ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ନୃପତିଂ ଯଯାତିମ୍ ଅଥାଷ୍ଟକଃ ପୁନରେଵାନ୍ଵପୃଚ୍ଛତ୍ ମାତାମହଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନଂ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଯଥାଵତ୍
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ରାଜା ଯୟାତିଙ୍କୁ, ଅଷ୍ଟକ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମୋର ମାତାମହ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ କେମିତି ରହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।'
ଯେ ଯେ ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନାସ୍ ତ୍ଵଯା ଭୁକ୍ତା ଯଂ ଚ କାଲେ ଯଥା ଚ ତନ୍ମେ ରାଜନ୍ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଯଥାଵତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଵଦ୍ଭାଷସେ ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମମ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଲୋକର ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, କେଉଁ ସମୟରେ, କେମିତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଖୋଲା କର। ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହିପରି ଭାବରେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହ।
ରାଜାହମାସଂ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସାର୍ଵଭୌମସ୍ ତତୋ ଲୋକାନ୍ମହତଶ୍ ଚାଜର୍ଯଂ ଵୈ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ଥିଲି। ତାପରେ ବଡ଼ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚି, ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତଃ ପୁରୀଂ ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ରମ୍ଯାଂ ସହସ୍ରଦ୍ଵାରାଂ ଶତଯୋଜନାନ୍ତାମ୍ ଅଧ୍ଯାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପୁରୁହୂତଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସହସ୍ର ଦ୍ୱାର ଥିବା, ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ଚିହ୍ନିତ ପୁରୀରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲୋକଂ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଲୋକପତେର୍ଦୁରାପମ୍ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଦିବ୍ୟ, ଅଜର ଲୋକ, ଲୋକପତିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୁଁ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଦେଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ ଚ ଵିଜିତ୍ଯ ଲୋକାନ୍ନ୍ଯଵସଂ ଯଥେଷ୍ଟମ୍ ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମସ୍ତୈସ୍ ତୁଲ୍ଯପ୍ରଭାଵଦ୍ଯୁତିରୀଶ୍ଵରାଣାମ୍
ଦେବଦେବଙ୍କର ନିବେଶନରେ, ଲୋକମାନେ ଜିତି, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହିଥିଲି। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ମୋର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ ଥିଲା।
ତଥାଵସଂ ନନ୍ଦନେ କାମରୂପୀ ସଂଵତ୍ସରାଣାମଯୁତଂ ଶତାନାମ୍ ସହାପ୍ସରୋଭିର୍ଵିଚରନ୍ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧାନ୍ ପଶ୍ଯନ୍ନଗାନ୍ ପୁଷ୍ପିତାଂଶ୍ଚାରୁରୂପାନ୍
ଏହିପରି ମୁଁ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁଗନ୍ଧି ହାଁରା ଉପଭୋଗ କରି, ସୁନ୍ଦର ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଦେଖିଥିଲି।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମାଂ ଦେଵସୁଖେଷୁ ସକ୍ତଂ କାଲେ ଽତୀତେ ମହତି ତତୋ ଽତିମାତ୍ରମ୍ ଦୂତୋ ଦେଵାନାମବ୍ରଵୀଦୁଗ୍ରରୂପୋ ଧ୍ଵଂସେତ୍ଯୁଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରିଃ ପ୍ଲୁତେନ ସ୍ଵରେଣ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର ସୁଖରେ ଲଗିଥିଲି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୂତ ତିନିଥର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ନଷ୍ଟ ହେଉ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ଏତାଵନ୍ମେ ଵିଦିତଂ ରାଜସିଂହ ତତୋ ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଽହଂ ନନ୍ଦନାତ୍କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଃ ଵାଚୋ ଽଶ୍ରୌଷଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଣାମ୍ ଅନୁକ୍ରୋଶାଚ୍ଛୋଚତାଂ ମାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ରାଜାସିଂହ, ଏପରି ମୋତେ ଜଣାପଡିଛି। ତାପରେ ମୁଁ ନନ୍ଦନରୁ ପତିତ ହେଲି, ମୋର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା। ଆକାଶରେ ଦେବମାନଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶୁଣିଲି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୟାରେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, ରାଜା।
ଅକସ୍ମାଦ୍ଵୈ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯୋ ଯଯାତିଃ ପତତ୍ଯସୌ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିଃ ତାନବ୍ରୁଵଂ ପତମାନସ୍ତଦାହଂ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନିପତେଯଂ କଥଂ ନୁ
ଅଚନ୍ତା ଭାବରେ, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଥିବା ଯୟାତି ପତିତ ହେଲେ — ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଖ୍ୟାତି ଥିଲା। ମୁଁ ପତିତ ହୁଅଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲି: 'ମୁଁ କିପରି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବି?'
