ଦେଵଯାନ୍ଯପି ତଂ ଵିପ୍ରଂ ନିଯମଵ୍ରତଚାରିଣମ୍ ଅନୁଗାଯନ୍ତୀ ଲଲନା ରହଃ ପର୍ଯଚରତ୍ତଦା
ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ ସଂଯମ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଗୀତ ଗାଇ ଏବଂ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷଶତାନ୍ଯେଵଂ କଚସ୍ଯ ଚରତୋ ଭୃଶମ୍ ତତ୍ତତ୍ତୀଵ୍ରଂ ଵ୍ରତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଦାନଵାସ୍ତଂ ତତଃ କଚମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ କଚ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି ନିଷ୍ଠାରେ ବ୍ରତ ପାଳନ କଲେ। ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର କଠିନ ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ।
ଗା ରକ୍ଷନ୍ତଂ ଵନେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରହସ୍ଯେନମମର୍ଷିତାଃ ଜଘ୍ନୁର୍ ବୃହସ୍ପତେର୍ ଦ୍ଵେଷାନ୍ ନିଜରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ଏଵ ଚ
ବନରେ ଗାଁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା କଚକୁ ଦାନବମାନେ ଗୁପ୍ତରେ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି ