ନ ତ୍ଵଂ ଵାଚା ହୃଦଯେନାପି ରାଜନ୍ ପରୀପ୍ସମାନୋ ମାଵମଂସ୍ଥା ନରେନ୍ଦ୍ର ତେନାନନ୍ତା ଦିଵି ଲୋକାଃ ସ୍ଥିତା ଵୈ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ରୂପାଃ ସ୍ଵନଵନ୍ତୋ ମହାନ୍ତଃ
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ କଥାରେ କିମ୍ବା ହୃଦୟରେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ମୋତେ ଅବମାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର। ଏହି କାରଣରୁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନନ୍ତ ଲୋକ ଅଛି, ବିଶାଳ, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ଭଳି।
ତାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜନ୍ ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ ନ ଚାହଂ ତାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ତାତ ଗନ୍ତାସି ଲୋକାନ୍
ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ସେ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ କିଣିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଦେଇ ହେବା ପରେ ମୁଁ ସେମାନେ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁ, ସେଉଁଠି ଯାଅ।
ଯଥା ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵସ୍ ତେଚାପ୍ଯନନ୍ତା ନରଦେଵ ଲୋକାଃ ତଥାଦ୍ଯ ଲୋକେ ନ ରମେ ଽନ୍ଯଦତ୍ତେ ତସ୍ମାଚ୍ଛିବେ ନାଭିନନ୍ଦାମି ଵାଚମ୍
ହେ ନରଦେବ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବ ରେ ଅନନ୍ତ ଲୋକ ରଖିଛ; ଏପରି ଏହି ଜଗତରେ ଆଜି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ହେ ଶିବି, ମୁଁ ତୁମର କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରୁନାହିଁ।
ନ ଚେଦେକୈକଶୋ ରାଜଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ନଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦସି ସର୍ଵେ ପ୍ରଦାଯ ତାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଗନ୍ତାରୋ ନରକଂ ଵଯମ୍
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଇ, ଆମେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।
ଯଦର୍ହାସ୍ ତଦ୍ଵଦଧ୍ଵଂ ଵଃ ସନ୍ତଃ ସତ୍ଯାଦିଦର୍ଶିନଃ ଅହଂ ତୁ ନାଭିଗୃହ୍ଣାମି ଯତ୍କୃତଂ ନ ମଯା ପୁରା
ଅପଣିମାନେ ଯେଉଁପରି ଉଚିତ ଭାବିବେ, ଏହି ଭଲ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି; ମୁଁ ତ କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କରିନଥିଲି, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେନି।
ଅଲିପ୍ସମାନସ୍ଯ ତୁ ମେ ଯଦୁକ୍ତଂ ନ ତତ୍ତଥାସ୍ତୀହ ନରେନ୍ଦ୍ରସିଂହ ଅସ୍ଯ ପ୍ରଦାନସ୍ଯ ଯଦେଵ ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯୈଵ ଚାନନ୍ତଫଲଂ ଭଵିଷ୍ଯମ୍
ମୋତେ କିଛି ଲାଗିନଥିବା ଦେଖି, ଯାହା କହାଯାଇଛି ଏଠାରେ ଲାଗୁନାହିଁ, ରାଜାଙ୍କୁ; ଏଠି ଯେଉଁ ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ, ସେହି ଦାନ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେବ।
କସ୍ଯୈତେ ପ୍ରତିଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ରଥାଃ ପଞ୍ଚ ହିରଣ୍ମଯାଃ ଉଚ୍ଚୈଃ ସନ୍ତଃ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ଜ୍ଵଲନ୍ତୋ ଽଗ୍ନିଶିଖା ଇଵ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁନାର ରଥ କେଉଁଠିର ଅଛି? ଏମାନେ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଆଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଭଵତାଂ ମମ ଚୈଵୈତେ ରଥା ଭାନ୍ତି ହିରଣ୍ମଯାଃ ଆରୁହ୍ଯୈତେଷୁ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମଯା ସହ
ଏହି ସୁନାର ରଥମାନେ ଆପଣମାନେ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଚମକୁଛି; ଆପଣମାନେ ଏଥିରେ ଚଢ଼ି, ମୋ ସହିତ ଯାଇବାକୁ ପଡିବ।
ଆତିଷ୍ଠସ୍ଵ ରଥଂ ରାଜନ୍ ଵିକ୍ରମସ୍ଵ ଵିହାଯସା ଵଯମପ୍ଯନୁଯାସ୍ଯାମୋ ଯଦା କାଲୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ରାଜା, ଆପଣ ରଥରେ ବସନ୍ତୁ, ଆକାଶ ମାନେ ଚାଲନ୍ତୁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଆସିଲେ ପଛରେ ଯିବା।
ସର୍ଵୈରିଦାନୀଂ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ସହ ସ୍ଵର୍ଗୋ ଜିତୋ ଯତଃ ଏଷ ଵୋ ଵିରଜାଃ ପନ୍ଥା ଦୃଶ୍ଯତେ ଦେଵସଦ୍ମଗଃ
ଏବେ ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଯିବାକୁ ପଡିବ, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଜିତାଯାଇଛି; ଏହି ନିର୍ମଳ ପଥ ଦେଖାଯାଉଛି, ଦେବମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ତେ ଽଭିରୁହ୍ଯ ରଥାନ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରଯାତା ନୃପତେ ନୃପାଃ ଆକ୍ରାମନ୍ତୋ ଦିଵଂ ଭାନ୍ତି ଧର୍ମେଣାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶକୁ ଯାଇଲେ, ଧର୍ମରେ ଭରି ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅହଂ ମନ୍ଯେ ପୂର୍ଵମେକୋ ଽଭିଗନ୍ତା ସଖା ଚେନ୍ଦ୍ରଃ ସର୍ଵଥା ମେ ମହାତ୍ମା କସ୍ମାଦେଵଂ ଶିବିରୌଶୀନରୋ ଽଯମ୍ ଏକୋ ଽତ୍ଯଯାତ୍ ସର୍ଵଂ ଵେଗେନ ଵାହାନ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି ପ୍ରଥମେ ଆଗେ ଯିବି, ମୋ ସଂଗୀ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଯିବେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଉଶୀନର ରାଜା ଶିବି କିଏ ଏକା ଏତେ ତ୍ୱରାରେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଲାଇଲେ?
ଅଦଦାଦ୍ଦେଵଯାନାଯ ଯାଵଦ୍ଵିତ୍ତମନିନ୍ଦିତଃ ଉଶୀନରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଽଯଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠୋ ହି ଵଃ ଶିବିଃ
ଏହି ଉଶୀନରଙ୍କ ପୁଅ ଶିବି ଦେବୟାନାକୁ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଶିବି ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଦାନଂ ଶୌଚଂ ସତ୍ଯମଥୋ ହ୍ଯ୍ ଅହିଂସା ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀସ୍ତିତିକ୍ଷା ସମତାନୃଶଂସ୍ଯମ୍ ରାଜନ୍ତ୍ଯେତାନ୍ଯଥ ସର୍ଵାଣି ରାଜ୍ଞି ଶିବୌ ସ୍ଥିତାନ୍ଯପ୍ରତିମେ ସୁବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଏଵଂ ଵୃତ୍ତଂ ହ୍ରୀନିଷେଵୀ ବିଭର୍ତି ତସ୍ମାଚ୍ଛିବିର୍ ଅଭିଗନ୍ତା ରଥେନ
ଦାନ, ପବିତ୍ରତା, ସତ୍ୟ, ଅହିଂସା, ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସମତା ଓ ଦୟା—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଶିବି ରାଜାଙ୍କରେ ଅଛି, ଅପୂର୍ବ ବୁଦ୍ଧି; ଏମିତି ଲଜ୍ଜା ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ କରିଥିବା ଲୋକ ଏହି ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ, ତେଣୁ ଶିବି ରଥରେ ଚଢ଼ିବେ।
ଅଥାଷ୍ଟକଃ ପୁନରେଵାନ୍ଵପୃଚ୍ଛନ୍ ମାତାମହଂ କୌତୁକାଦିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପମ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ନୃପତେ ବ୍ରୂହି ସତ୍ଯଂ କୁତଶ୍ଚ କଶ୍ଚାସି କଥଂ ତ୍ଵମାଗାଃ କୃତଂ ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଧି ନ ତସ୍ଯ କର୍ତା ଲୋକେ ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵା
ତାପରେ ଅଷ୍ଟକ curiosity ରେ ତାଙ୍କ ମାତାମହଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ: 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି, ରାଜା, ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ—ଆପଣ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, କିପରି ଆସିଲେ? ଆପଣ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ କରିପାରିବେନି।'
ଯଯାତିରସ୍ମି ନହୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ପୂରୋଃ ପିତା ସାର୍ଵଭୌମସ୍ତ୍ଵିହାସମ୍ ଗୁହ୍ଯଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ମାମକେଭ୍ଯୋ ବ୍ରଵୀମି ମାତାମହୋ ଭଵତାଂ ସୁପ୍ରକାଶଃ
ମୁଁ ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି, ପୁରୁଙ୍କ ପିତା, ଏହି ପୃଥିବୀର ସାମ୍ରାଟ; ମୁଁ ମୋ ନାତିମାନେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ କହୁଛି, ମାତାମହ, ଯାହା ଆପଣମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି।
ସର୍ଵାମ୍ ଇମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ନିର୍ଜିଗାଯ ଋଦ୍ଧାଂ ମହୀମଦଦାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ମେଧ୍ଯାନଶ୍ଵାନ୍ନୈକଶସ୍ ତାନ୍ସୁରୂପାଂସ୍ ତଦା ଦେଵାଃ ପୁଣ୍ଯଭାଜୋ ଭଵନ୍ତି
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲି, ଧନ ଓ ଉପଜାଉଥିବା ଭୂମି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲି, ପବିତ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ା; ତାପରେ ଦେବମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ମିଳିଥିଲେ।
ଅଦାମହଂ ପୃଥିଵୀଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପୂର୍ଣାମିମାମଖିଲାନ୍ନୈଃ ପ୍ରଶସ୍ତାମ୍ ଗୋଭିଃ ସୁଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଧନୈଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯୈର୍ ଅଶ୍ଵାଃ ସନାଗାଃ ଶତଶସ୍ତ୍ଵର୍ବୁଦାନି
ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ, ପ୍ରଶଂସିତ ଗାଁ, ସୁନା ଓ ମୁଖ୍ୟ ଧନ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଶତ ଓ ଦଶ ହଜାର ଦେଇଥିଲି।
ସତ୍ଯେନ ମେ ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଵସୁଂଧରା ଚ ତଥୈଵାଗ୍ନିର୍ଜ୍ଵଲତେ ମାନୁଷେଷୁ ନ ମେ ଵୃଥା ଵ୍ଯାହୃତମେଵ ଵାକ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ହି ସନ୍ତଃ ପ୍ରତିପୂଜଯନ୍ତି
ମୋର ସତ୍ୟରେ ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱଳି; ମୋର କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନି, କାରଣ ଭଲ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୋ ନଃ ସର୍ଵଜିତଂ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ ଅନସୂଯୁର୍ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ନ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସ ଭଜେନ୍ନଃ ସଲୋକତାମ୍
