ଵନେ ପୁଷ୍ପାଣି ଚିନ୍ଵନ୍ତଂ ଦଦୃଶୁର୍ ଦାନଵାଶ୍ଚ ତମ୍ ତତୋ ଽଦ୍ଵିତୀଯଂ ତଂ ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଚୂର୍ଣଵତ୍ ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯୈଵ ସୁରାଯାମସୁରାସ୍ତଦା
ବନରେ ଫୁଲ ଚିନ୍ତିବା ସମୟରେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୁଣି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାନୀୟରେ ମିଶାଇଦେଲେ।
ଦେଵଯାନ୍ଯଥ ଭୂଯୋ ଽପି ପିତରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ପୁଷ୍ପାହାରପ୍ରେଷଣକୃତ୍ କଚସ୍ତାତ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ଦେବୟାନୀ ପୁଣି ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିବା କଚ, ବାପା, ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ହତୋ ମୃତୋ ଵାପି କଚସ୍ତାତ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଂ ଵିନା ନୈଵ ଜୀଵାମି ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ତେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ବାପା, କଚ ମରିଗଲେ କିମ୍ବା ହତ ହେଲେ, ସେ ଏଭଳି ହେବେ; ସେଠାରେ ସେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତଃ ପୁତ୍ରି କଚଃ ପ୍ରେତଗତିଂ ଗତଃ ଵିଦ୍ଯଯା ଜୀଵିତୋ ଽପ୍ଯେଵଂ ହନ୍ଯତେ କରଵାଣି କିମ୍
ଓ ଝିଅ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ ପିତୃଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ; ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏଭଳି ମରିଗଲେ—ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ମୈନଂ ଶୁଚୋ ମା ରୁଦ ଦେଵଯାନି ନ ତ୍ଵାଦୃଶୀ ମର୍ତ୍ଯମନୁ ପ୍ରଶୋଚେତ୍ ଯସ୍ଯାସ୍ତଵ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଦେଵା ଵସଵୋ ଽଶ୍ଵିନୌ ଚ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କରନି, ଦେବୟାନୀ, ରଡ଼ନି; ତୁମ ପରି ଜଣେ ମଣିଷ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯାହାପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ବସୁମାନେ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଅଛନ୍ତି।
ସୁରଦ୍ଵିଷଶ୍ଚୈଵ ଜଗଚ୍ଚ ସର୍ଵମ୍ ଉପସ୍ଥିତଂ ମତ୍ତପସଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ଅଶକ୍ଯୋ ଽଯଂ ଜୀଵଯିତୁଂ ଦ୍ଵିଜାତିଃ ସଂଜୀଵିତୋ ଯୋ ଵଧ୍ଯତେ ଚୈଵ ଭୂଯଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ହେଇପାରିବେନାହିଁ—ଯିଏ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଇ ମରିଯାଏ।
ଯସ୍ଯାଙ୍ଗିରା ଵୃଦ୍ଧତମଃ ପିତାମହୋ ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚାପି ପିତା ତପୋନିଧିଃ ଋଷେଃ ସୁପୁତ୍ରଂ ତମଥାପି ପୌତ୍ରଂ କଥଂ ନ ଶୋଚେ ଯମହଂ ନ ରୁଦ୍ଯାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ବଡ଼ ପୁରୁଷ ଅଙ୍ଗିରା ପ୍ରପିତାମହ ଓ ବୃହସ୍ପତି ପିତା, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଧନ, ସେଉଁଠି ଏମିତି ଋଷିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଓ ପଉତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ କିପରି ଦୁଃଖ କରିବିନାହିଁ, କିପରି ରଡ଼ିବିନାହିଁ?
ସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ତପୋଧନଶ୍ଚ ସଦୋତ୍ଥିତଃ କର୍ମସୁ ଚୈଵ ଦକ୍ଷଃ କଚସ୍ଯ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯୋ ହି ମେ ତାତ କଚୋ ଽଭିରୂପଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ସଦା କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ; ମୁଁ କଚଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରିବି, ଖାଇବିନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ପ୍ରିୟ, ରୂପସୀ ଓ ଆଦରଣୀୟ କଚ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ତ୍ଵ୍ ଏଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵଯାନ୍ଯା ମହର୍ଷିଃ ସଂରମ୍ଭେଣ ଵ୍ଯାଜହାରାଥ କାଵ୍ଯଃ ଅସଂଶଯଂ ମାମସୁରା ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଯେ ମେ ଶିଷ୍ଯାନାଗତାନ୍ସୂଦଯନ୍ତି
ଦେବୟାନୀ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମହାର୍ଷି କାବ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଅବ୍ରାହ୍ମଣଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ରୌଦ୍ରା ଏଭିର୍ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ତୁତୋ ଦାନଵୈର୍ହି ତତ୍କର୍ମଣାପ୍ଯସ୍ଯ ଭଵେଦିହାନ୍ତଃ କଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ନ ଦହେଦପୀନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ; ଏଭଳି କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଶେଷ ହେବ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କିଏକୁ ଦହିନଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦହିଦେଉଛି।
ସ ତେନାପୃଷ୍ଟୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଚୋପହୂତଃ ଶନୈର୍ଵାଚଂ ଜଠରେ ଵ୍ଯାଜହାର ତମବ୍ରଵୀତ୍କେନ ଚେହୋପନୀତୋ ମମୋଦରେ ତିଷ୍ଠସି ବ୍ରୂହି ଵତ୍ସ
ତାପରେ, ପଚାରିବାକୁ ନଦେଇ, ଜ୍ଞାନରେ ଡାକି, ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଗଭରରୁ କଥା କହିଲେ; ଏବଂ ସେ କହିଲେ, 'କିଏ ତୁମକୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଛି, ଏବଂ କାହିଁକି ମୋ ଗଭରେ ରହିଛ? କହ, ପୁଅ।'
ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ଜହାତି ମାଂ ସ୍ମୃତିଃ ସର୍ଵଂ ସ୍ମରେଯଂ ଯଚ୍ଚ ଯଥା ଚ ଵୃତ୍ତମ୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ସ୍ଯାତ୍ତପସଃ କ୍ଷଯୋ ମେ ତତ କ୍ଲେଶଂ ଘୋରତରଂ ସ୍ମରାମି
ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ସ୍ମୃତି ମୋତେ ଛାଡ଼ିନାହିଁ; ଯାହା ଘଟିଛି ଓ କିପରି ଘଟିଛି, ସବୁ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଭାବେ ମୋର ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହେଉନାହିଁ—ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏଠି ଅଧିକ ଦୁଃଖ ସ୍ମରଣ କରୁଛି।
ଅସୁରୈଃ ସୁରାଯାଂ ଭଵତୋ ଽସ୍ମି ଦତ୍ତୋ ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ଚ କାଵ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ମାଯାଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୁରୀ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ମାଯା ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ କଥମ୍ ଏଵାଭିବାଧତେ
ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ମଦରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୋତେ ମାରି, ପୋଡ଼ି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି; ହେ କାବ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାୟା ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅସୁରୀ ମାୟା ବଳିଆ—ଆପଣ ଥିବାବେଳେ ଏହି ମାୟା କିପରି ଜିତିପାରିବ?
କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ କରଵାଣ୍ଯଦ୍ଯ ଵତ୍ସେ ଵିନୈଵ ମେ ଜୀଵିତଂ ସ୍ଯାତ୍କଚସ୍ଯ ନାନ୍ଯତ୍ର କୁକ୍ଷେର୍ମମ ଭେଦନାଚ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯେତ୍ କଚୋ ମଦ୍ଗତୋ ଦେଵଯାନି
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବି, ପୁଅ? ତୁମେ ନଥିଲେ, ମୋ ଜୀବନ ରହିବନାହିଁ; କଚକୁ ଦେଖିବା ସେମାତ୍ରେ ହେବ, ଯଦି ମୋ ଗଭର ଫାଟିଯାଏ, କାରଣ ସେ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, ଦେବୟାନୀ।
ଦ୍ଵୌ ମାଂ ଶୋକାଵ୍ ଅଗ୍ନିକଲ୍ପୌ ଦହେତାଂ କଚସ୍ଯ ନାଶସ୍ତଵ ଚୈଵୋପଘାତଃ କଚସ୍ଯ ନାଶେ ମମ ନାସ୍ତି ଶର୍ମ ତଵୋପଘାତେ ଜୀଵିତୁଂ ନାସ୍ମି ଶକ୍ତା
ଦୁଇଟି ଦୁଃଖ ଅଗ୍ନି ପରି ମୋତେ ଦହିଦେବ—କଚଙ୍କ ନାଶ ଓ ତୁମ ଅପମାନ; କଚ ନାଶ ହେଲେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ତୁମ ଅପମାନ ହେଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ।
ସଂସିଦ୍ଧରୂପୋ ଽସି ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତଂ ଭଜତେ ଦେଵଯାନୀ ଵିଦ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଜୀଵନୀଂ ତ୍ଵଂ ନ ଚେଦିନ୍ଦ୍ରଃ କଚରୂପୀ ତ୍ଵମଦ୍ଯ
ତୁମେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ସଫଳ ହେଲ; କାରଣ ଦେବୟାନୀ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଭଲପାଉଛି। ଏହି ଜୀବନଦାୟିନୀ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର; ନହେଲେ, ଆଜି ତୁମେ କଚ ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଇଯିବ।
ନ ନିଵର୍ତେତ୍ପୁନର୍ଜୀଵନ୍ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯୋ ମମୋଦରାତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵୈକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ୍ନୁହି
ମୋ ଗଭରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି କେହି ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇପାରିବେନାହିଁ; ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର।
ପୁତ୍ରୋ ଭୂତ୍ଵା ନିଷ୍କ୍ରମସ୍ଵୋଦରାନ୍ମେ ଭିତ୍ତ୍ଵା କୁକ୍ଷିଂ ଜୀଵଯ ମାଂ ଚ ତାତ ଅଵେକ୍ଷେଥା ଧର୍ମଵତୀମଵେକ୍ଷାଂ ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଵିଦ୍ଯଃ
ମୋ ପୁଅ ହେଇ, ମୋ ଗଭରୁ ବାହାରିଆ, ମୋର ପେଟ ଫାଟି; ମୋତେ ପୁନଃ ବଞ୍ଚା, ପୁଅ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ହେ।
ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ସମଵାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା କୁକ୍ଷିଂ ନିର୍ଵିଚକ୍ରାମ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାଲେଯାଦ୍ରେଃ ଶୁକ୍ଲମୁଦ୍ଭିଦ୍ଯ ଶୃଙ୍ଗଂ ରାତ୍ର୍ଯାଗମେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵେନ୍ଦୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଭର ଫାଟି ବାହାରିଲେ, ଯେପରି ରାତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ହିମପର୍ବତର ଶିଖର ଭିତରୁ ବାହାରିଆସେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ପତିତଂ ଵେଦରାଶିମ୍ ଉତ୍ଥାପଯାମାସ ତତଃ କଚୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧାଂ ତାମଵାପ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ତତଃ କଚସ୍ତଂ ଗୁରୁମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ବେଦମାନଙ୍କ ସମୂହ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ; ତାପରେ କଚ ସେ ସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।
ନିଧିଂ ନିଧୀନାଂ ଵରଦଂ ଵରାଣାଂ ଯେ ନାଦ୍ରିଯନ୍ତେ ଗୁରୁମର୍ଚନୀଯମ୍ ପ୍ରାଲେଯାଦ୍ରିପ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଦ୍ଭାଲସଂସ୍ଥଂ ପାପାଂଲ୍ଲୋକାଂସ୍ତେ ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯପ୍ରତିଷ୍ଠାଃ
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯିଏ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଦାନର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହାଙ୍କ ଲଳାଟ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶିଖର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଅପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସୁରାପାନାଦ୍ ଵଞ୍ଚନାତ୍ ପ୍ରାପଯିତ୍ଵା ସଂଜ୍ଞାନାଶଂ ଚେତସଶ୍ଚାପି ଘୋରମ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଚଂ ଚାପି ତଥାଭିରୂପଂ ପୀତଂ ତଥା ସୁରଯା ମୋହିତେନ
