ସମୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଵିଶଧ୍ଵଂ ଵୋ ଦିଶୋ ଵା ଵ୍ରଜତାସୁରାଃ ଦୁହିତୁର୍ନାପ୍ରିଯଂ ସୋଢୁଂ ଶକ୍ତୋ ଽହଂ ଦଯିତା ହି ମେ
ହେ ଅସୁରମାନେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଚାହାନ୍ତି ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ମୁଁ କୌଣସି ଅପ୍ରିୟ କଥା ସହିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ପ୍ରସାଦ୍ଯତାଂ ଦେଵଯାନୀ ଜୀଵିତଂ ଯତ୍ର ମେ ସ୍ଥିତମ୍ ଯୋଗକ୍ଷେମକରସ୍ତେ ଽହମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ବୃହସ୍ପତିଃ
ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରାଯାଉ, କାରଣ ମୋର ଜୀବନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଭଲମନ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ଦାୟିତ୍ୱବାନ୍, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି।
ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ଅସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵସୁ ଭାର୍ଗଵ ଭୁଵି ହସ୍ତିରଥାଶ୍ଵଂ ଵା ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ମମ ଚେଶ୍ଵରଃ
ଭୃଗୁବଂଶୀ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଯେଉଁସବୁ ଧନ-ଦୌଲତ, ହାଥୀ, ରଥ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ଅଛି, ସେସବୁର ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମାଲିକ।
ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ମହାସୁର ତସ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଽସ୍ମି ଯଦ୍ଯେତଦ୍ ଦେଵଯାନୀ ପ୍ରସାଦ୍ଯତାମ୍
ମହାସୁର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଯେଉଁସବୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଅଛି, ସେସବୁର ମୁଁ ମାଲିକ—କିନ୍ତୁ ଦେବୟାନୀ ଖୁସି ହେଉ।
ତତସ୍ତୁ ତ୍ଵରିତଃ ଶୁକ୍ରସ୍ ତେନ ରାଜ୍ଞା ସମଂ ଯଯୌ ଉଵାଚ ଚୈନାଂ ସୁଭଗେ ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ଵଚସ୍ତଵ
ତାପରେ ଶୁକ୍ର ରାଜାଙ୍କ ସହ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ଯଦି ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରସ୍ତାତ ରାଜ୍ଞୋ ଵିତ୍ତସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵ ନାଭିଜାନାମି ତତ୍ତେ ଽହଂ ରାଜା ଵଦତୁ ମାଂ ସ୍ଵଯମ୍
ଭୃଗୁବଂଶୀ, ଯଦି ଆପଣ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଧନର ମାଲିକ, ମୁଁ ଏହା ଜାଣେ ନାହିଁ; ରାଜା ନିଜେ ମୋତେ କହୁନ୍ତୁ।
ଯଂ କାମମଭିଜାନାସି ଦେଵଯାନି ଶୁଚିସ୍ମିତେ ତତ୍ତେ ଽହଂ ସମ୍ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶୁଭ୍ରହାସିନୀ ଦେବୟାନୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କହିବ, ମୁଁ ସେଠାରେ ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ତାହା ପାଇବା ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେଉ।
ଦାସୀଂ କନ୍ଯାସହସ୍ରେଣ ଶର୍ମିଷ୍ଠାମଭିକାମଯେ ଅନୁଯାସ୍ଯତି ମାଂ ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦାସ୍ଯତି ମେ ପିତା
ମୁଁ ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ମୋର ଦାସୀ ଭାବେ ଚାହେଁ; ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ପିତା ମୋତେ ଦେବେ, ସେଠାକୁ ସେ ମୋ ସହ ଯିବେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଧାତ୍ରି ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଂ ଶୀଘ୍ରମାନଯ ଯଂ ଚ କାମଯତେ କାମଂ ଦେଵଯାନୀ କରୋତୁ ତମ୍
ଧାତ୍ରୀ, ଉଠ, ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦେ; ଦେବୟାନୀ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେ କରନ୍ତୁ।
ତତୋ ଧାତ୍ରୀ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଶର୍ମିଷ୍ଠାମ୍ ଇଦମବ୍ରଵୀତ୍ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଦ୍ରେ ଶର୍ମିଷ୍ଠେ ଜ୍ଞାତୀନାଂ ସୁଖମାଵହ
ତାପରେ ଧାତ୍ରୀ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଦ୍ରେ ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଉଠ, ତୁମ ଜଣାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦିଅ।'
ତ୍ଯଜତି ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଦେଵଯାନ୍ଯା ପ୍ରଚୋଦିତଃ ଯଂ ସା କାମଯତେ କାମଂ ସ କାର୍ଯୋ ଽତ୍ର ତ୍ଵଯାନଘେ ଦାସୀତ୍ଵମ୍ ଅଭିଜାତାସି ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁଶୋଭନେ
ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା, ସେଠି ତୁମେ ପୂରଣ କର; ଶୁଭେ, ତୁମେ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଦାସୀ ହୋଇଛ।
ଯଂ ଚ କାମଯତେ କାମଂ କରଵାଣ୍ଯହମଦ୍ଯ ତମ୍ ମା ଗାନ୍ମନ୍ଯୁଵଶଂ ଶୁକ୍ରୋ ଦେଵଯାନୀ ଚ ମତ୍କୃତେ
ଦେବୟାନୀ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଆଜି ମୁଁ ସେ କରିବି; ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା ଦେବୟାନୀ, ମୋ ଦ୍ୱାରା କେବେ କ୍ରୋଧିତ ହେଉନାହଁ।
ତତଃ କନ୍ଯାସହସ୍ରେଣ ଵୃତା ଶିବିକଯା ତଦା ପିତୁର୍ନିଦେଶାତ୍ତ୍ଵରିତା ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ପୁରୋତ୍ତମାତ୍
ତାପରେ ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ ଚୟିତା ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ରୂପେ ଶୋଭାମୟ ପୁରୀରୁ ପଳଙ୍କିରେ ବାହାରିଗଲେ।
ଅହଂ କନ୍ଯାସହସ୍ରେଣ ଦାଶୀ ତେ ପରିଚାରିକା ଧ୍ରୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ଯାସ୍ଯାମି ଯତ୍ର ଦାସ୍ଯତି ତେ ପିତା
ମୁଁ ଏକ ହଜାର କନ୍ୟା ସହିତ ତୁମର ଦାସୀ ଏବଂ ସେବିକା; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ପିତା ତୁମକୁ ଦେବେ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ଯିବି।
ସ୍ତୁଵତୋ ଦୁହିତା ଚାହଂ ଯାଚତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣତଃ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ଯ ଦୁହିତା କଥଂ ଦାସୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
ମୁଁ ଏମିତି ଜଣେ ଝିଅ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦାନ ନେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଝିଅ; ଏମି ଝିଅ କିପରି ଦାସୀ ହେବ?
ଯେନ କେନଚିଦାର୍ତାନାଂ ଜ୍ଞାତୀନାଂ ସୁଖମାଵହେତ୍ ଅନୁଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦାସ୍ଯତି ତେ ପିତା
ଯେଉଁଠି ଆତ୍ମୀୟମାନେ କଷ୍ଟରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯେଭଳି ଭାବେ ସୁଖ ଦେଇହେବ, ମୁଁ ତୁମ ସହ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ପିତା ତୁମକୁ ଦେବେ।
ପ୍ରତିଶ୍ରୁତେ ଦାସଭାଵେ ଦୁହିତ୍ରା ଵୃଷପର୍ଵଣଃ ଦେଵଯାନୀ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ପିତରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ ଝିଅ ଦାସୀ ହେବାକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରଵିଶାମି ପୁରଂ ତାତ ତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ଅମୋଘଂ ତଵ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଅସ୍ତି ଵିଦ୍ଯାବଲଂ ଚ ତେ
ପିତା, ମୁଁ ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅଚୁକ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତି ଅଛି।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦୁହିତ୍ରା ସୁମହାଯଶାଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂ ହୃଷ୍ଟଃ ପୂଜିତଃ ସର୍ଵଦାନଵୈଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମହାମାନ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଦେଵଯାନୀ ନୃପୋତ୍ତମ ଵନଂ ତଦୈଵ ନିର୍ଯାତା କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ଏହା ପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଦେବୟାନୀ ମଜା ପାଇଁ ସେହି ଅରଣ୍ୟକୁ ବାହାରିଗଲେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେନ ଦାସୀସହସ୍ରେଣ ସାର୍ଧଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ତଦା ତମେଵ ଦେଶଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଯଥାକାମଂ ଚଚାର ସା
