ଧର୍ମେଣ ଚ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁରଞ୍ଜଯନ୍ ଯଯାତିଃ ପାଲଯାମାସ ସାକ୍ଷାଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାପରଃ
ଧର୍ମରେ ତିନି, ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଖୁସି କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ସ ରାଜା ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯୁଵା ଵିଷଯଗୋଚରଃ ଅଵିରୋଧେନ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚଚାର ସୁଖମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ରାଜା, ସିଂହ ପରି ଚାଳ, ଯୁବା ଏବଂ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ, ଧର୍ମକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା ଉତ୍ତମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ସ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଭାନ୍କାମାଂସ୍ ତୃପ୍ତଃ ଖିନ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ କାଲଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତଂ ସସ୍ମାର ମନୁଜାଧିପଃ
ସେ ରାଜା ନିଜ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ତୃପ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ଲାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ। ମନୁଷ୍ୟର ଅଧିପତି ଏହି ଦିନରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପରିଚିନ୍ତ୍ଯ ସ କାଲଜ୍ଞଃ କଲାକାଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ପୂର୍ଣମ୍ ମତ୍ଵା ତତଃ କାଲଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ହ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମୟ ଜଣା, ସମୟର ଭାଗଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁରୁ ନାମକ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ନ ଜାତୁ କାମଃ କାମାନାମ୍ ଉପଭୋଗେନ ଶାମ୍ଯତି ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଭୂଯ ଏଵାଭିଵର୍ଧତେ
ଇଚ୍ଛା କେବେ ଉପଭୋଗ କରି ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ଘୀ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଆଉ ତେଜ ହୁଏ, ଏହିପରି ଇଚ୍ଛା ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵ୍ରୀହିଯଵଂ ହିରଣ୍ଯଂ ପଶଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ନାଲମେକସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମ୍ ଇତି ମତ୍ଵା ଶମଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଚାଉଳ, ଯବ, ସୁନା, ଗାଁଉ, ଜନନୀ ଅଛି, ସେସବୁ ଏକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ; ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଜୀବନରେ ସନ୍ତୋଷ ଖୋଜିବା ଉଚିତ।
ଯଥାସୁଖଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାମମରିଂଦମ ସେଵିତା ଵିଷଯାଃ ପୁତ୍ର ଯୌଵନେନ ମଯା ତଵ
ଶତ୍ରୁଦମନ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ, ଉତ୍ସାହରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ତୁମେ ସହ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଛି।
ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଗୃହାଣେଦଂ ସ୍ଵଯୌଵନମ୍ ରାଜ୍ଯଂ ଚୈଵ ଗୃହାଣେଦଂ ତ୍ଵଂ ହି ମେ ପ୍ରିଯକୃତ୍ସୁତଃ
ପୁରୁ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଇଛି; ତୁମେ ଶୁଭ ରହ। ଏହି ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଉ, ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ।
ପ୍ରତିପେଦେ ଜରାଂ ରାଜା ଯଯାତିର୍ନାହୁଷସ୍ତଦା ଯୌଵନଂ ପ୍ରତିପେଦେ ସ ପୂରୁଃ ସ୍ଵଂ ପୁନରାତ୍ମନଃ
ତାପରେ ନାହୁଷର ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରୁ ନିଜର ଯୁବାବସ୍ଥା ପୁନଃ ପାଇଲେ।
ଅଭିଷେକ୍ତୁକାମଂ ଚ ନୃପଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ରାଜା ନିଜ କନିଅଁ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜାତି ଏହି କଥା କହିଲେ।
କଥଂ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଦୌହିତ୍ରଂ ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁତଂ ପ୍ରଭୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯଦୁମତିକ୍ରମ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ପୂରୋଃ ପ୍ରଦାସ୍ଯସି
ପ୍ରଭୁ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି ପୁରୁଙ୍କୁ, ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, କିପରି ରାଜ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି?
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯଦୁସ୍ତଵ ସୁତସ୍ ତୁର୍ଵସୁସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଯାଃ ସୁତୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁସ୍ ତଥାନୁଃ ପୂରୁରେଵ ଚ
ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁ, ତାପରେ ତୁର୍ବସୁ, ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତାପରେ ଅନୁ, ଏବଂ ପୁରୁ।
କଥଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମତିକ୍ରମ୍ଯ କନୀଯାନ୍ ରାଜ୍ଯମର୍ହତି ଏତତ୍ସଂବୋଧଯାମସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ଵଧର୍ମମନୁପାଲଯ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି କନିଅଁ କିପରି ରାଜ୍ୟ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ? ଏହି କଥା ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛୁ; ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର।
ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଵଚଃ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପ୍ରତି ଯତୋ ରାଜ୍ଯଂ ନ ଦେଯଂ ମେ କଥଂଚନ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁଖ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜାତି ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ: ମୁଁ କେବେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବିନାହିଁ।
ମମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେନ ଯଦୁନା ନିଯୋଗୋ ନାନୁପାଲିତଃ ପ୍ରତିକୂଲଃ ପିତୁର୍ଯଶ୍ଚ ନ ସ ପୁତ୍ରଃ ସତାଂ ମତଃ
ମୋର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ଯଦୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ମାନିନାହିଁ; ସେ ପିତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାମ କଲେ, ଏପରି ପୁଅ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସଠିକ ପୁଅ ନୁହେଁ।
ମାତାପିତ୍ରୋର୍ଵଚନକୃଦ୍ ଧିତଃ ପଥ୍ଯଶ୍ଚ ଯଃ ସୁତଃ ସ ପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରଵଦ୍ଯଶ୍ଚ ଵର୍ତତେ ପିତୃମାତୃଷୁ
ଯେ ପୁଅ ମାତାପିତାଙ୍କ କଥା ମାନେ, ଉପକାରୀ ଏବଂ ଠିକ ପଥରେ ଚାଲେ, ସେ ପୁଅ ଏକ ସଠିକ ପୁଅ ଏବଂ ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପୁଅ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରେ।
ଯଦୁନାହମଵଜ୍ଞାତସ୍ ତଥା ତୁର୍ଵସୁନାପି ଵା ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଣା ଚାନୁନା ଚୈଵମ୍ ଅପ୍ଯଵଜ୍ଞା କୃତା ଭୃଶମ୍
ମୁଁ ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଏବଂ ଅନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଛି; ଏଭଳି ଭାବରେ ମୁଁ ବହୁତ ଅପମାନ ଭୋଗିଛି।
ପୂରୁଣା ମେ କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାନିତଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ କନୀଯାନ୍ମମ ଦାଯାଦୋ ଜରା ଯେନ ଧୃତା ମମ
ପୁରୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ସେ କନିଅଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, କାରଣ ସେ ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଭୋଗିଛି।
ମମ କାମଃ ସ ଚ କୃତଃ ପୂରୁଣା ପୁତ୍ରରୂପିଣା ଶୁକ୍ରେଣ ଚ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ କାଵ୍ଯେନୋଶନସା ସ୍ଵଯମ୍
ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୁରୁ, ପୁଅ ଭାବରେ, ପୂରଣ କଲେ; ଶୁକ୍ର, କାବ୍ୟ ଉଶନାସ୍ ଋଷି, ମୋତେ ନିଜେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ।
ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାନୁଵର୍ତେତ ସ ରାଜା ପୃଥିଵୀପତିଃ ଭଵନ୍ତଃ ପ୍ରତିଜାନନ୍ତୁ ପୂରୂ ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିଚ୍ଯତାମ୍
ଯେ ପୁଅ ପିତାଙ୍କୁ ଅନୁସରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜା ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ; ସମସ୍ତେ ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ—ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉ।
ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନୋ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହିତଃ ସଦା ସର୍ଵଂ ସୋ ଽର୍ହତି କଲ୍ଯାଣଂ କନୀଯାନପି ସ ପ୍ରଭୁଃ
ଯେ ପୁଅ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଦା ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦାୟକ। ସେ ଯଦି ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ହୁଏ।
ଅର୍ହଂ ପୂରୋରିଦଂ ରାଜ୍ଯଂ ଯଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ ତଵ ଵରଦାନେନ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ନ ଶକ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମୁତ୍ତରମ୍
ଏହି ରାଜ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କର। ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ଓ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କାମ କରେ, ସେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ବର ଦେଇଥିବାରୁ, ଏହା ବିପରୀତ କିଛି କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ପୌରଜାନପଦୈସ୍ ତୁଷ୍ଟୈର୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା ଅଭିଷିଚ୍ଯ ତତଃ ପୂରୁଂ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଵସୁତମାତ୍ମଜମ୍
ସେତେବେଳେ ପ୍ରଜା ଓ ନାଗରିକମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯେପରି ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତାପରେ ନାହୁଷ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରି ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ପୂରଵେ ରାଜ୍ଯଂ ଵନଵାସାଯ ଦୀକ୍ଷିତଃ ପୁରାତ୍ସ ନିର୍ଯଯୌ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣୈସ୍ତାପସୈଃ ସହ
ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠା ନେଲେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତାପସମାନେ ସହିତ ସହର ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ।
ଯଦୋସ୍ତୁ ଯାଦଵା ଜାତାସ୍ ତୁର୍ଵସୋର୍ଯଵନାଃ ସୁତାଃ ଦ୍ରୁହ୍ଯୋଶ୍ଚୈଵ ସୁତା ଭୋଜା ଅନୋସ୍ତୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତଯଃ
ଯଦୁଠାରୁ ଯାଦବ, ତୁର୍ବସୁଠାରୁ ଯବନ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଠାରୁ ଭୋଜ, ଏବଂ ଅନୁଠାରୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ପୂରୋସ୍ତୁ ପୌରଵୋ ଵଂଶୋ ଯତ୍ର ଜାତୋ ଽସି ପାର୍ଥିଵ ଇଦଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାତ୍ତୁ ରାଜ୍ଯଂ କୁରୁକୁଲାଗତମ୍
ପୁରୁଠାରୁ ପୌରବ ବଂଶ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏହି ବଂଶର ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ରାଜ୍ୟ କୁରୁ ବଂଶକୁ ଗଲା।
ଏଵଂ ସ ନାହୁଷୋ ରାଜା ଯଯାତିଃ ପୁତ୍ରମୀପ୍ସିତମ୍ ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିଚ୍ଯ ମୁଦିତୋ ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋ ଽଭଵନ୍ମୁନିଃ
ଏଭଳି ନାହୁଷ ରାଜା ଯୟାତି, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ମୁନି ହେଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଵନଵାସଂ ସ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ସଂଶ୍ରିତଃ ଫଲମୂଲାଶନୋ ଦାନ୍ତୋ ଯଥା ସ୍ଵର୍ଗମିତୋ ଗତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଵାସଂ ତୁ ନ୍ଯଵସନ୍ମୁଦିତଃ ସୁଖୀ କାଲସ୍ଯ ନାତିମହତଃ ପୁନଃ ଶକ୍ରେଣ ପାତିତଃ
ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ବସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଧିକ ସମୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ତଳକୁ ପକାଇଦେଲେ।
ଵିଵଶଃ ପ୍ରଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତୋ ମେଦିନୀତଲମ୍ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାସୀଦ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ ତଦେତି ଶ୍ରୁତଂ ମଯା
ସେ ଅସହାୟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟାକାଶରେ ରହିଲେ; ଏହା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।