ମଦ୍ୟପାନ କରାଇବା, ଠକେଇବା ଓ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଦେବା ଦ୍ୱାରା, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଗ୍ଲାସ୍କୁ ଦେଖି, ମଦରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଲୋକେ ପିଉଥାଏ।
ସମନ୍ଯୁରୁତ୍ଥାଯ ମହାନୁଭାଵସ୍ ତଦୋଶନା ଵିପ୍ରହିତଂ ଚିକୀର୍ଷୁଃ କାଵ୍ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ଜଗାଦ ସୁରାପାନଂ ପ୍ରତ୍ଯସୌ ଜାତଶଙ୍କଃ
ତାପରେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ କାବ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଉଠି, ଉଶନାଙ୍କୁ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟାୟକୁ ଠିକ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ନିଜେ ଏହି କଥା କହିଲେ, କାହିଁକି ମଦ୍ୟପାନ ହେଲା ବୋଲି ସନ୍ଦେହ କରି।
ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଽଦ୍ଯପ୍ରଭୃତୀହ କଶ୍ଚିନ୍ ମୋହାତ୍ସୁରାଂ ପାସ୍ଯତି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ ଅପେତଧର୍ମା ବ୍ରହ୍ମହା ଚୈଵ ସ ସ୍ଯାଦସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକେ ଗର୍ହିତଃ ସ୍ଯାତ୍ପରେ ଚ
ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ଯେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୂର୍ଖତାରେ ମଦ୍ୟପାନ କରିବେ, ସେ ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ହେବେ, ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ।
ମଯା ଚେମାଂ ଵିପ୍ରଧର୍ମୋକ୍ତସୀମାଂ ମର୍ଯାଦାଂ ଵୈ ସ୍ଥାପିତାଂ ସର୍ଵଲୋକେ ସନ୍ତୋ ଵିପ୍ରାଃ ଶୁଶ୍ରୁଵାଂସୋ ଗୁରୂଣାଂ ଦେଵା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚୋପଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧର୍ମର ଏହି ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି; ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ସଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଇତୀଦମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମହାପ୍ରଭାଵସ୍ ତପୋନିଧୀନାଂ ନିଧିର୍ ଅପ୍ରମେଯଃ ତାନ୍ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ ନିଗୂଢବୁଦ୍ଧୀନ୍ ଇଦଂ ସମାହୂଯ ଵଚୋ ଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ଏହିପରି କହି, ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ, ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କର ଧନ ଭଣ୍ଡାର, ସେ ଗୁପ୍ତ ମନସ୍କ ଦାନବମାନୋକୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଆଚକ୍ଷେ ଵୋ ଦାନଵା ବାଲିଶାଃ ସ୍ଥ ଶିଷ୍ଯଃ କଚୋ ଵତ୍ସ୍ଯତି ମତ୍ସମୀପେ ସଂଜୀଵନୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ମଯାଯଂ ତୁଲ୍ଯପ୍ରଭାଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମଭୂତଃ
ହେ ଦାନବମାନେ, ମୁଁ କହୁଛି, ତୁମେ ଅପରିପକ୍ୱ; ଶିଷ୍ୟ କଚ ମୋ ସହିତ ରହିବେ। ସେ ମୋ ଠାରୁ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ପାଇଁ, ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ହେବେ।
ଗୁରୋରୁଷ୍ଯ ସକାଶେ ଚ ଦଶ ଵର୍ଷଶତାନି ସଃ ଅନୁଜ୍ଞାତଃ କଚୋ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଯେଷ ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ଶତବର୍ଷ ରହି, ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, କଚ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ସମାପିତଵ୍ରତଂ ତଂ ତୁ ଵିସୃଷ୍ଟଂ ଗୁରୁଣା ତଦା ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ତ୍ରିଦଶାଵାସଂ ଦେଵଯାନୀଦମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଋଷେର୍ ଅଙ୍ଗିରସଃ ପୌତ୍ର ଵୃତ୍ତେନାଭିଜନେନ ଚ ଭ୍ରାଜସେ ଵିଦ୍ଯଯା ଚୈଵ ତପସା ଚ ଦମେନ ଚ
ମହାଋଷି ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ନାତି, ତୁମ ଆଚରଣ, ଜନ୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ।