ଅନଗ୍ନିରନିକେତଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଗୋତ୍ରଚରଣୋ ମୁନିଃ କୌପୀନାଚ୍ଛାଦନଂ ଯାଵତ୍ ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଚୀଵରମ୍
ଯେଉଁ ମୁନି ଅଗ୍ନି ବିନା, ନିଜ ଘର ବିନା, ଗୋତ୍ର ବିନା ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି, ସେ ମୁନି କେବଳ ନିଜ କମର ଢାକିବା ପାଇଁ ଯେତେକି ଜାମା ଦରକାର, ତେତେକି ଚାହିଁବା ଉଚିତ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରାଣାଭିସଂଧାନଂ ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଭୋଜନମ୍ ତଦାସ୍ଯ ଵସତୋ ଗ୍ରାମେ ଽରଣ୍ଯଂ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଯେତେକି ଜୀବନ ରଖିବା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦରକାର, ତେତେକି ଚାହିଁବା ଉଚିତ। ଏପରେ ଗ୍ରାମରେ ବସିଥିବା ସେ ମୁନିଙ୍କ ପଛରେ ଅରଣ୍ୟ ରହିଯାଏ।
ଯସ୍ତୁ କାମାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତକର୍ମା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ଆତିଷ୍ଠେତ ମୁନିର୍ ମୌନଂ ସ ଲୋକେ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁ ମୁନି ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି, ମୌନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଧୌତଦନ୍ତଂ କୃତ୍ତନଖଂ ସଦା ସ୍ନାତମଲଂକୃତମ୍ ଅସିତଂ ସିତକର୍ମସ୍ଥଂ କସ୍ତଂ ନାର୍ଚିତୁମର୍ହତି
ଯେଉଁ ମୁନିଙ୍କ ଦାନ୍ତ ସଫା, ନଖ କଟା, ସଦା ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର, ଶୁଭ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଦେହରେ କଳା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି କିଏ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ?
ତପସା କର୍ଶିତଃ କ୍ଷାମଃ କ୍ଷୀଣମାଂସାସ୍ଥିଶୋଣିତଃ ଯଦା ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୋ ମୁନିର୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁନି ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ, ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ କମିଯାଇଛି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୌନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି—
ଅଥ ଲୋକମିମଂ ଜିତ୍ଵା ଲୋକଂ ଚାପି ଜଯେତ୍ପରମ୍ ଆସ୍ଯେନ ତୁ ଯଦାହାରଂ ଗୋଵନ୍ମୃଗଯତେ ମୁନିଃ ଅଥାସ୍ଯ ଲୋକୈଃ ସର୍ଵୋ ଯଃ ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ତାପରେ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ ଜିତି, ମୁନି ଗାଁର ଗାଁ ଖାଇବାକୁ ଗୋ ଭଳି ମୁଁହରେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କତରସ୍ତ୍ଵେତଯୋଃ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵାନାମେତି ସାତ୍ମ୍ଯତାମ୍ ଉଭଯୋର୍ଧାଵତୋ ରାଜନ୍ ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରମସୋରିଵ
ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଏକତା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରେ? ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଦୁଇଁଜଣ ଦୌଡ଼ିବାରେ।
ଅନିକେତଗୃହସ୍ଥେଷୁ କାମଵୃତ୍ତେଷୁ ସଂଯତଃ ଗ୍ରାମ ଏଵ ଚରନ୍ଭିକ୍ଷୁସ୍ ତଯୋଃ ପୂର୍ଵତରଂ ଗତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ଓ କାମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଗ୍ରାମରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଚାଲନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଥମେ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅପ୍ରାପ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘମାଯୁଶ୍ଚ ଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିକୃତିଂ ଚରେତ୍ ତପ୍ଯେତ ଯଦି ତତ୍କୃତ୍ଵା ଚରେତ୍ସୋଗ୍ରଂ ତପସ୍ତତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗବିକଳ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ଏହା କରିବା ପରେ ତିନିଁଜଣ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଵୈ ନୃଶଂସଂ ତଦପତ୍ ହ୍ଯମାହୁର୍ ଯଃ ସେଵତେ ଧର୍ମମନର୍ଥବୁଦ୍ଧିଃ ଅସାଵନୀଶଃ ସ ତଥୈଵ ରାଜଂସ୍ ତଦାର୍ଜଵଂ ସ ସମାଧିସ୍ତଦାର୍ଯମ୍
ଯାହା କ୍ରୂର, ତାହା ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଲାଭ ଚିନ୍ତା ବିନା ଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ରାଜା ନୁହେଁ, ଏହି ନିଷ୍ଠା, ଏହି ଧ୍ୟାନ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା।
କେନାଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତୁ ପ୍ରହିତୋ ଽସି ରାଜନ୍ ଯୁଵା ସ୍ରଗ୍ଵୀ ଦର୍ଶନୀଯଃ ସୁଵର୍ଚାଃ କୁତ ଆଗତଃ କତମସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତ୍ଵମୁତାହୋସ୍ଵିତ୍ପାର୍ଥିଵସ୍ଥାନମ୍ ଅସ୍ତି
ରାଜା, ଆଜି ତୁମକୁ କିଏ ପଠାଇଛି? ତୁମେ ଯୁବକ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ, ଦେଖିବାରେ ଶୁଭ୍ର, ଚେହେରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। କେଉଁ ଦିଗରୁ ଆସିଛ? କିମ୍ବା ଏଠାରେ ରାଜା ହେବାର ଅଧିକାର ଅଛି କି?
ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍ ଊର୍ଵୀଂ ଗଗନାଦ୍ଵିପ୍ରକୀର୍ଣଃ ଉକ୍ତ୍ଵାହଂ ଵଃ ପ୍ରପତିଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତରଂ ତ୍ଵରନ୍ତ୍ଵମୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକପା ଯେ
ଯାହାର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଖସିଯାଉଛି। ଏହା କୁହି ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକର ରକ୍ଷକମାନେ ମୋତେ ତଡ଼ାଇଛନ୍ତି।
ସତାଂ ସକାଶେ ତୁ ଵୃତଃ ପ୍ରପାତସ୍ ତେ ସଙ୍ଗତା ଗୁଣଵନ୍ତସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଶକ୍ରାଚ୍ଚ ଲବ୍ଧୋ ହି ଵରୋ ମଯୈଷ ପତିଷ୍ଯତା ଭୂମିତଲଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ସତ୍ଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଛନ୍ତି, ତୁମର ପତନ ସମସ୍ତ ଗୁଣବନ୍ତଙ୍କ ସହ ହେଉଛି; ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ପାଇଛି, ରାଜା, ଯେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ପତିବି।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପତନ୍ତଂ ପ୍ରପାତଂ ଯଦି ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵ ସନ୍ତି ମେ ଽତ୍ର ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ତୁମେ ଅବସାନରେ ପତିବାବେଳେ, ରାଜା, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ କିମ୍ବା ଦିବି ଅଛି କି? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଗଣନା କରେ।
ଯାଵତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵିହିତଂ ଗଵାଶ୍ଵଂ ସହାରଣ୍ଯୈଃ ପଶୁଭିଃ ପକ୍ଷିଭିଶ୍ଚ ତାଵଲ୍ଲୋକା ଦିଵି ତେ ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତଥା ଵିଜାନୀହି ନରେନ୍ଦ୍ରସିଂହ
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ, ଅରଣ୍ୟର ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି, ତେତେ ଦିବି ତୁମ ପାଇଁ ଲୋକ ରହିଛି। ଏହା ଜାଣ, ରାଜାଙ୍କ ସିଂହ।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାମି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକା ଦିଵି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତି ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାସ୍ତାନାକ୍ରମ କ୍ଷିପ୍ରମମିତ୍ରହାଽଥସି
ମୁଁ ସେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ପତନ କରିବା ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ଯେତେ ଦିବି ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଲୋକ ଅଛି, ସେମାନେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଧିକାର କର।
ନାସ୍ମଦ୍ଵିଧୋ ଽବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଚ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହେ ଵର୍ତତେ ରାଜମୁଖ୍ଯ ଯଥା ପ୍ରଦେଯଂ ସତତଂ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯସ୍ ତଦା ଦଦେ ପୂର୍ଵମ୍ ଅହଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ହେ ରାଜାଙ୍ଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପରି ଜଣେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ, ଦାନ ନେବାରେ ଲାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ସଦା ଦେବା ଉଚିତ୍, ମୁଁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲି, ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର।
ନାବ୍ରାହ୍ମଣଃ କୃପଣୋ ଜାତୁ ଜୀଵେଦ୍ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ସୋ ଽହଂ ଯଦେଵାକୃତପୂର୍ଵଂ ଚରେଯଂ ଵିଵିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁଃ
ଏକ ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ ଜଣେ କେବେ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ର ପତି କିମ୍ବା ବୀର ନାରୀ ର ସ୍ୱାମୀ ହେଉ। ମୁଁ ଯଦି ଅନ୍ୟେ ନ କରିଥିବା କାମ କରିବି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତେବେ ଏଥିରେ କେଉଁ ନିତି ରହିଛି?
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସ୍ପୃହଣୀଯରୂପ ପ୍ରତର୍ଦନୋ ଽହଂ ଯଦି ମେ ସନ୍ତି ଲୋକାଃ ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରୁତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ପ୍ରତର୍ଦନ, ଯଦି ମୋର ଲୋକ ଅଛି, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି ଶୁଣାଯାଇଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ଗଣନା କରେ।
ସନ୍ତି ଲୋକା ବହଵସ୍ତେ ନରେନ୍ଦ୍ର ଅପ୍ଯେକୈକଂ ସପ୍ତ ଶତାନ୍ଯହାନି ମଧୁଚ୍ଯୁତୋ ଘୃତଵନ୍ତୋ ଵିଶୋକାସ୍ ତେନାନ୍ତଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛି—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ସାତ ଶତ ଦିନ ର ଅବଧି, ମଧ ଓ ଘୀ ରେ ପ୍ରବାହିତ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେମାନେ ସୀମିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାମି ପତମାନସ୍ଯ ରାଜନ୍ ଯେ ମେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାସ୍ ତାନାକ୍ରମ କ୍ଷିପ୍ରମପେତମୋହଃ
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ପତନ କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ସେ ଲୋକମାନେ ଦେଉଛି; ମୋ ଲୋକମାନେ ଏବେ ତୁମର ହେଉ। ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଏଉଁ ଲୋକକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କର।
ନୁ ତୁଲ୍ଯତେଜାଃ ସୁକୃତଂ ହି କାମଯେ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ପାର୍ଥିଵାତ୍ପାର୍ଥିଵଃ ସନ୍ ଦୈଵାଦେଶାଦାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାଂଶ୍ ଚରେନ୍ନୃଶଂସଂ ହି ନ ଜାତୁ ରାଜା
ମୁଁ ତୁମ ପରି ସମାନ ଶୁଭ କର୍ମ ପାଇଁ ଆଶା କରେ, କାରଣ ଏକ ରାଜାର ସୁରକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ରାଜା ଠାରୁ ମିଳେ। ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା କେବେ ନିର୍ଦୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧର୍ମ୍ଯଂ ମାର୍ଗଂ ଚିନ୍ତଯାନୋ ଯଶସ୍ଯଂ କୁର୍ଯାତ୍ତପୋ ଧର୍ମମଵେକ୍ଷମାଣଃ ନ ମଦ୍ଵିଧୋ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧିର୍ହି ରାଜା ହ୍ଯ୍ ଏଵଂ କୁର୍ଯାତ୍କୃପଣଂ ମାଂ ଯଥାତ୍ଥ
ଧର୍ମ ର ପଥ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମାନ ଲାଗି ତପ କରିବା ଉଚିତ୍, ଧର୍ମ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍। ମୋ ପରି ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ରାଜା କେବେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୁଃଖ ଦେଇବା ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ଏହିପରି କାମ କରିବେ ନାହିଁ।
କୁର୍ଯାମପୂର୍ଵଂ ନ କୃତଂ ଯଦନ୍ଯୈର୍ ଵିଵିତ୍ସମାନଃ କିମ୍ ଉ ତତ୍ର ସାଧୁଃ ବ୍ରୁଵାଣମେଵଂ ନୃପତିଂ ଯଯାତିଂ ନୃପୋତ୍ତମୋ ଵସୁମାନବ୍ରଵୀତ୍ ତମ୍
ମୁଁ ଯଦି ଅନ୍ୟେ କେବେ କରିନଥିବା କାମ କରିବି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତେବେ ଏଥିରେ କେଉଁ ନିତି ରହିଛି? ଏପରି କଥା କହି, ରାଜାଙ୍ଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସୁମାନ, ରାଜା ଯୟାତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଵସୁମାନୌଷଦଶ୍ଵିର୍ ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଲୋକୋ ଦିଵି ମହ୍ଯଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ପ୍ରଥିତୋ ମହାତ୍ମନ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ବସୁମାନ, ଅଶ୍ୱ ନିୟନ୍ତ୍ରକ, ଯଦି ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋ ପାଇଁ ଲୋକ ଅଛି, ହେ ରାଜନ୍, କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଛି, ହେ ମହାତ୍ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ଗଣନା କରେ।
ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷଂ ପୃଥିଵୀ ଦିଶଶ୍ଚ ଯତ୍ତେଜସା ତପତେ ଭାନୁମାଂଶ୍ଚ ଲୋକାସ୍ ତାଵନ୍ତୋ ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତେ ତ୍ଵାଂ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ତୁମ ତେଜରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗ ଉପରେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ; ଏପରି ଅନେକ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ତାଂସ୍ ତେ ଦଦାମି ପତ ମାଂ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକାସ୍ତଵ ତେ ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ କ୍ରୀଣୀଷ୍ଵୈନାଂସ୍ ତୃଣକେନାପି ରାଜନ୍ ପ୍ରତିଗ୍ରହସ୍ତେ ଯଦି ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଟଃ
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ପତନ କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ସେ ଲୋକମାନେ ଦେଉଛି; ମୋ ଲୋକମାନେ ଏବେ ତୁମର ହେଉ। ତୁମେ ଏକ ତିଆଁ ଶୁଖ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କିଣିପାରିବ, ଯଦି ତୁମର ଦାନ ଶୁଦ୍ଧ।
ନ ମିଥ୍ଯାହଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଵୈ ସ୍ମରାମି ମଯା କୃତଂ ଶିଶୁଭାଵେ ଽପି ରାଜନ୍ କୁର୍ଯାଂ ନ ଚୈଵାକୃତପୂର୍ଵମନ୍ଯୈର୍ ଵିଵିତ୍ସମାନୋ ଵସୁମନ୍ନ ସାଧୁ
ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବା ମନେ ପକାଇ ନାହିଁ, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ରାଜନ୍। ଅନ୍ୟେ କେବେ କରିନଥିବା କାମ କରିବା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ନାହିଁ, ହେ ବସୁମାନ, ଏହା ନିତି ନୁହେଁ।
ତାଂସ୍ ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ରାଜନ୍ ମଯା ଦତ୍ତାନ୍ଯଦି ନେଷ୍ଟଃ କ୍ରଯସ୍ତେ ନାହଂ ତାନ୍ଵୈ ପ୍ରତିଗନ୍ତା ନରେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵେ ଲୋକାସ୍ତାଵକା ଵୈ ଭଵନ୍ତୁ
ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଦେଇଥିବା ସେ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ କିଣିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ମୁଁ ସେମାନେ ପଛେ ନେବି ନାହିଁ, ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏବେ ତୁମର ହେଉ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଶିବିରୌଶୀନରୋ ଽହଂ ମମାପି ଲୋକା ଯଦି ସନ୍ତି ତାତ ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ଶିବି, ଉଶୀନର ପୁତ୍ର, ଯଦି ମୋ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଅଛି, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ଗଣନା କରେ।