ଯିଏ ଆମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ କହିବେ, ସେ ଆମ ସହିତ ସମାନ ଲୋକରେ ଅଂଶୀ ହେବେ।
ଏଵଂ ରାଜନ୍ସ ମହାତ୍ମା ଯଯାତିଃ ସ୍ଵଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତୋ ମିତ୍ରଵର୍ଯୈଃ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହୀଂ ପରମୋଦାରକର୍ମା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତଃ କର୍ମଭିର୍ଵ୍ଯାପ୍ଯ ପୃଥ୍ଵୀମ୍
ଏଭଳି ରାଜା, ମହାତ୍ମା ଯୟାତି ତାଙ୍କ ନାତିମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।
ଏଵଂ ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ଯଥାଵଦ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ତେ ଚରିତଂ ନାହୁଷସ୍ଯ ଵଂଶୋ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଥିତଂ ପୌରଵେଯୋ ଯସ୍ମିଞ୍ଜାତସ୍ତ୍ଵଂ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ଏପରି ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି—ନହୁଷଙ୍କ ବଂଶର କଥା, ଯାହା ପୌରବ ବଂଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା।
ଇତ୍ଯେତଚ୍ଛୌନକାଦ୍ରାଜା ଶତାନୀକୋ ନିଶମ୍ଯ ତୁ ଵିସ୍ମିତଃ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଇଵାବଭୌ
ଏହି କଥା ଶୌନକଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଶତାନୀକ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ପୂଜଯାମାସ ନୃପତିର୍ ଵିଧିଵଚ୍ଚାଥ ଶୌନକମ୍ ରତ୍ନୈର୍ଗୋଭିଃ ସୁଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵାସୋଭିର୍ଵିଵିଧୈସ୍ତଥା
ତାପରେ ରାଜା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୌନକଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଗାଈ, ସୁନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜମାକପଡ଼ା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵଂ ଯଦ୍ରାଜ୍ଞା ପ୍ରହିତଂ ଧନମ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଶୌନକୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ
ତାପରେ ଶୌନକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ସମସ୍ତ ଧନ ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଯାତେର୍ଵଂଶମିଚ୍ଛାମଃ ଶ୍ରୋତୁଂ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ ଯଦୁପ୍ରଭୃତିଭିଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଯଦା ଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଆମେ ଯୟାତିଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯଦୁ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଆମକୁ କହ।
ଯଦୋର୍ଵଂଶଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯୋତ୍ତମତେଜସଃ ଵିସ୍ତରେଣାନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ
ମୁଁ ଏବେ ଯଦୁଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ କହିବି, ସେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼ ଭାଇ ଥିଲେ। ମୋ ମୁଖରୁ ଏହାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଯଦୋଃ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁର୍ହି ପଞ୍ଚ ଦେଵସୁତୋପମାଃ ମହାରଥା ମହେଷ୍ଵାସା ନାମତସ୍ତାନ୍ନିବୋଧତ
ଯଦୁଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚି ଝିଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ରଥଯୋଧ୍ୟା ଓ ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ଧର ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ମୋଠାରୁ ଶୁଣ।
ସହସ୍ରଜିର୍ ଅଥୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ କ୍ରୋଷ୍ଟୁର୍ନୀଲୋ ଽନ୍ତିକୋ ଲଘୁଃ ସହସ୍ରଜେସ୍ତୁ ଦାଯାଦଃ ଶତଜିର୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସହସ୍ରଜିତ ବଡ଼ ଭାଇ, ତାପରେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁ, ନୀଳ, ଅନ୍ତିକ ଓ ଲଘୁ। ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଜିତ ନାମକ ରାଜା।
ଶତଜେରପି ଦାଯାଦାସ୍ ତ୍ରଯଃ ପରମକୀର୍ତଯଃ ହୈହଯଶ୍ଚ ହଯଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଵେଣୁହଯଶ୍ଚ ଯଃ
ଶତଜିତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ତିନିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ—ହୈହୟ, ହୟ ଓ ବେଣୁହୟ।