ତୈରାଖ୍ଯାତାଂ ଭଵତାଂ ଯଜ୍ଞଭୂମିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚୈନାମହମାଗତୋ ଽସ୍ମି ହଵିର୍ଗନ୍ଧୈର୍ ଦର୍ଶିତାଂ ଯଜ୍ଞଭୂମିଂ ଧୂମାପାଙ୍ଗଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ପ୍ରତୀତାମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭୂମି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ହବିର ଗନ୍ଧରେ ଯଜ୍ଞ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ଧୂଆଁ ଦେଖି ଏହି ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିଛି।
ଯଦା ଵସନ୍ନନ୍ଦନେ କାମରୂପେ ସଂଵତ୍ସରାଣାମଯୁତଂ ଶତାନାମ୍ କିଂକାରଣଂ କାର୍ତଯୁଗପ୍ରଧାନ ହିତ୍ଵା ତଦ୍ଵୈ ଵସୁଧାମ୍ ଅନ୍ଵପଦ୍ଯଃ
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିଥିଲା। କୃତ ଯୁଗର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ତୁମେ, କେଉଁ କାରଣରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଭୂମିକୁ ଆସିଲା?
ଜ୍ଞାତିଃ ସୁହୃତ୍ସ୍ଵଜନୋ ଯୋ ଯଥେହ କ୍ଷୀଣେ ଵିତ୍ତେ ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ହି ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଂ ମନୁଷ୍ଯଂ ତ୍ଯଜନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ ଖେଚରା ଦେଵସଂଘାଃ
ଏଠାରେ ଧନ ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ, ନିଜ ଜଣ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି; ଏହିପରି, ସ୍ଵର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଛି, ଦେବମାନେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି ।
କଥଂ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ସଂମୁହ୍ଯତେ ମେ ଽତ୍ର ମନୋ ଽତିମାତ୍ରମ୍ କିଂଵିଶିଷ୍ଟାଃ କସ୍ଯ ଧାମୋପଯାନ୍ତି ତଦ୍ଵୈ ବ୍ରୂହି କ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍ତ୍ଵଂ ମତୋ ମେ
ସ୍ଵର୍ଗରେ କିପରି ପୁଣ୍ୟ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଛି? ଏହା ଭାବି ମୋର ମନ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି । କିଏ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଉଛି, କିଏଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି? ଏହା ମୋତେ କହ, କାରଣ ତୁମକୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ ମାନୁଛି ।
ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ ତେ ପତନ୍ତି ଲାଲପ୍ଯମାନା ନରଦେଵ ସର୍ଵେ ତେ କଙ୍କଗୋମାଯୁପଲାଶନାର୍ଥଂ କ୍ଷିତୌ ଵିଵୃଦ୍ଧିଂ ବହୁଧା ପ୍ରଯାନ୍ତି
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀର ନରକକୁ ପଡିଯାନ୍ତି, ରଜା, କ୍ଷୁଦା ରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି । ସେମାନେ କଉଁ, ଶିଆଳ, କାଉଁ ଆଦି ପାଇଁ ଏହି ଭୂମିରେ ବହୁ ଭାବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ତସ୍ମାଦେଵଂ ଵର୍ଜନୀଯଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟଂ ଲୋକେ ଗର୍ହଣୀଯଂ ଚ କର୍ମ ଆଖ୍ଯାତଂ ତେ ପାର୍ଥିଵ ସର୍ଵମେତଦ୍ ଭୂଯଶ୍ଚେଦାନୀଂ ଵଦ କିଂ ତେ ଵଦାମି
ତେଣୁ, ରଜା, ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡିବା ଉଚିତ । ଏହି ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି; ଆଉ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, କହ, ମୁଁ କହିବି ।
ଯଦା ତୁ ତାଂସ୍ ତେ ଵିତୁଦନ୍ତେ ଵଯାଂସି ତଥା ଗୃଧ୍ରାଃ ଶିତିକଣ୍ଠାଃ ପତଂଗାଃ କଥଂ ଭଵନ୍ତି କଥମାଭଵନ୍ତି ତ୍ଵତ୍ତୋ ଭୌମଂ ନରକମହଂ ଶୃଣୋମି
ଯେତେବେଳେ ପକ୍ଷୀ, ଗୃଧ୍ର, ଉଲୁ, ପୋକମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏହା କିପରି ହୁଏ? ସେମାନେ କିପରି ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି? ଏହି ଭୂମିର ନରକ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶୁଣୁଛି ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଦେହାତ୍କର୍ମଣୋ ଜୃମ୍ଭମାଣାଦ୍ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍ ଅନୁସଂଚରନ୍ତି ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ ତେ ପତନ୍ତି ନାଵେକ୍ଷନ୍ତେ ଵର୍ଷପୂଗାନନେକାନ୍
ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ, କର୍ମର ଫଳ ପ୍ୱଫଳିତ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି । ସେମାନେ ଏହି ଭୂମିର ନରକକୁ ପଡିଯାନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ବର୍ଷ ଯାଇଯିବାକୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରାଣି ପତନ୍ତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତଥାଶୀତିଂ ଚୈଵ ତୁ ଵତ୍ସରାଣାମ୍ ତାନ୍ଵୈ ନୁଦନ୍ତେ ପ୍ରପତନ୍ତଃ ପ୍ରଯାତାନ୍ ଭୀମା ଭୌମା ରାକ୍ଷସାସ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ମନୁଷ୍ୟ ଆକାଶରେ ପଡିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଅଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ପଡୁଥିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଭୂମିର ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଇ ତାଲି ଦିଅନ୍ତି ।
ଯଦେତାଂସ୍ତେ ସଂପତତସ୍ତୁଦନ୍ତି ଭୀମା ଭୌମା ରାକ୍ଷସାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ କଥଂ ଭଵନ୍ତି କଥମାଭଵନ୍ତି କଥଂଭୂତା ଗର୍ଭଭୂତା ଭଵନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୂମିର ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଇ ସେମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏହା କିପରି ହୁଏ? ସେମାନେ କିପରି ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି? ସେମାନେ କେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, କିପରି ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି?
ଅସୃଗ୍ରେତଃ ପୁଷ୍ପରସାନୁଯୁକ୍ତମ୍ ଅନ୍ଵେତି ସଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷେଣ ସୃଷ୍ଟମ୍ ତଵ ତରଯା ରଜ ଆପଦ୍ଯତେ ଚ ସ ଗର୍ଭଭୂତଃ ସମୁପୈତି ତତ୍ର
ରକ୍ତ, ଶୁକ୍ର, ଫୁଲର ରସ ଏକାଠି ହୋଇ, ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ରତିର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଏହିପରି ଗର୍ଭ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଯାଏ ।
ଵନସ୍ପତୀନ୍ ଓଷଧୀଂଶ୍ଚାଵିଶନ୍ତି ଅପୋ ଵାଯୁଂ ପୃଥିଵୀଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଚତୁଷ୍ପଦଂ ଦ୍ଵିପଦଂ ଚାପି ସର୍ଵ ଏଵଂଭୂତା ଗର୍ଭଭୂତା ଭଵନ୍ତି
ସେମାନେ ଗଛ, ଔଷଧି, ଜଳ, ବାୟୁ, ଭୂମି, ଆକାଶ, ଚାରିପାଏ ଓ ଦୁଇପାଏ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ।
ଅନ୍ଯଦ୍ଵପୁର୍ଵିଦଧାତୀହ ଗର୍ଭ ଉତାହୋସ୍ଵିତ୍ସ୍ଵେନ କାମେନ ଯାତି ଆପଦ୍ଯମାନୋ ନରଯୋନିମେତାମ୍ ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ମେ ସଂଶଯାତ୍ପୃଚ୍ଛତସ୍ତ୍ଵମ୍
ଏଠାରେ ଗର୍ଭ ଆଉ ଏକ ଦେହ ପାଉଛି କି, କିମ୍ବା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ? ମନୁଷ୍ୟ ଯୋନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ମୋର ସନ୍ଦେହରୁ ପଚାରିଛି, ଏହା ମୋତେ କହ ।
ଶରୀରଦେହାଦିସମୁଚ୍ଛ୍ରଯଂ ଚ ଚକ୍ଷୁଃଶ୍ରୋତ୍ରେ ଲଭତେ କେନ ସଂଜ୍ଞାମ୍ ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ତାତ ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ପୃଷ୍ଟଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ମନ୍ଯମାନା ହି ସର୍ଵେ
ଦେହ ଓ ଅଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ କିପରି ହୁଏ, ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରବଣ ଓ ଚେତନା କିପରି ମିଳେ? ଏହି ସବୁ ମୋତେ କହ, ପିତା, କାରଣ ମୁଁ ପଚାରିଛି; ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଭାବେ ମାନନ୍ତି ।
ଵାଯୁଃ ସମୁତ୍କର୍ଷତି ଗର୍ଭଯୋନିମ୍ ଋତୌ ରେତଃ ପୁଷ୍ପରସାନୁଯୁକ୍ତମ୍ ସ ତତ୍ର ତନ୍ମାତ୍ରକୃତାଧିକାରଃ କ୍ରମେଣ ସଂଵର୍ଧଯତୀହ ଗର୍ଭମ୍
ଯଥାଯଥିକ ସମୟରେ ବାୟୁ ଗର୍ଭକୁ ନେଇଯାଏ, ଶୁକ୍ର ଓ ଫୁଲର ରସ ସହିତ; ଏଠାରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ନିଜ ଅଧିକାର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ଗର୍ଭକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି ।
ସ ଜାଯମାନୋ ଽଥ ଗୃହୀତମାତ୍ରଃ ସଂଜ୍ଞାମଧିଷ୍ଠାଯ ତତୋ ମନୁଷ୍ଯଃ ସ ଶ୍ରୋତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵେଦଯତୀହ ଶବ୍ଦଂ ସ ଵୈ ରୂପଂ ପଶ୍ଯତି ଚକ୍ଷୁଷା ଚ
ଜନ୍ମ ହେବା ସମୟରେ, ଗର୍ଭ ଧରିବା ପରେ, ଚେତନା ଆସେ; ତାପରେ ମନୁଷ୍ୟ କାନ ଦ୍ୱାରା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥାଏ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ରୂପ ଦେଖିଥାଏ ।
ଘ୍ରାଣେନ ଗନ୍ଧଂ ଜିହ୍ଵଯାଥୋ ରସଂ ଚ ତ୍ଵଚା ସ୍ପର୍ଶଂ ମନସା ଦେଵଭାଵମ୍ ଇତ୍ଯଷ୍ଟକେହୋପଚିତଂ ହି ଵିଦ୍ଧି ମହାତ୍ମନଃ ପ୍ରାଣଭୃତଃ ଶରୀରେ
ନାକ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧ ଶୁଣିଥାଏ, ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା ରସ ଚାଖିଥାଏ, ଚମ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କରେ, ମନ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ । ଏହି ଅଷ୍ଟ ଅଙ୍ଗ ମହାତ୍ମା ପ୍ରାଣୀର ଶରୀରରେ ଏକାଠି ହୋଇଥାଏ ।
ଯଃ ସଂସ୍ଥିତଃ ପୁରୁଷୋ ଦହ୍ଯତେ ଵା ନିଖନ୍ଯତେ ଵାପି ନିକୃଷ୍ଯତେ ଵା ଅଭାଵଭୂତଃ ସ ଵିନାଶମେତ୍ଯ କେନାତ୍ମାନଂ ଚେତଯତେ ପୁରସ୍ତାତ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ପୁରୁଷ ଦେହରେ ଅଛି, ଜଳିଯାଏ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ପତିଯାଏ କିମ୍ବା ଫେଙ୍ଗି ଦିଅଯାଏ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହାରାଇ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ପରେ ସେ କିପରି ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରେ?
ହିତ୍ଵା ସୋ ଽସୂନ୍ ସୁପ୍ତଵନ୍ନିଷ୍ଠିତତ୍ଵାତ୍ ପୁରୋଧାଯ ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଚ ଅନ୍ଯାଂ ଯୋନିଂ ପୁଣ୍ଯପାପାନୁସାରାଂ ହିତ୍ଵା ଦେହଂ ଭଜତେ ରାଜସିଂହ
ଜୀବନ ବାୟୁ ଛାଡି, ଶୁଇଥିବା ପରି, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଚାର କରି, ଦେହ ଛାଡି ନିଜ ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପ ଅନୁସାରେ ଆଉ ଏକ ଗର୍ଭ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ରାଜସିଂହ ।
ପୁଣ୍ଯାଂ ଯୋନିଂ ପୁଣ୍ଯକୃତୋ ଵିଶନ୍ତି ପାପାଂ ଯୋନିଂ ପାପକୃତୋ ଵ୍ରଜନ୍ତି କୀଟାଃ ପତଂଗାଶ୍ଚ ଭଵନ୍ତି ପାପାନ୍ ନ ମେ ଵିଵକ୍ଷାସ୍ତି ମହାନୁଭାଵ
ଯେମାନେ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭଲ ଗର୍ଭ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଯେମାନେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ଦ ଗର୍ଭ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । କୀଟ, ପୋକମାନେ ପାପରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ମୁଁ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଚାହେଁନି, ମହାନୁଭାବ ।