ସତାଂ ସକାଶେ ପତିତୋ ଽସି ରାଜଂଶ୍ ଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଯତ୍ର ଲବ୍ଧାସି ଭୂଯଃ ଏଵଂ ଵିଦିତ୍ଵା ତୁ ପୁନର୍ଯଯାତେ ନ ତେ ଽଵମାନ୍ଯାଃ ସଦୃଶଃ ଶ୍ରେଯସେ ଚ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଛ, ତୁମର ପଦ ହରାଇଛ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ପୁଣି ସେଥିରେ ପହଁଚିପାରିବ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ଯୟାତି, ସମାନ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତତଃ ପପାତାମରରାଜଜୁଷ୍ଟାତ୍ ପୁଣ୍ଯାଲ୍ଲୋକାତ୍ପତମାନଂ ଯଯାତିମ୍ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜର୍ଷିଵରୋ ଽଷ୍ଟକସ୍ ତମ୍ ଉଵାଚ ସଦ୍ଧର୍ମଵିଧାନଗୋପ୍ତା
ତାପରେ ଯୟାତି ଦେବରାଜଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଋଷି ଅଷ୍ଟକ, ଯିଏ ନୀତିର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ।
କସ୍ତ୍ଵଂ ଯୁଵା ଵାସଵତୁଲ୍ଯରୂପଃ ସ୍ଵତେଜସା ଦୀପ୍ଯମାନୋ ଯଥାଗ୍ନିଃ ପତସ୍ଯୁଦୀର୍ଣାମ୍ବୁଧରପ୍ରକାଶଃ ଖେ ଖେଚରାଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ଯଥାର୍କଃ
ତୁମେ କିଏ, ଏତେ ଯୁବକ ଯାହାର ରୂପ ବାସବ ସମାନ, ନିଜ ତେଜରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମେଘ ପରି ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛ, ଆକାଶରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଗ୍ରଣୀ?
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତ୍ଵାଂ ସୂର୍ଯପଥାତ୍ପତନ୍ତଂ ଵୈଶ୍ଵାନରାର୍କଦ୍ଯୁତିମପ୍ରମେଯମ୍ କିଂନୁସ୍ଵିଦ୍ ଏତତ୍ ପତତୀଵ ସର୍ଵେ ଵିତର୍କଯନ୍ତଃ ପରିମୋହିତାଃ ସ୍ମଃ
ତୁମକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଅପାର ତେଜ ଥିବା, ଏହି କ'ଣ ପଡ଼ୁଛି ଭାବି ସମସ୍ତେ ଅଚମ୍ବିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧାରି ହେଉଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତ୍ଵାଧିଷ୍ଠିତଂ ଦେଵମାର୍ଗେ ଶକ୍ରାର୍କଵିଷ୍ଣୁପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵମ୍ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗତାସ୍ତ୍ଵାଂ ଵଯମଦ୍ଯ ସର୍ଵେ ତସ୍ମାତ୍ପାତେ ତଵ ଜିଜ୍ଞାସମାନାଃ
ତୁମକୁ ଦେବମାର୍ଗରେ ଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ତେଜ ଦେଖି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଛୁ, ତୁମର ପତନର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ନ ଚାପି ତ୍ଵାଂ ଧୃଷ୍ଣଵଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅଗ୍ରେ ନ ଚ ତ୍ଵମସ୍ମାନ୍ପୃଚ୍ଛସି କେ ଵଯଂ ସ୍ମ ତତ୍ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ସ୍ପୃହଣୀଯରୂପଂ କସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵା କିଂନିମିତ୍ତଂ ତ୍ଵମାଗାଃ
ଆମେ କେହି ତୁମକୁ ସିଧାସଳଖ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କରୁନାହିଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ପଚାରୁନାହାଁ କି ଆମେ କିଏ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରେଁ, ଯାହାର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ—ତୁମେ କିଏ, କି କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?
ଭଯଂ ତୁ ତେ ଵ୍ଯେତୁ ଵିଷାଦମୋହୌ ତ୍ଯଜାଶୁ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସମାନରୂପ ତ୍ଵାଂ ଵର୍ତମାନଂ ହି ସତାଂ ସକାଶେ ଶକ୍ରୋ ନ ସୋଢୁଂ ବଲହାପି ଶକ୍ତଃ
ତୁମର ଭୟ ଯାଉ, ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼, ବାସବ ସମାନ ରୂପ ଥିବା। ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସନ୍ତଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହି ସୁଖଚ୍ଯୁତାନାଂ ସତାଂ ସଦୈଵାମରରାଜକଲ୍ପ ତେ ସଂଗତାଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେଶାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତସ୍ତ୍ଵଂ ସଦୃଶେଷୁ ସତ୍ସୁ
ସୁଖ ହରାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ରୟ। ଭଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେବରାଜ ସମାନ। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ, ତୁମେ ସମାନ ଭଲମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ପ୍ରଭୁରଗ୍ନିଃ ପ୍ରତପନେ ଭୂମିରାଵପନେ ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରଭୁଃ ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରକାଶାଚ୍ଚ ସତାଂ ଚାଭ୍ଯାଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପୋଡ଼ିବାରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭୁ, ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ମାଟି ପ୍ରଭୁ, ଆଲୋକ ଦେବାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଆସନ୍ତି ସେ ପ୍ରଭୁ।
ଅହଂ ଯଯାତିର୍ନହୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ପୂରୋଃ ପିତା ସର୍ଵଭୂତାଵମାନାତ୍ ପ୍ରଭ୍ରଂଶିତୋ ଽହଂ ସୁରସିଦ୍ଧଲୋକାତ୍ ପରିଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରପତାମ୍ଯଲ୍ପପୁଣ୍ଯଃ
ମୁଁ ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ପୁରୁଙ୍କ ପିତା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଦେବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଥିବା ଲୋକରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଛି, ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବାରୁ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଛି।
ଅହଂ ହି ପୂର୍ଵୋ ଵଯସା ଭଵଦ୍ଭଯସ୍ ତେନାଭିଵାଦଂ ଭଵତାଂ ନ ଯୁଞ୍ଜେ ଯୋ ଵିଦ୍ଯଯା ତପସା ଜନ୍ମନା ଵା ଵୃଦ୍ଧଃ ସ ଵୈ ସମ୍ଭଵତି ଦ୍ଵିଜାନାମ୍
ମୁଁ ବୟସରେ ତୁମମାନେଠାରୁ ବଡ଼, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁନାହିଁ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଜନ୍ମରେ ବଡ଼, ସେହି ପୂଜ୍ୟ।
ଅଵାଦୀସ୍ତ୍ଵଂ ଵଯସାସ୍ମି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ଇତି ଵୈ ରାଜନ୍ନ୍ ଅଧିକଃ କଥଂଚିତ୍ ଯୋ ଵୈ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତପସା ସମ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ସ ଏଵ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵତି ଦ୍ଵିଜାନାମ୍
ତୁମେ କହିଲ, 'ମୁଁ ବୟସରେ ବଡ଼', ହେ ରାଜା, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେଠି ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ।
ପ୍ରତିକୂଲଂ କର୍ମଣାଂ ପାପମାହୁସ୍ ତଦ୍ଵର୍ତିନାଂ ପ୍ରଵଣଂ ପାପଲୋକମ୍ ସନ୍ତୋ ଽସତୋ ନାନ୍ଵଵର୍ତନ୍ତ ତେ ଵୈ ଯଦାତ୍ମନୈଷାଂ ପ୍ରତିକୂଲଵାଦୀ
ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପାପ କୁହାଯାଏ, ଏହି ପଥରେ ଚାଲିଥିବା ଲୋକ ପାପ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ କେବେ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କର ବିପରୀତ କଥା କହିଥିଲ।
ଅଭୂଦ୍ଧନଂ ମେ ଵିପୁଲଂ ମହଦ୍ଵୈ ଵିଚେଷ୍ଟମାନୋ ଽଧିଗନ୍ତା ତଦସ୍ମି ଏଵଂ ପ୍ରଧାର୍ଯାତ୍ମହିତେ ନିଵିଷ୍ଟୋ ଯୋ ଵର୍ତତେ ସ ଵିଜାନାତି ଧୀରଃ
ମୋ ପାଖରେ ବହୁତ ଧନ ଥିଲା, ବଡ଼ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଁଚିଛି। ଏଭଳି ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଧୀର ଲୋକମାନେ ଏହି ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ନାନାଭାଵା ବହଵୋ ଜୀଵଲୋକେ ଦୈଵାଧୀନା ନଷ୍ଟଚେଷ୍ଟାଧିକାରାଃ ତତ୍ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଵିହନ୍ଯେତ ଧୀରୋ ଦିଷ୍ଟଂ ବଲୀଯ ଇତି ମତ୍ଵାତ୍ମବୁଦ୍ଧ୍ଯା
ଜୀବ ଜଗତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଜୀବ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କ୍ରିୟା କ୍ଷମତା ହରାଇଯାଇଛି। ଯେଉଁ ଦିନ ଯେଉଁ ଦିନ ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଛି, ତାହା ପାଇଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଚିନ୍ତା କରିବେ ଯେ ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଭାବରେ କେବେ ଭିତିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ସୁଖଂ ହି ଜନ୍ତୁର୍ଯଦି ଵାପି ଦୁଃଖଂ ଦୈଵାଧୀନଂ ଵିନ୍ଦତି ନାତ୍ମଶକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମାଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ବଲଵନ୍ମନ୍ଯମାନୋ ନ ସଂଜ୍ଵରେନ୍ନାପି ହୃଷ୍ଯେତ୍କଦାଚିତ୍
ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ, ଜୀବ ଏହାକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନୁହେଁ, ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନରେ ଅନୁଭବ କରେ। ଏହି ଭାବରେ, ଭାଗ୍ୟକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି, କେବେ ଦୁଃଖ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୁଃଖେ ନ ତପ୍ଯେତ ସୁଖେ ନ ହୃଷ୍ଯେତ୍ ସମେନ ଵର୍ତେତ ସଦୈଵ ଧୀରଃ ଦିଷ୍ଟଂ ବଲୀଯ ଇତି ମନ୍ଯମାନୋ ନ ସଂଜ୍ଵରେନ୍ନାପି ହୃଷ୍ଯେତ୍ କଦାଚିତ୍
ଦୁଃଖରେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସୁଖରେ କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ସମଭାବରେ ରହିବା ଉଚିତ୍, ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି, କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଯେ ନ ମୁହ୍ଯାମ୍ଯଷ୍ଟକାହଂ କଦାଚିତ୍ ସଂତାପୋ ମେ ମନସୋ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ ଧାତା ଯଥା ମାଂ ଵିଦଧାତି ଲୋକେ ଧ୍ରୁଵଂ ତଥାହଂ ଭଵିତେତି ମତ୍ଵା
ଅଷ୍ଟକ, ଭୟରେ ମୁଁ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହିଁ, ମୋ ମନରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଆସେନାହିଁ। ଯେପରି ଧାତା ମୋତେ ଏହି ଜଗତରେ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ଭାବିବି ଯେ ଏହିପରି ମୁଁ ହେବି।
ସଂସ୍ଵେଦଜା ହ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଡଜା ହ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଭିଦଶ୍ଚ ସରୀସୃପାଃ କୃମଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅପ୍ସୁ ମତ୍ସ୍ଯାଃ ତଥାଶ୍ମାନସ୍ତୃଣକାଷ୍ଠଂ ଚ ସର୍ଵଂ ଦିଷ୍ଟକ୍ଷଯେ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଭଜନ୍ତେ
ଘମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଡିମ୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଉଦ୍ଭିଦ, ସରିସୃପ, କୀଟ, ଜଳରେ ମାଛ, ପଥର, ଘାସ, କାଠ — ସମସ୍ତେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ, ସେମାନେ ନିଜ ଜନ୍ମ ଗୁଣକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି।
ଅନିତ୍ଯତାଂ ସୁଖଦୁଃଖସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା କସ୍ମାତ୍ ସଂତାପମଷ୍ଟକାହଂ ଭଜେଯମ୍ କିଂ କୁର୍ଯାଂ ଵୈ କିଂଚ କୃତ୍ଵା ନ ତପ୍ଯେ ତସ୍ମାତ୍ସଂତାପଂ ଵର୍ଜଯାମ୍ଯପ୍ରମତ୍ତଃ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ କୁ ବୁଝି, ଅଷ୍ଟକ, ମୁଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବି? ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି, କିମ୍ବା କରିଲାପରେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସଦା ଜାଗୃତ ରହି, ମୁଁ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଛି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ନୃପତିଂ ଯଯାତିମ୍ ଅଥାଷ୍ଟକଃ ପୁନରେଵାନ୍ଵପୃଚ୍ଛତ୍ ମାତାମହଂ ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନଂ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଯଥାଵତ୍
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ରାଜା ଯୟାତିଙ୍କୁ, ଅଷ୍ଟକ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ମୋର ମାତାମହ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ କେମିତି ରହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।'
ଯେ ଯେ ଲୋକାଃ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନାସ୍ ତ୍ଵଯା ଭୁକ୍ତା ଯଂ ଚ କାଲେ ଯଥା ଚ ତନ୍ମେ ରାଜନ୍ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଯଥାଵତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଵଦ୍ଭାଷସେ ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମମ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୁଖ୍ୟ ଲୋକର ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, କେଉଁ ସମୟରେ, କେମିତି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଖୋଲା କର। ତୁମେ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହିପରି ଭାବରେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହ।
ରାଜାହମାସଂ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସାର୍ଵଭୌମସ୍ ତତୋ ଲୋକାନ୍ମହତଶ୍ ଚାଜର୍ଯଂ ଵୈ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା ଥିଲି। ତାପରେ ବଡ଼ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚି, ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତଃ ପୁରୀଂ ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ରମ୍ଯାଂ ସହସ୍ରଦ୍ଵାରାଂ ଶତଯୋଜନାନ୍ତାମ୍ ଅଧ୍ଯାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପୁରୁହୂତଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସହସ୍ର ଦ୍ୱାର ଥିବା, ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ଚିହ୍ନିତ ପୁରୀରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲୋକଂ ପ୍ରଜାପତେର୍ ଲୋକପତେର୍ଦୁରାପମ୍ ତତ୍ରାଵସଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରମାତ୍ରଂ ତତୋ ଲୋକାନ୍ପରମାନଭ୍ଯୁପେତଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଦିବ୍ୟ, ଅଜର ଲୋକ, ଲୋକପତିଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ, ଏଠାରେ ମୁଁ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଥିଲି। ତାପରେ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ଦେଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ନିଵେଶନେ ଚ ଵିଜିତ୍ଯ ଲୋକାନ୍ନ୍ଯଵସଂ ଯଥେଷ୍ଟମ୍ ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମସ୍ତୈସ୍ ତୁଲ୍ଯପ୍ରଭାଵଦ୍ଯୁତିରୀଶ୍ଵରାଣାମ୍
ଦେବଦେବଙ୍କର ନିବେଶନରେ, ଲୋକମାନେ ଜିତି, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହିଥିଲି। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ମୋର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେବମାନଙ୍କ ସମାନ ଥିଲା।
ତଥାଵସଂ ନନ୍ଦନେ କାମରୂପୀ ସଂଵତ୍ସରାଣାମଯୁତଂ ଶତାନାମ୍ ସହାପ୍ସରୋଭିର୍ଵିଚରନ୍ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧାନ୍ ପଶ୍ଯନ୍ନଗାନ୍ ପୁଷ୍ପିତାଂଶ୍ଚାରୁରୂପାନ୍
ଏହିପରି ମୁଁ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ରୂପ ଧରି, ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁଗନ୍ଧି ହାଁରା ଉପଭୋଗ କରି, ସୁନ୍ଦର ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଦେଖିଥିଲି।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମାଂ ଦେଵସୁଖେଷୁ ସକ୍ତଂ କାଲେ ଽତୀତେ ମହତି ତତୋ ଽତିମାତ୍ରମ୍ ଦୂତୋ ଦେଵାନାମବ୍ରଵୀଦୁଗ୍ରରୂପୋ ଧ୍ଵଂସେତ୍ଯୁଚ୍ଚୈସ୍ତ୍ରିଃ ପ୍ଲୁତେନ ସ୍ଵରେଣ
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କର ସୁଖରେ ଲଗିଥିଲି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୂତ ତିନିଥର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ 'ନଷ୍ଟ ହେଉ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ଏତାଵନ୍ମେ ଵିଦିତଂ ରାଜସିଂହ ତତୋ ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଽହଂ ନନ୍ଦନାତ୍କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯଃ ଵାଚୋ ଽଶ୍ରୌଷଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷେ ସୁରାଣାମ୍ ଅନୁକ୍ରୋଶାଚ୍ଛୋଚତାଂ ମାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
ରାଜାସିଂହ, ଏପରି ମୋତେ ଜଣାପଡିଛି। ତାପରେ ମୁଁ ନନ୍ଦନରୁ ପତିତ ହେଲି, ମୋର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା। ଆକାଶରେ ଦେବମାନଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶୁଣିଲି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୟାରେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, ରାଜା।
ଅକସ୍ମାଦ୍ଵୈ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯୋ ଯଯାତିଃ ପତତ୍ଯସୌ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିଃ ତାନବ୍ରୁଵଂ ପତମାନସ୍ତଦାହଂ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନିପତେଯଂ କଥଂ ନୁ
ଅଚନ୍ତା ଭାବରେ, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଥିବା ଯୟାତି ପତିତ ହେଲେ — ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଖ୍ୟାତି ଥିଲା। ମୁଁ ପତିତ ହୁଅଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ମୋତେ ପଚାରିଲି: 'ମୁଁ କିପରି ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବି?'