ଆହୂତାଧ୍ଯାଯୀ ଗୁରୁକର୍ମସୁ ଚୋଦ୍ଯତଃ ପୂର୍ଵୋତ୍ଥାଯୀ ଚରମଂ ଚୋପଶାଯୀ ମୃଦୁର୍ଦାନ୍ତୋ ଧୃତିମାନପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଶୀଲଃ ସିଧ୍ଯତି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ
ଯିଏ ଡାକିଲେ ପାଠ ପଢେ, ଗୁରୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼, ପୂର୍ବେ ଉଠି, ସେଷରେ ଶୋଇ, ମୃଦୁ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଧୃତିଶୀଳ, ସଚେତନ, ନିଜ ପାଠରେ ଲଗିଥାଏ — ଏପରି ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସଫଳ ହୁଏ।
ଧର୍ମାଗତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଧନଂ ଯଜେତ ଦଦ୍ଯାତ୍ସଦୈଵାତିଥୀନ୍ଭୋଜଯେଚ୍ଚ ଅନାଦଦାନଶ୍ଚ ପରୈରଦତ୍ତଂ ସୈଷା ଗୃହସ୍ଥୋପନିଷତ୍ପୁରାଣୀ
ଧର୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସଦା ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଅତିଥିମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦେଇଥିବା ଜିନିଷ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଗୁଡିକ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀନ ଉପଦେଶ।
ସ୍ଵଵୀର୍ଯଜୀଵୀ ଵୃଜିନାନ୍ନିଵୃତ୍ତୋ ଦାତା ପରେଭ୍ଯୋ ନ ପରୋପତାପୀ ତାଦୃଙ୍ମୁନିଃ ସିଦ୍ଧିମୁପୈତି ମୁଖ୍ଯାଂ ଵସନ୍ନ୍ ଅରଣ୍ଯେ ନିଯତାହାରଚେଷ୍ଟଃ
ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ଅନ୍ୟାୟ ଖାଇବାରୁ ଦୂର ରହି, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ, କାହାକୁ ଅନ୍ୟାୟ କଷ୍ଟ ଦେଇନଥିବା — ଏପରି ମୁନି ଅରଣ୍ୟରେ ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ପାଇଥାନ୍ତି।
ଅଶିଲ୍ପଜୀଵୀ ଵିଗୃହଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ସର୍ଵତୋ ଵିପ୍ରମୁକ୍ତଃ ଅନୋକଶାଯୀ ଲଘୁ ଲିପ୍ସମାନଶ୍ ଚରନ୍ ଦେଶାନେକଚରଃ ସ ଭିକ୍ଷୁଃ
ଯିଏ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରେନାହିଁ, ସଦା ମଣ୍ଡା ଦୂରେ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତୁ ଦୂରେ ରହି, ନିଜ ଘର ନାହିଁ, ଅଳ୍ପ ଚାହିଁ, ଅନେକ ଦେଶରେ ଘୁଞ୍ଚି — ସେ ଭିକ୍ଷୁ।
ରାତ୍ର୍ଯା ଯଯା ଚାଭିରତାଶ୍ଚ ଲୋକା ଭଵନ୍ତି କାମାଭିଜିତାଃ ସୁଖେନ ଚ ତାମେଵ ରାତ୍ରିଂ ପ୍ରଯତେତ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଅରଣ୍ଯସଂସ୍ଥୋ ଭଵିତୁଂ ଯତାତ୍ମା
ଯେ ରାତିରେ ଲୋକମାନେ ଅଭିଲାଷାରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ରହନ୍ତି — ସେଇ ରାତିରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏପରି ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଦଶୈଵ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶ ଚାପରାଂସ୍ତୁ ଜ୍ଞାତୀଂସ୍ତଥାତ୍ମାନମଥୈକଵିଂଶମ୍ ଅରଣ୍ଯଵାସୀ ସୁକୃତଂ ଦଧାତି ମୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵ୍ ଅରଣ୍ଯେ ସ୍ଵଶରୀରଧାତୂନ୍
ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଦଶ ପୂର୍ବଜ, ଦଶ ପରଜ ଓ ନିଜକୁ ଏକାଇଶତମ ଭାବେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ଅରଣ୍ୟରେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ଉତ୍ତମ କର୍ମ ପାଇଥାନ୍ତି।
କତିସ୍ଵିଦ୍ ଦେଵମୁନଯୋ ମୌନାନି କତି ଚାପ୍ଯୁତ ଭଵନ୍ତୀତି ତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ କେତେ ମୌନବ୍ରତ ଅଛି, ଏବଂ ଏହିଗୁଡିକ କେତେ ପ୍ରକାର? ଏହି କଥା କହ, ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅରଣ୍ଯେ ଵସତୋ ଯସ୍ଯ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ ଗ୍ରାମେ ଵା ଵସତୋ ଽରଣ୍ଯଂ ସ ମୁନିଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜନାଧିପ
ଯିଏ ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ଗ୍ରାମ ପଛରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହି, ଅରଣ୍ୟ ପଛରେ ରହିଛି — ସେ ମୁନି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ।
କଥଂସ୍ଵିଦ୍ଵସତୋ ଽରଣ୍ଯେ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ ଗ୍ରାମେ ଵା ଵସତୋ ଽରଣ୍ଯଂ କଥଂ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ କିପରି ଗ୍ରାମ ହୋଇପାରେ? ଅଥବା, ଗ୍ରାମରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ କିପରି ଅରଣ୍ୟ ହୋଇପାରେ?
ନ ଗ୍ରାମ୍ଯମୁପଯୁଞ୍ଜୀତ ଯ ଆରଣ୍ଯୋ ମୁନିର୍ଭଵେତ୍ ତଥାସ୍ଯ ଵସତୋ ଽରଣ୍ଯେ ଗ୍ରାମୋ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଯେଉଁ ମୁନି ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଗ୍ରାମୀୟ କାମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସେ ମୁନିଙ୍କ ପଛରେ ଗ୍ରାମ ରହିଯାଏ।
ଅନଗ୍ନିରନିକେତଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଗୋତ୍ରଚରଣୋ ମୁନିଃ କୌପୀନାଚ୍ଛାଦନଂ ଯାଵତ୍ ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଚୀଵରମ୍
ଯେଉଁ ମୁନି ଅଗ୍ନି ବିନା, ନିଜ ଘର ବିନା, ଗୋତ୍ର ବିନା ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି, ସେ ମୁନି କେବଳ ନିଜ କମର ଢାକିବା ପାଇଁ ଯେତେକି ଜାମା ଦରକାର, ତେତେକି ଚାହିଁବା ଉଚିତ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରାଣାଭିସଂଧାନଂ ତାଵଦିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ଭୋଜନମ୍ ତଦାସ୍ଯ ଵସତୋ ଗ୍ରାମେ ଽରଣ୍ଯଂ ଭଵତି ପୃଷ୍ଠତଃ
ଯେତେକି ଜୀବନ ରଖିବା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦରକାର, ତେତେକି ଚାହିଁବା ଉଚିତ। ଏପରେ ଗ୍ରାମରେ ବସିଥିବା ସେ ମୁନିଙ୍କ ପଛରେ ଅରଣ୍ୟ ରହିଯାଏ।
ଯସ୍ତୁ କାମାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତକର୍ମା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ଆତିଷ୍ଠେତ ମୁନିର୍ ମୌନଂ ସ ଲୋକେ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁ ମୁନି ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି, ମୌନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଧୌତଦନ୍ତଂ କୃତ୍ତନଖଂ ସଦା ସ୍ନାତମଲଂକୃତମ୍ ଅସିତଂ ସିତକର୍ମସ୍ଥଂ କସ୍ତଂ ନାର୍ଚିତୁମର୍ହତି
ଯେଉଁ ମୁନିଙ୍କ ଦାନ୍ତ ସଫା, ନଖ କଟା, ସଦା ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର, ଶୁଭ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ଦେହରେ କଳା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି କିଏ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚାହିବେ ନାହିଁ?