ସେ, ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହିତ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତାଭିଃ ସଖୀଭିଃ ସହିତା ସର୍ଵାଭିର୍ମୁଦିତା ଭୃଶମ୍ କ୍ରୀଡନ୍ତ୍ଯୋ ଽଭିରତାଃ ସର୍ଵାଃ ପିବନ୍ତ୍ଯୋ ମଧୁ ମାଧଵମ୍
ସେ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ସହିତ, ଖୁସିରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ମଧୁର ବସନ୍ତ ମଧୁ ପିଉଥିଲେ।
ଖାଦନ୍ତ୍ଯୋ ଵିଵିଧାନ୍ଭକ୍ଷ୍ଯାନ୍ ଫଲାନି ଵିଵିଧାନି ଚ ପୁନଶ୍ଚ ନାହୁଷୋ ରାଜା ମୃଗଲିପ୍ସୁର୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୃଗ ଶିକାର ପାଇଁ ଚାଲିଥିବା ରାଜା ନହୁଷ ଏଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତମେଵ ଦେଶଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଲଲିପ୍ସୁଃ ପ୍ରତର୍ଷିତଃ ଦଦର୍ଶ ଦେଵଯାନୀଂ ଚ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଂ ତାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ
ସେ, ପାଣି ପିବିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଏବଂ ତୃଷ୍ଣାରେ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଦେବୟାନୀ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଓ ଅନ୍ୟ ଯୁବତୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପିବନ୍ତ୍ଯୋ ଲଲନାସ୍ତାଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତାଃ ଉପଵିଷ୍ଟାଂ ଚ ଦଦୃଶେ ଦେଵଯାନୀଂ ଶୁଚିସ୍ମିତାମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପାଣି ପିଉଥିଲେ, ଏବଂ ମଧୁର ହସ ଥିବା ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।
ରୂପେଣାପ୍ରତିମାଂ ତାସାଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ମଧ୍ଯେ ଵରାଙ୍ଗନାମ୍ ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ସେଵ୍ଯମାନାଂ ପାଦସଂଵାହନାଦିଭିଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୟାନୀ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମାଲିକା, ଏବଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କ ପାଦ ମସାଜ୍ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ କନ୍ଯାସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵେ କନ୍ଯେ ପରିଵାରିତେ ଗୋତ୍ରେ ଚ ନାମନୀ ଚୈଵ ଦ୍ଵଯୋଃ ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯତୋ ହ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଦୁଇ ହଜାର କନ୍ୟା ଓ ଦୁଇ ଯୁବତୀ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ଗୋତ୍ର ଓ ନାମ ପଚାରୁଛି।
ଆଖ୍ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହମ୍ ଆଦତ୍ସ୍ଵ ଵଚନଂ ମେ ନରାଧିପ ଶୁକୋ ନାମାସୁରଗୁରୁଃ ସୁତାଂ ଜାନୀହି ତସ୍ଯ ମାମ୍
ମୁଁ କହିଦେବି, ରାଜା, ମୋ କଥା ଗ୍ରହଣ କର। ମୋତେ ଅସୁରମାନ୍ୟ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଝିଅ ବୋଲି ଜାଣ।
ଇଯଂ ଚ ମେ ସଖୀ ଦାସୀ ଯତ୍ରାହଂ ତତ୍ର ଗାମିନୀ ଦୁହିତା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ଏହି ମୋ ସଖୀ ଦାସୀ, ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଯାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଯାଏ। ଏହା ହେଉଛି ଦାନବେଶ୍ୱର ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ଝିଅ ଶର୍ମିଷ୍ଠା।
କଥଂ ତୁ ତେ ସଖୀ ଦାସୀ କନ୍ଯେଯଂ ଵରଵର୍ଣିନୀ ଅସୁରେନ୍ଦ୍ରସୁତା ସୁଭୂଃ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ
କିନ୍ତୁ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଥିବା ଯୁବତୀ, ଅସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଝିଅ, କିପରି ତୁମ ସଖୀ ଦାସୀ ହେଲେ? ମୋର ଏଥିରେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି।