ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ତେ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଯୌଵନମ୍ ସ୍ଵଂ ଚାଦାସ୍ଯାମି ଭୂଯୋ ଽହଂ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଫେରାଇ ଦେବି, ଏବଂ ପୁନି ପାପ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିବି।
ନ ରାଜ୍ଯଂ ନ ରଥଂ ନାଶ୍ଵଂ ଜୀର୍ଣୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ନ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍ ନ ରାଗଶ୍ଚାସ୍ଯ ଭଵତି ତଜ୍ଜରାଂ ତେ ନ କାମଯେ
ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ରାଜ୍ୟ, ରଥ, ଅଶ୍ୱ, ନାରୀ, କିମ୍ବା ରାଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରେ ନାହିଁ—ଏପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ହୃଦଯାଜ୍ଜାତୋ ଵଯଃ ସ୍ଵଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି ତଦ୍ଦ୍ରୁହ୍ଯୋ ଵୈ ପ୍ରିଯଃ କାମୋ ନ ତେ ସମ୍ପତ୍ସ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଉନାହିଁ, ତେବେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ପାଇବା ନାହିଁ।
ନୌର୍ ଉପପ୍ଲଵସଂଚାରୋ ଯତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ଅରାଜ୍ଯଭୋଜଶବ୍ଦଂ ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସାନ୍ଵଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ନୌକାରେ ବନ୍ୟା ଉପରେ ଯାତ୍ରା ହେବ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଓ ତୁମର ବଂଶ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିନଥିବା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଅନୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ ଏକଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଚରେଯଂ ଯୌଵନେନ ତେ
ଅନୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର କଷ୍ଟକୁ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ସହିତ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ କରିବି।
ଜୀର୍ଣଃ ଶିଶୁରିଵାଦତ୍ତେ କାଲେ ଽନ୍ନମଶୁଚିର୍ଯଥା ନ ଜୁହୋତି ଚ କାଲେ ଽଗ୍ନିଂ ତାଂ ଜରାଂ ନାଭିକାମଯେ
ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ, ଶିଶୁ ପରି, ଅସମୟରେ ଖାଇଥାଏ, ଅପବିତ୍ର ଭାବେ; ସମୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେଇନାହିଁ—ଏହି ପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ହୃଦଯାଜ୍ଜାତୋ ଵଯଃ ସ୍ଵଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି ଜରାଦୋଷସ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତୋ ଯସ୍ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସେ
ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ମୋତେ ଦେଉନାହିଁ; ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୋଷ ବିଷୟରେ କହିଛ; ଏହିପରି ତୁମେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ହ୍ଯ୍ ଅନୋ ତଵ ଅଗ୍ନିପ୍ରସ୍କନ୍ଦନଗତସ୍ ତ୍ଵଂ ଚାପ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଅନୁ, ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଯୁବାବସ୍ଥା ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି; ତୁମର ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଫଳ ହେଲେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ହେବ।
ପୂରୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରିଯତରଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତ୍ଵଂ ଵରୀଯାନ୍ ଭଵିଷ୍ଯସି
ପୁରୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର କଷ୍ଟକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ତୁମେ ବଡ଼ ହେବ।
ଜରା ଵଲୀ ଚ ମାଂ ତାତ ପଲିତାନି ଚ ପର୍ଯଗୁଃ କାଵ୍ଯସ୍ଯୋଶନସଃ ଶାପାନ୍ ନ ଚ ତୃପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଯୌଵନେ
ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଧଳା କେଶ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି କାବ୍ୟ ଉଶନାସଙ୍କର ଶାପ ଦ୍ୱାରା; ମୁଁ ଏଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଏପରି ତୃପ୍ତି ମିଳିନାହିଁ।
କିଂଚିତ୍କାଲଂ ଚରେଯଂ ଵୈ ଵିଷଯାନ୍ଵଯସା ତଵ ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ପ୍ରତିଦାସ୍ଯାମି ଯୌଵନମ୍ ସ୍ଵଂ ଚୈଵ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ଽହଂ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ
ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ କିଛି ସମୟ ପରି ମୁଁ ଭୋଗବିଲାସ କରିବି; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଫେରାଇ ଦେବି ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର କଷ୍ଟକୁ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିବି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପୂରୁଃ ପିତରମଞ୍ଜସା ଯଥାତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ମହାରାଜ ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ତେ ଵଚଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ପୁରୁ ସଂପ୍ରସ୍ତୁତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମହାରାଜ, ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି।'
ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯାମି ତେ ରାଜନ୍ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ ଗୃହାଣ ଯୌଵନଂ ମତ୍ତଶ୍ ଚର କାମାନ୍ ଯଥେପ୍ସିତାନ୍
'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ତାହାର କଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ମୋଠୁ ଯୁବାବସ୍ଥା ନିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ଆପଣ ଇଚ୍ଛା କରିଥିବା ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ।'
ଜରଯାହଂ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଵଯୋରୂପଧରସ୍ତଵ ଯୌଵନଂ ଭଵତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚରିଷ୍ଯାମି ଯଥେଚ୍ଛଯା
'ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଏବଂ ବୟସ୍କୁ ଧାରଣ କରିବି; ମୋ ଯୁବାବସ୍ଥା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ କରିବି।'
ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ତେ ଵତ୍ସ ଵରଂ ଚେମଂ ଦଦାମି ତେ ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାର୍ଥା ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵ ପ୍ରଜା
'ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି: ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଧନରେ ସଫଳ ହେବେ।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ରାଜର୍ଷିଃ କାଵ୍ଯଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ମହାଵ୍ରତମ୍ ସଂକ୍ରାମଯାମାସ ଜରାଂ ତଦା ପୁତ୍ରେ ମହାତ୍ମନି
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ରାଜା ଋଷି କାବ୍ୟଙ୍କର ମହାବ୍ରତକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କଲେ।
ପୌରଵେଣାଥ ଵଯସା ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତୋ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ ଚଚାର ଵିଷଯାନ୍ପ୍ରିଯାନ୍
ତାପରେ, ପୁରୁଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଇ, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି, ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଯଥାକାମଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାଲଂ ଯଥାସୁଖମ୍ ଧର୍ମାଵିରୁଦ୍ଧାନ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥାର୍ହତି ସ ଏଵ ହି
ସେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଉତ୍ସାହ ସହିତ, ସମୟରେ ଏବଂ ସୁଖରେ, ଧର୍ମକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯଥା ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଦେଵାନ୍ ଅତର୍ପଯଦ୍ ଯଜ୍ଞୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧୈରପି ପିତାମହାନ୍ ଦୀନାନନୁଗ୍ରହୈରିଷ୍ଟୈଃ କାମୈଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଃଖିମାନେକୁ ଦୟା ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
ଅତିଥୀନନ୍ନପାନୈଶ୍ଚ ଵିଶଶ୍ଚ ପ୍ରତିପାଲନୈଃ ଆନୃଶଂସ୍ଯେନ ଶୂଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଦସ୍ଯୂନ୍ନିଗ୍ରହଣେନ ଚ
ସେ ଅତିଥିମାନେକୁ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ପାନ ଦେଇ, ଜନମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା କରି, ଦୟା ଦେଖାଇ, ଶୂଦ୍ର ଏବଂ ଚୋରମାନେକୁ ଦମନ କଲେ।
ଧର୍ମେଣ ଚ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁରଞ୍ଜଯନ୍ ଯଯାତିଃ ପାଲଯାମାସ ସାକ୍ଷାଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାପରଃ
ଧର୍ମରେ ତିନି, ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଖୁସି କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ସ ରାଜା ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯୁଵା ଵିଷଯଗୋଚରଃ ଅଵିରୋଧେନ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚଚାର ସୁଖମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ରାଜା, ସିଂହ ପରି ଚାଳ, ଯୁବା ଏବଂ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ, ଧର୍ମକୁ ବିରୋଧ କରିନଥିବା ଉତ୍ତମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ସ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଭାନ୍କାମାଂସ୍ ତୃପ୍ତଃ ଖିନ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ କାଲଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତଂ ସସ୍ମାର ମନୁଜାଧିପଃ
ସେ ରାଜା ନିଜ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ତୃପ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ଲାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ। ମନୁଷ୍ୟର ଅଧିପତି ଏହି ଦିନରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ପରିଚିନ୍ତ୍ଯ ସ କାଲଜ୍ଞଃ କଲାକାଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ପୂର୍ଣମ୍ ମତ୍ଵା ତତଃ କାଲଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ହ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମୟ ଜଣା, ସମୟର ଭାଗଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ପୁରୁ ନାମକ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ନ ଜାତୁ କାମଃ କାମାନାମ୍ ଉପଭୋଗେନ ଶାମ୍ଯତି ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଭୂଯ ଏଵାଭିଵର୍ଧତେ
ଇଚ୍ଛା କେବେ ଉପଭୋଗ କରି ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ଘୀ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଆଉ ତେଜ ହୁଏ, ଏହିପରି ଇଚ୍ଛା ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯତ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵ୍ରୀହିଯଵଂ ହିରଣ୍ଯଂ ପଶଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ନାଲମେକସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମ୍ ଇତି ମତ୍ଵା ଶମଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଚାଉଳ, ଯବ, ସୁନା, ଗାଁଉ, ଜନନୀ ଅଛି, ସେସବୁ ଏକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ; ଏହି ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଜୀବନରେ ସନ୍ତୋଷ ଖୋଜିବା ଉଚିତ।
ଯଥାସୁଖଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାମମରିଂଦମ ସେଵିତା ଵିଷଯାଃ ପୁତ୍ର ଯୌଵନେନ ମଯା ତଵ
ଶତ୍ରୁଦମନ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ, ଉତ୍ସାହରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ତୁମେ ସହ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଛି।
ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଗୃହାଣେଦଂ ସ୍ଵଯୌଵନମ୍ ରାଜ୍ଯଂ ଚୈଵ ଗୃହାଣେଦଂ ତ୍ଵଂ ହି ମେ ପ୍ରିଯକୃତ୍ସୁତଃ
ପୁରୁ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଇଛି; ତୁମେ ଶୁଭ ରହ। ଏହି ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ନେଉ, ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ।
ପ୍ରତିପେଦେ ଜରାଂ ରାଜା ଯଯାତିର୍ନାହୁଷସ୍ତଦା ଯୌଵନଂ ପ୍ରତିପେଦେ ସ ପୂରୁଃ ସ୍ଵଂ ପୁନରାତ୍ମନଃ
ତାପରେ ନାହୁଷର ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରୁ ନିଜର ଯୁବାବସ୍ଥା ପୁନଃ ପାଇଲେ।
ଅଭିଷେକ୍ତୁକାମଂ ଚ ନୃପଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ରାଜା ନିଜ କନିଅଁ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜାତି ଏହି କଥା କହିଲେ।