ତତ ଏଵ ପୁନଶ୍ଚାପି ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗମିତି ଶ୍ରୁତିଃ ରାଜ୍ଞା ଵସୁମତା ସାର୍ଧମ୍ ଅଷ୍ଟକେନ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ପ୍ରତର୍ଦନେନ ଶିବିନା ସମେତ୍ଯ କିଲ ସଂସଦି
ତାପରେ ପୁଣି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ, ରାଜା ବସୁମତ, ଅଷ୍ଟକ, ପ୍ରତର୍ଦନ ଓ ଶିବିଙ୍କ ସହିତ ସଭାରେ ମିଳି।
କର୍ମଣା କେନ ସ ଦିଵଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହୀପତିଃ କଥମିନ୍ଦ୍ରେଣ ଭଗଵନ୍ ପାତିତୋ ମେଦିନୀତଲେ
ସେ ରାଜା କେଉଁ କର୍ମରେ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଇଲେ? କିପରି ଭଗବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀକୁ ପକାଇଦେଲେ?
ସର୍ଵମେତଦ୍ ଅଶେଷେଣ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ କଥ୍ଯମାନଂ ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ର ଦେଵର୍ଷିଗଣସଂନିଧୌ
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମ ମୁଖରୁ ଦେବଋଷିମାନେ ଥିବା ସମୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ଦେଵରାଜସମୋ ହ୍ଯ୍ ଆସୀଦ୍ ଯଯାତିଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ ଵର୍ଧନଃ କୁରୁଵଂଶସ୍ଯ ଵିଭାଵସୁସମଦ୍ଯୁତିଃ
ଯୟାତି, ଏହି ପୃଥିବୀର ରାଜା, ଦେବରାଜା ସମାନ ଥିଲେ, କୁରୁ ବଂଶର ଉନ୍ନତିକର୍ତ୍ତା ଓ ଅଗ୍ନିପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତସ୍ଯ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଯଶସଃ ସତ୍ଯକୀର୍ତେର୍ ମହାତ୍ମନଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଦେଵେଶ ଦିଵି ଚେହ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବିସ୍ତୃତ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ମହାତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦେବେଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ।
ହନ୍ତ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଯଯାତେରୁତ୍ତମାଂ କଥାମ୍ ଦିଵି ଚେହ ଚ ପୁଣ୍ଯାର୍ଥାଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୟାତିଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଥା କହିବି, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ଯଯାତିର୍ନାହୁଷୋ ରାଜା ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍ ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିଚ୍ଯ ମୁଦିତଃ ପ୍ରଵଵ୍ରାଜ ଵନଂ ତଦା
ଯୟାତି, ନାହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ଆନନ୍ଦରେ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଅନ୍ତେଷୁ ସ ଵିନିକ୍ଷିପ୍ଯ ପୁତ୍ରାନ୍ ଯଦୁପୁରୋଗମାନ୍ ଫଲମୂଲାଶନୋ ରାଜା ଵନେ ଽସୌ ନ୍ଯଵସଚ୍ଚିରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯଦୁ ଆଦିକୁ ଅନୁସରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅରଣ୍ୟରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ରହିଲେ।
ସ ଜିତାତ୍ମା ଜିତକ୍ରୋଧସ୍ ତର୍ପଯନ୍ ପିତୃଦେଵତାଃ ଅଗ୍ନୀଂଶ୍ଚ ଵିଧିଵଜ୍ଜୁହ୍ଵନ୍ ଵାନପ୍ରସ୍ଥଵିଧାନତଃ
ଯିଏ ନିଜକୁ ନିଜେ ଜିତିଛି, କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରିଛି, ସେ ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ହୋମ କରିଥିଲେ, ଏହା ସବୁ ବନବାସୀ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କରୁଥିଲେ।
ଅତିଥୀନ୍ ପୂଜଯନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵନ୍ଯେନ ହଵିଷା ଵିଭୁଃ ଶିଲୋଞ୍ଛଵୃତ୍ତିମାସ୍ଥାଯ ଶେଷାନ୍ନକୃତଭୋଜନଃ
ସେ ସଦା ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ବନର ଉପଜା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଶିଳାଉଞ୍ଚ ଜୀବିକା ଅନୁସରି, ନିଜ ପାଇଁ ପକାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଉନଥିଲେ, ବଞ୍ଚିଥିବା ଅନ୍ନ ଖାଇଥିଲେ।
ପୂର୍ଣଂ ସହସ୍ରଂ ଵର୍ଷାଣାମ୍ ଏଵଂଵୃତ୍ତିର୍ ଅଭୂନ୍ନୃପଃ ଅମ୍ବୁଭକ୍ଷଃ ସ ଚାବ୍ଦାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ଆସୀନ୍ ନିଯତଵାଙ୍ମନାଃ
ଏଭଳି ଜୀବନ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା, ରାଜା। ସେ କେବଳ ପାଣି ଖାଇ ତିନି ବର୍ଷ ମନ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ଽଭୂତ୍ ସଂଵତ୍ସରମତନ୍ଦ୍ରିତଃ ପଞ୍ଚାଗ୍ନିମଧ୍ଯେ ଚ ତପସ୍ ତେପେ ସଂଵତ୍ସରଂ ପୁନଃ
ତାପରେ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ଅକ୍ଷୟ ଶ୍ରମରେ ରହିଥିଲେ। ପୁଣି ଏକ ବର୍ଷ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଏକପାଦସ୍ଥିତଶ୍ଚାସୀତ୍ ଷଣ୍ମାସାନ୍ ଅନିଲାଶନଃ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିସ୍ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜଗାମାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ସେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି, ଛଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଖ୍ୟାତି ହୋଇ, ସେ ଦୁଇ ଲୋକ ଅଟିକି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗତସ୍ତୁ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନ୍ଯଵସଦ୍ଦେଵସଦ୍ମନି ପୂଜିତସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସାଧ୍ଯୈର୍ ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵସୁଭିସ୍ତଥା
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସେ ରାଜା ଦେବମାନେଙ୍କର ଗୃହରେ ବସିଥିଲେ, ତିରିଶି ଦେବତା, ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ ଓ ବସୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ।
ଦେଵଲୋକାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସଂଚରନ୍ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଵଶୀ ଅଵସତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ଦୀର୍ଘକାଲମିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ଦେବଲୋକରୁ ସେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଓ ନିୟମିତ ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯାଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ, ଏହିପରି କଥା ଶ୍ରୁତିରେ ଆସେ।
ସ କଦାଚିନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଯଯାତିଃ ଶକ୍ରମାଗତଃ କଥାନ୍ତେ ତତ୍ର ଶକ୍ରେଣ ପୃଷ୍ଟଃ ସ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏକଥର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୟାତି ଶକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ। କଥାର ଶେଷରେ ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଯଦା ସ ପୂରୁସ୍ତଵ ରୂପେଣ ରାଜଞ୍ ଜରାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଚଚାର ଲୋକେ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରଦାଯୈଵ ତସ୍ମୈ ତ୍ଵଯା କିମୁକ୍ତଃ କଥଯେହ ସତ୍ଯମ୍
ହେ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ପୁରୁ ତୁମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବୁଢ଼ାପା ନେଇ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତେବେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ କଣ କହିଥିଲେ? ଏଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ପ୍ରକୃତ୍ଯନୁମତେ ପୂରୁଂ ରାଜ୍ଯେ କୃତ୍ଵେଦମବ୍ରୁଵମ୍ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ସ୍ନୋ ଽଯଂ ଵିଷଯସ୍ତଵ ମଧ୍ଯେ ପୃଥିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜା ଭ୍ରାତରୋ ଽନ୍ତେ ଽଧିପାସ୍ତଵ
ଲୋକମାନେ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ କହିଥିଲି: 'ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ତୋର। ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ରାଜା, ତୋର ଭାଇମାନେ ସୀମାନ୍ତରେ ଶାସନ କରିବେ।'
ଅକ୍ରୋଧନଃ କ୍ରୋଧନେଭ୍ଯୋ ଵିଶିଷ୍ଟସ୍ ତଥା ତିତିକ୍ଷୁର୍ ଅତିତିକ୍ଷୋର୍ ଵିଶିଷ୍ଟଃ ଅମାନୁଷେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷଶ୍ଚ ପ୍ରଧାନୋ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତଥୈଵାଵିଦୁଷଃ ପ୍ରଧାନଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧ ନଥାଏ, ସେ କ୍ରୋଧୀମାନେଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଯିଏ ସହନଶୀଳ, ସେ ଅସହନଶୀଳଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଅମାନବମାନେଠାରୁ ମାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜ୍ଞାନୀମାନେଠାରୁ ଜ୍ଞାନୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆକ୍ରୁଶ୍ଯମାନୋ ନାକ୍ରୋଶେନ୍ ମନ୍ଯୁମେଵ ତିତିକ୍ଷତି ଆକ୍ରୋଷ୍ଟାରଂ ନିର୍ଦହତି ସୁକୃତଂ ଚାସ୍ଯ ଵିନ୍ଦତି
ଯେତେବେଳେ କେହି ଅପମାନ କରେ, ସେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦିଏ ନାହିଁ, ଦୂଃଖ ସହିଥାଏ। ଏହିପରି ଲୋକ ଅପମାନକାରୀକୁ ଦହିଦେଉଛି ଓ ନିଜେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଉଛି।
ନାରୁନ୍ତୁଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ନୃଶଂସଵାଦୀ ନ ହୀନତଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯାଦଦୀତ ଯଯାସ୍ଯ ଵାଚା ପର ଉଦ୍ଵିଜେତ ନ ତାଂ ଵଦେଦ୍ରୁଶତୀଂ ପାପଲୌଲ୍ଯାମ୍
କେବେ ଅପବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବେ ନିର୍ଦୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନିମ୍ନ ଲୋକଠାରୁ କିଛି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି କଥା କେବେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ କଥା କେବେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅରୁନ୍ତୁଦଂ ପୁରୁଷଂ ତୀଵ୍ରଵାଚଂ ଵାକ୍କଣ୍ଟକୈର୍ ଵିତୁଦନ୍ତଂ ମନୁଷ୍ଯାନ୍ ଵିଦ୍ଯାଦ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀକତମଂ ଜନାନାଂ ମୁଖେ ନିବଦ୍ଧଂ ନିରୃତିଂ ଵହନ୍ତମ୍
ଯିଏ ଅପବାଦ କରେ, କଠୋର କଥା କହେ, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କଥାର କାଁଟାରେ ଆଘାତ କରେ, ସେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅପୂଣ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖୀ, ତାଙ୍କର ମୁଁହରେ ନିରୃତି ବନ୍ଧା ରହିଥାଏ।
ସଦ୍ଭିଃ ପୁରସ୍ତାଦଭିପୂଜିତଃ ସ୍ଯାତ୍ ସଦ୍ଭିସ୍ତଥା ପୃଷ୍ଠତୋ ରକ୍ଷିତଃ ସ୍ଯାତ୍ ସଦା ସତାମ୍ ଅତିଵାଦାଂସ୍ତିତିକ୍ଷେତ୍ ସତାଂ ଵୃତ୍ତଂ ପାଲଯନ୍ସାଧୁଵୃତଃ
ଏପରି ଲୋକ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ନାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ପଛରୁ ସେମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ କଠୋର କଥା ସହିବା ଉଚିତ୍, ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଵାକ୍ସାଯକା ଵଦନାନ୍ନିଷ୍ପତନ୍ତି ଯୈର୍ ଆହତଃ ଶୋଚତି ଵା ତ୍ର୍ଯହାନି ପରସ୍ଯ ନୋ ମର୍ମସୁ ତେ ପତନ୍ତି ତାନ୍ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୃଜେତ୍ପରେଷୁ
ମୁଁହରୁ ତୀର ଭଳି କଥା ବାହାରେ; ଯେଉଁଠାରେ ଏହି କଥା ଲାଗେ, ତିନି ଦିନ ଦୁଃଖ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କର ମୂଳ ଅଂଗକୁ ଆଘାତ କରେ ନାହିଁ। ପଣ୍ଡିତ ଲୋକ ଏପରି କଥା କେବେ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାସ୍ତୀଦୃଶଂ ସଂଵନନଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କିଂଚନ ଯଥା ମୈତ୍ରୀ ଚ ଲୋକେଷୁ ଦାନଂ ଚ ମଧୁରା ଚ ଵାକ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଏପରି ଏକତା କେଉଁଠି ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଖ୍ୟତା, ଦାନ ଓ ମିଠା କଥା ରହିଛି।
ତସ୍ମାତ୍ସାନ୍ତ୍ଵଂ ସଦା ଵାଚ୍ଯଂ ନ ଵାଚ୍ଯଂ ପରୁଷଂ କ୍ଵଚିତ୍ ପୂଜ୍ଯାନ୍ସମ୍ପୂଜଯେଦ୍ ଦଦ୍ଯାନ୍ ନାଭିଶାପଂ କଦାଚନ
ସେହିପାଇଁ ସଦା ମୃଦୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍, କେବେ ରୁଢ଼ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୂଜ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍, କେବେ ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ସମାପ୍ଯ ରାଜନ୍ ଗୃହାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଵନଂ ଗତୋ ଽସି ତତ୍ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ନହୁଷସ୍ଯ ପୁତ୍ର କେନାପି ତୁଲ୍ଯସ୍ତପସା ଯଯାତେ
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ କାମ କରି ସାରି, ଘର ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଯାଇଛ। ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରେଁ— କିଏ ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିଛି ଯାହା ସହିତ ଯୟାତିଙ୍କୁ ତୁଳନା କରାଯାଇପାରିବ?
ନାହଂ ଦେଵମନୁଷ୍ଯେଷୁ ନ ଗନ୍ଧର୍ଵମହର୍ଷିଷୁ ଆତ୍ମନସ୍ତପସା ତୁଲ୍ଯଂ କଂଚିତ୍ପଶ୍ଯାମି ଵାସଵ
ହେ ବାସବ, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ସମାନ କିଏ ଅଛି ଦେଖିପାରୁନି।
ଯଦାଵମଂସ୍ଥାଃ ସଦୃଶଃ ଶ୍ରେଯସଶ୍ଚ ପାପୀଯସଶ୍ ଚାଵିଦିତପ୍ରଭାଵଃ ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକା ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଵନ୍ତସ୍ତଵେମେ କ୍ଷୀଣେ ପୁଣ୍ଯେ ପତିତୋ ଽସ୍ଯଦ୍ଯ ରାଜନ୍
ଯେବେ ତୁମେ ସମାନ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ, କିମ୍ବା ଅଧମ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଜାଣିନଥିବାରୁ ଅବହେଳା କଲ, ସେଥିପାଇଁ ତୁମର ସବୁ ଲୋକ ଶେଷ ହୋଇଗଲା; ପୁଣ୍ୟ କମିଯିବାରୁ ଆଜି ତୁମେ ପଡ଼ିଗଲ।
ସୁରର୍ଷିଗନ୍ଧର୍ଵନରାଵମାନାତ୍ କ୍ଷଯଂ ଗତା ମେ ଯଦି ଶକ୍ରଲୋକାଃ ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ସୁରଲୋକାଦ୍ଵିହୀନଃ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ପତିତୁଂ ଦେଵରାଜ
ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିବାରୁ ମୋର ଦେବଲୋକ କ୍ଷୟ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ଦେବଲୋକରୁ ବଞ୍ଚିତ, ଏବେ ମୁଁ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ଦେବରାଜ।