ତପସା କର୍ଶିତଃ କ୍ଷାମଃ କ୍ଷୀଣମାଂସାସ୍ଥିଶୋଣିତଃ ଯଦା ଭଵତି ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୋ ମୁନିର୍ମୌନଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁନି ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ, ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ କମିଯାଇଛି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୌନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି—
ଅଥ ଲୋକମିମଂ ଜିତ୍ଵା ଲୋକଂ ଚାପି ଜଯେତ୍ପରମ୍ ଆସ୍ଯେନ ତୁ ଯଦାହାରଂ ଗୋଵନ୍ମୃଗଯତେ ମୁନିଃ ଅଥାସ୍ଯ ଲୋକୈଃ ସର୍ଵୋ ଯଃ ସୋ ଽମୃତତ୍ଵାଯ କଲ୍ପତେ
ତାପରେ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ ଜିତି, ମୁନି ଗାଁର ଗାଁ ଖାଇବାକୁ ଗୋ ଭଳି ମୁଁହରେ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିଁଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କତରସ୍ତ୍ଵେତଯୋଃ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵାନାମେତି ସାତ୍ମ୍ଯତାମ୍ ଉଭଯୋର୍ଧାଵତୋ ରାଜନ୍ ସୂର୍ଯଚନ୍ଦ୍ରମସୋରିଵ
ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଏକତା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରେ? ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଦୁଇଁଜଣ ଦୌଡ଼ିବାରେ।
ଅନିକେତଗୃହସ୍ଥେଷୁ କାମଵୃତ୍ତେଷୁ ସଂଯତଃ ଗ୍ରାମ ଏଵ ଚରନ୍ଭିକ୍ଷୁସ୍ ତଯୋଃ ପୂର୍ଵତରଂ ଗତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ଓ କାମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ଗ୍ରାମରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଚାଲନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଥମେ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅପ୍ରାପ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘମାଯୁଶ୍ଚ ଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିକୃତିଂ ଚରେତ୍ ତପ୍ଯେତ ଯଦି ତତ୍କୃତ୍ଵା ଚରେତ୍ସୋଗ୍ରଂ ତପସ୍ତତଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗବିକଳ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି। ଏହା କରିବା ପରେ ତିନିଁଜଣ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଵୈ ନୃଶଂସଂ ତଦପତ୍ ହ୍ଯମାହୁର୍ ଯଃ ସେଵତେ ଧର୍ମମନର୍ଥବୁଦ୍ଧିଃ ଅସାଵନୀଶଃ ସ ତଥୈଵ ରାଜଂସ୍ ତଦାର୍ଜଵଂ ସ ସମାଧିସ୍ତଦାର୍ଯମ୍
ଯାହା କ୍ରୂର, ତାହା ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଲାଭ ଚିନ୍ତା ବିନା ଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ରାଜା ନୁହେଁ, ଏହି ନିଷ୍ଠା, ଏହି ଧ୍ୟାନ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା।
କେନାଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ତୁ ପ୍ରହିତୋ ଽସି ରାଜନ୍ ଯୁଵା ସ୍ରଗ୍ଵୀ ଦର୍ଶନୀଯଃ ସୁଵର୍ଚାଃ କୁତ ଆଗତଃ କତମସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତ୍ଵମୁତାହୋସ୍ଵିତ୍ପାର୍ଥିଵସ୍ଥାନମ୍ ଅସ୍ତି
ରାଜା, ଆଜି ତୁମକୁ କିଏ ପଠାଇଛି? ତୁମେ ଯୁବକ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଛ, ଦେଖିବାରେ ଶୁଭ୍ର, ଚେହେରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। କେଉଁ ଦିଗରୁ ଆସିଛ? କିମ୍ବା ଏଠାରେ ରାଜା ହେବାର ଅଧିକାର ଅଛି କି?
ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍ ଊର୍ଵୀଂ ଗଗନାଦ୍ଵିପ୍ରକୀର୍ଣଃ ଉକ୍ତ୍ଵାହଂ ଵଃ ପ୍ରପତିଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତରଂ ତ୍ଵରନ୍ତ୍ଵମୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକପା ଯେ
ଯାହାର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଏହି ପୃଥିବୀର ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଖସିଯାଉଛି। ଏହା କୁହି ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବି; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକର ରକ୍ଷକମାନେ ମୋତେ ତଡ଼ାଇଛନ୍ତି।
ସତାଂ ସକାଶେ ତୁ ଵୃତଃ ପ୍ରପାତସ୍ ତେ ସଙ୍ଗତା ଗୁଣଵନ୍ତସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଶକ୍ରାଚ୍ଚ ଲବ୍ଧୋ ହି ଵରୋ ମଯୈଷ ପତିଷ୍ଯତା ଭୂମିତଲଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ସତ୍ଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଛନ୍ତି, ତୁମର ପତନ ସମସ୍ତ ଗୁଣବନ୍ତଙ୍କ ସହ ହେଉଛି; ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଏହି ବର ପାଇଛି, ରାଜା, ଯେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ପତିବି।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପତନ୍ତଂ ପ୍ରପାତଂ ଯଦି ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵ ସନ୍ତି ମେ ଽତ୍ର ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ତୁମେ ଅବସାନରେ ପତିବାବେଳେ, ରାଜା, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଲୋକ ଅଛି କି? ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ କିମ୍ବା ଦିବି ଅଛି କି? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଗଣନା କରେ।
ଯାଵତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵିହିତଂ ଗଵାଶ୍ଵଂ ସହାରଣ୍ଯୈଃ ପଶୁଭିଃ ପକ୍ଷିଭିଶ୍ଚ ତାଵଲ୍ଲୋକା ଦିଵି ତେ ସଂସ୍ଥିତା ଵୈ ତଥା ଵିଜାନୀହି ନରେନ୍ଦ୍ରସିଂହ
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ, ଅରଣ୍ୟର ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଛନ୍ତି, ତେତେ ଦିବି ତୁମ ପାଇଁ ଲୋକ ରହିଛି। ଏହା ଜାଣ, ରାଜାଙ୍କ ସିଂହ।
ତାଂସ୍ତେ ଦଦାମି ମା ପ୍ରପତ ପ୍ରପାତଂ ଯେ ମେ ଲୋକା ଦିଵି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସନ୍ତି ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରିତାସ୍ତାନାକ୍ରମ କ୍ଷିପ୍ରମମିତ୍ରହାଽଥସି
ମୁଁ ସେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ପତନ କରିବା ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ଯେତେ ଦିବି ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଲୋକ ଅଛି, ସେମାନେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଧିକାର କର।
ନାସ୍ମଦ୍ଵିଧୋ ଽବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଚ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହେ ଵର୍ତତେ ରାଜମୁଖ୍ଯ ଯଥା ପ୍ରଦେଯଂ ସତତଂ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯସ୍ ତଦା ଦଦେ ପୂର୍ଵମ୍ ଅହଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ହେ ରାଜାଙ୍ଗଣ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପରି ଜଣେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟ, ଦାନ ନେବାରେ ଲାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ସଦା ଦେବା ଉଚିତ୍, ମୁଁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲି, ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର।
ନାବ୍ରାହ୍ମଣଃ କୃପଣୋ ଜାତୁ ଜୀଵେଦ୍ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ସୋ ଽହଂ ଯଦେଵାକୃତପୂର୍ଵଂ ଚରେଯଂ ଵିଵିତ୍ସମାନଃ କିମୁ ତତ୍ର ସାଧୁଃ
ଏକ ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହେଁ ଜଣେ କେବେ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ର ପତି କିମ୍ବା ବୀର ନାରୀ ର ସ୍ୱାମୀ ହେଉ। ମୁଁ ଯଦି ଅନ୍ୟେ ନ କରିଥିବା କାମ କରିବି, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତେବେ ଏଥିରେ କେଉଁ ନିତି ରହିଛି?
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସ୍ପୃହଣୀଯରୂପ ପ୍ରତର୍ଦନୋ ଽହଂ ଯଦି ମେ ସନ୍ତି ଲୋକାଃ ଯଦ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ଯଦି ଵା ଦିଵି ଶ୍ରୁତାଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ପ୍ରତର୍ଦନ, ଯଦି ମୋର ଲୋକ ଅଛି, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି ଶୁଣାଯାଇଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା ଭାବରେ ଗଣନା କରେ।
ସନ୍ତି ଲୋକା ବହଵସ୍ତେ ନରେନ୍ଦ୍ର ଅପ୍ଯେକୈକଂ ସପ୍ତ ଶତାନ୍ଯହାନି ମଧୁଚ୍ଯୁତୋ ଘୃତଵନ୍ତୋ ଵିଶୋକାସ୍ ତେନାନ୍ତଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିପାଲଯନ୍ତି
ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛି—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ସାତ ଶତ ଦିନ ର ଅବଧି, ମଧ ଓ ଘୀ ରେ ପ୍ରବାହିତ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେମାନେ ସୀମିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।