ଅହଂ ହି ପୂର୍ଵୋ ଵଯସା ଭଵଦ୍ଭଯସ୍ ତେନାଭିଵାଦଂ ଭଵତାଂ ନ ଯୁଞ୍ଜେ ଯୋ ଵିଦ୍ଯଯା ତପସା ଜନ୍ମନା ଵା ଵୃଦ୍ଧଃ ସ ଵୈ ସମ୍ଭଵତି ଦ୍ଵିଜାନାମ୍
ମୁଁ ବୟସରେ ତୁମମାନେଠାରୁ ବଡ଼, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଜନ୍ମରେ ବଡ଼, ସେହି ପୂଜ୍ୟ।
ଅଵାଦୀସ୍ତ୍ଵଂ ଵଯସାସ୍ମି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ଇତି ଵୈ ରାଜନ୍ନ୍ ଅଧିକଃ କଥଂଚିତ୍ ଯୋ ଵୈ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତପସା ସମ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ସ ଏଵ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵତି ଦ୍ଵିଜାନାମ୍
ତୁମେ କହିଲ, 'ମୁଁ ବୟସରେ ବଡ଼', ହେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେଠି ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ।
ପ୍ରତିକୂଲଂ କର୍ମଣାଂ ପାପମାହୁସ୍ ତଦ୍ଵର୍ତିନାଂ ପ୍ରଵଣଂ ପାପଲୋକମ୍ ସନ୍ତୋ ଽସତୋ ନାନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ତେ ଵୈ ଯଦାତ୍ମନୈଷାଂ ପ୍ରତିକୂଲଵାଦୀ
ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପାପ କୁହାଯାଏ, ଏହି ପଥରେ ଚାଲିଥିବା ଲୋକ ପାପ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ କେବେ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ବିପରୀତ କଥା କହିଥିଲ।
ଅଭୂଦ୍ଧନଂ ମେ ଵିପୁଲଂ ମହଦ୍ଵୈ ଵିଚେଷ୍ଟମାନୋ ଽଧିଗନ୍ତା ତଦସ୍ମି ଏଵଂ ପ୍ରଧାର୍ଯାତ୍ମହିତେ ନିଵିଷ୍ଟୋ ଯୋ ଵର୍ତତେ ସ ଵିଜାନାତି ଧୀରଃ
ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଥିଲା, ବଡ଼ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଛି। ଏଭଳି ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଧୀର ଲୋକମାନେ ଏହି ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ନାନାଭାଵା ବହଵୋ ଜୀଵଲୋକେ ଦୈଵାଧୀନା ନଷ୍ଟଚେଷ୍ଟାଧିକାରାଃ ତତ୍ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଵିହନ୍ଯେତ ଧୀରୋ ଦିଷ୍ଟଂ ବଲୀଯ ଇତି ମତ୍ଵାତ୍ମବୁଦ୍ଧ୍ଯା
ଜୀବ ଜଗତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଜୀବ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କ୍ରିୟା କ୍ଷମତା ହରାଇଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଦିନ ଯେଉଁ ଦିନ ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା ପାଇଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରିବେ ଯେ ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଭାବରେ କେବେ ଭିତିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ସୁଖଂ ହି ଜନ୍ତୁର୍ଯଦି ଵାପି ଦୁଃଖଂ ଦୈଵାଧୀନଂ ଵିନ୍ଦତି ନାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ବଲଵନ୍ମନ୍ଯମାନୋ ନ ସଂଜ୍ଵରେନ୍ନାପି ହୃଷ୍ଯେତ୍କଦାଚିତ୍
ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ, ଜୀବ ଏହାକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନୁହେଁ, ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନରେ ଅନୁଭବ କରେ। ଏହି ଭାବରେ, ଭାଗ୍ୟକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି, କେବେ ଦୁଃଖ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୁଃଖେ ନ ତପ୍ଯେତ ସୁଖେ ନ ହୃଷ୍ଯେତ୍ ସମେନ ଵର୍ତେତ ସଦୈଵ ଧୀରଃ ଦିଷ୍ଟଂ ବଲୀଯ ଇତି ମନ୍ଯମାନୋ ନ ସଂଜ୍ଵରେନ୍ନାପି ହୃଷ୍ଯେତ୍ କଦାଚିତ୍
ଦୁଃଖରେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସୁଖରେ କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ସମଭାବରେ ରହିବା ଉଚିତ୍, ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି, କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଯେ ନ ମୁହ୍ଯାମ୍ଯଷ୍ଟକାହଂ କଦାଚିତ୍ ସଂତାପୋ ମେ ମନସୋ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ଧାତା ଯଥା ମାଂ ଵିଦଧାତି ଲୋକେ ଧ୍ରୁଵଂ ତଥାହଂ ଭଵିତେତି ମତ୍ଵା
ଅଷ୍ଟକ, ଭୟରେ ମୁଁ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହିଁ, ମୋ ମନରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଆସେନାହିଁ। ଯେପରି ଧାତା ମୋତେ ଏହି ଜଗତରେ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ଭାବିବି ଯେ ଏହିପରି ମୁଁ ହେବି।
ସଂସ୍ଵେଦଜା ହ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଡଜା ହ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଭିଦଶ୍ଚ ସରୀସୃପାଃ କୃମଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅପ୍ସୁ ମତ୍ସ୍ଯାଃ ତଥାଶ୍ମାନସ୍ତୃଣକାଷ୍ଠଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଦିଷ୍ଟକ୍ଷଯେ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଭଜନ୍ତେ
ଘମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଡିମ୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଉଦ୍ଭିଦ, ସରିସୃପ, କୀଟ, ଜଳରେ ମାଛ, ପଥର, ଘାସ, କାଠ — ସମସ୍ତେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ, ସେମାନେ ନିଜ ଜନ୍ମ ଗୁଣକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି।
ଅନିତ୍ଯତାଂ ସୁଖଦୁଃଖସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା କସ୍ମାତ୍ ସଂତାପମଷ୍ଟକାହଂ ଭଜେଯମ୍ କିଂ କୁର୍ଯାଂ ଵୈ କିଂଚ କୃତ୍ଵା ନ ତପ୍ଯେ ତସ୍ମାତ୍ସଂତାପଂ ଵର୍ଜଯାମ୍ଯପ୍ରମତ୍ତଃ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ କୁ ବୁଝି, ଅଷ୍ଟକ, ମୁଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବି? ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି, କିମ୍ବା କରିଲାପରେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସଦା ଜାଗୃତ ରହି, ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ନୃପତିଂ ଯଯାତିମ୍ ଅଥାଷ୍ଟକଃ ପୁନରେଵାନ୍ଵପୃଚ୍ଛତ୍ ମାତାମହଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନଂ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଯଥାଵତ୍
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ରାଜା ଯୟାତିଙ୍କୁ, ଅଷ୍ଟକ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମୋର ମାତାମହ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ କେମିତି ରହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।'
ଯେ ଯେ ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନାସ୍ ତ୍ଵଯା ଭୁକ୍ତା ଯଂ ଚ କାଲେ ଯଥା ଚ ତନ୍ମେ ରାଜନ୍ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଯଥାଵତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଵଦ୍ଭାଷସେ ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମମ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଲୋକର ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, କେଉଁ ସମୟରେ, କେମିତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଖୋଲା କର। ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହିପରି ଭାବରେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହ।
ରାଜାହମାସଂ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସାର୍ଵଭୌମସ୍ ତତୋ ଲୋକାନ୍ମହତଶ୍ ଚାଜର୍ଯଂ ଵୈ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ଥିଲି। ତାପରେ ବଡ଼ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚି, ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତଃ ପୁରୀଂ ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ରମ୍ଯାଂ ସହସ୍ରଦ୍ଵାରାଂ ଶତଯୋଜନାନ୍ତାମ୍ ଅଧ୍ଯାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପୁରୁହୂତଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସହସ୍ର ଦ୍ୱାର ଥିବା, ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ଚିହ୍ନିତ ପୁରୀରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲୋକଂ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଲୋକପତେର୍ଦୁରାପମ୍ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଦିବ୍ୟ, ଅଜର ଲୋକ, ଲୋକପତିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୁଁ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଦେଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ ଚ ଵିଜିତ୍ଯ ଲୋକାନ୍ନ୍ଯଵସଂ ଯଥେଷ୍ଟମ୍ ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମସ୍ତୈସ୍ ତୁଲ୍ଯପ୍ରଭାଵଦ୍ଯୁତିରୀଶ୍ଵରାଣାମ୍
ଦେବଦେବଙ୍କର ନିବେଶନରେ, ଲୋକମାନେ ଜିତି, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହିଥିଲି। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ମୋର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ ଥିଲା।
ତଥାଵସଂ ନନ୍ଦନେ କାମରୂପୀ ସଂଵତ୍ସରାଣାମଯୁତଂ ଶତାନାମ୍ ସହାପ୍ସରୋଭିର୍ଵିଚରନ୍ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧାନ୍ ପଶ୍ଯନ୍ନଗାନ୍ ପୁଷ୍ପିତାଂଶ୍ଚାରୁରୂପାନ୍
ଏହିପରି ମୁଁ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁଗନ୍ଧି ହାଁରା ଉପଭୋଗ କରି, ସୁନ୍ଦର ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଦେଖିଥିଲି।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମାଂ ଦେଵସୁଖେଷୁ ସକ୍ତଂ କାଲେ ଽତୀତେ ମହତି ତତୋ ଽତିମାତ୍ରମ୍ ଦୂତୋ ଦେଵାନାମବ୍ରଵୀଦୁଗ୍ରରୂପୋ ଧ୍ଵଂସେତ୍ଯୁଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରିଃ ପ୍ଲୁତେନ ସ୍ଵରେଣ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର ସୁଖରେ ଲଗିଥିଲି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୂତ ତିନିଥର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ନଷ୍ଟ ହେଉ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ଏତାଵନ୍ମେ ଵିଦିତଂ ରାଜସିଂହ ତତୋ ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଽହଂ ନନ୍ଦନାତ୍କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଃ ଵାଚୋ ଽଶ୍ରୌଷଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଣାମ୍ ଅନୁକ୍ରୋଶାଚ୍ଛୋଚତାଂ ମାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ରାଜାସିଂହ, ଏପରି ମୋତେ ଜଣାପଡିଛି। ତାପରେ ମୁଁ ନନ୍ଦନରୁ ପତିତ ହେଲି, ମୋର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା। ଆକାଶରେ ଦେବମାନଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶୁଣିଲି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୟାରେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, ରାଜା।
ଅକସ୍ମାଦ୍ଵୈ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯୋ ଯଯାତିଃ ପତତ୍ଯସୌ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିଃ ତାନବ୍ରୁଵଂ ପତମାନସ୍ତଦାହଂ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନିପତେଯଂ କଥଂ ନୁ
ଅଚନ୍ତା ଭାବରେ, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଥିବା ଯୟାତି ପତିତ ହେଲେ — ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଖ୍ୟାତି ଥିଲା। ମୁଁ ପତିତ ହୁଅଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲି: 'ମୁଁ କିପରି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବି?'
ତୈରାଖ୍ଯାତାଂ ଭଵତାଂ ଯଜ୍ଞଭୂମିଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚୈନାମହମାଗତୋ ଽସ୍ମି ହଵିର୍ଗନ୍ଧୈର୍ ଦର୍ଶିତାଂ ଯଜ୍ଞଭୂମିଂ ଧୂମାପାଙ୍ଗଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ପ୍ରତୀତାମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ତୁମର ଯଜ୍ଞ ଭୂମି ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଦେଖି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ହବିର ଗନ୍ଧରେ ଯଜ୍ଞ ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ଧୂଆଁ ଦେଖି ଏହି ଭୂମିକୁ ଚିହ୍ନିଛି।
ଯଦା ଵସନ୍ନନ୍ଦନେ କାମରୂପେ ସଂଵତ୍ସରାଣାମଯୁତଂ ଶତାନାମ୍ କିଂକାରଣଂ କାର୍ତଯୁଗପ୍ରଧାନ ହିତ୍ଵା ତଦ୍ଵୈ ଵସୁଧାମ୍ ଅନ୍ଵପଦ୍ଯଃ
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିଥିଲା। କୃତ ଯୁଗର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ତୁମେ, କେଉଁ କାରଣରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଭୂମିକୁ ଆସିଲା?
ଜ୍ଞାତିଃ ସୁହୃତ୍ସ୍ଵଜନୋ ଯୋ ଯଥେହ କ୍ଷୀଣେ ଵିତ୍ତେ ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ମାନଵୈର୍ହି ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଂ ମନୁଷ୍ଯଂ ତ୍ଯଜନ୍ତି ସଦ୍ଯଃ ଖେଚରା ଦେଵସଂଘାଃ
ଏଠାରେ ଧନ ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ, ନିଜ ଜଣ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି; ଏହିପରି, ସ୍ଵର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଛି, ଦେବମାନେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି ।
କଥଂ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ସଂମୁହ୍ଯତେ ମେ ଽତ୍ର ମନୋ ଽତିମାତ୍ରମ୍ କିଂଵିଶିଷ୍ଟାଃ କସ୍ଯ ଧାମୋପଯାନ୍ତି ତଦ୍ଵୈ ବ୍ରୂହି କ୍ଷେତ୍ରଵିତ୍ତ୍ଵଂ ମତୋ ମେ
ସ୍ଵର୍ଗରେ କିପରି ପୁଣ୍ୟ ଶୁନ୍ୟ ହେଉଛି? ଏହା ଭାବି ମୋର ମନ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି । କିଏ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଉଛି, କିଏଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି? ଏହା ମୋତେ କହ, କାରଣ ତୁମକୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନୀ ମାନୁଛି ।
ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ ତେ ପତନ୍ତି ଲାଲପ୍ଯମାନା ନରଦେଵ ସର୍ଵେ ତେ କଙ୍କଗୋମାଯୁପଲାଶନାର୍ଥଂ କ୍ଷିତୌ ଵିଵୃଦ୍ଧିଂ ବହୁଧା ପ୍ରଯାନ୍ତି
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀର ନରକକୁ ପଡିଯାନ୍ତି, ରଜା, କ୍ଷୁଦା ରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି । ସେମାନେ କଉଁ, ଶିଆଳ, କାଉଁ ଆଦି ପାଇଁ ଏହି ଭୂମିରେ ବହୁ ଭାବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ତସ୍ମାଦେଵଂ ଵର୍ଜନୀଯଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟଂ ଲୋକେ ଗର୍ହଣୀଯଂ ଚ କର୍ମ ଆଖ୍ଯାତଂ ତେ ପାର୍ଥିଵ ସର୍ଵମେତଦ୍ ଭୂଯଶ୍ଚେଦାନୀଂ ଵଦ କିଂ ତେ ଵଦାମି
ତେଣୁ, ରଜା, ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡିବା ଉଚିତ । ଏହି ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି; ଆଉ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, କହ, ମୁଁ କହିବି ।
ଯଦା ତୁ ତାଂସ୍ ତେ ଵିତୁଦନ୍ତେ ଵଯାଂସି ତଥା ଗୃଧ୍ରାଃ ଶିତିକଣ୍ଠାଃ ପତଂଗାଃ କଥଂ ଭଵନ୍ତି କଥମାଭଵନ୍ତି ତ୍ଵତ୍ତୋ ଭୌମଂ ନରକମହଂ ଶୃଣୋମି
ଯେତେବେଳେ ପକ୍ଷୀ, ଗୃଧ୍ର, ଉଲୁ, ପୋକମାନେ ସେମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏହା କିପରି ହୁଏ? ସେମାନେ କିପରି ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି? ଏହି ଭୂମିର ନରକ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶୁଣୁଛି ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଦେହାତ୍କର୍ମଣୋ ଜୃମ୍ଭମାଣାଦ୍ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍ ଅନୁସଂଚରନ୍ତି ଇମଂ ଭୌମଂ ନରକଂ ତେ ପତନ୍ତି ନାଵେକ୍ଷନ୍ତେ ଵର୍ଷପୂଗାନନେକାନ୍
ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ, କର୍ମର ଫଳ ପ୍ୱଫଳିତ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲନ୍ତି । ସେମାନେ ଏହି ଭୂମିର ନରକକୁ ପଡିଯାନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ବର୍ଷ ଯାଇଯିବାକୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରାଣି ପତନ୍ତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତଥାଶୀତିଂ ଚୈଵ ତୁ ଵତ୍ସରାଣାମ୍ ତାନ୍ଵୈ ନୁଦନ୍ତେ ପ୍ରପତନ୍ତଃ ପ୍ରଯାତାନ୍ ଭୀମା ଭୌମା ରାକ୍ଷସାସ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ମନୁଷ୍ୟ ଆକାଶରେ ପଡିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଅଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ପଡୁଥିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଭୂମିର ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଇ ତାଲି ଦିଅନ୍ତି ।
ଯଦେତାଂସ୍ତେ ସଂପତତସ୍ତୁଦନ୍ତି ଭୀମା ଭୌମା ରାକ୍ଷସାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ କଥଂ ଭଵନ୍ତି କଥମାଭଵନ୍ତି କଥଂଭୂତା ଗର୍ଭଭୂତା ଭଵନ୍ତି
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୂମିର ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଦେଇ ସେମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଏହା କିପରି ହୁଏ? ସେମାନେ କିପରି ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି? ସେମାନେ କେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, କିପରି ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି?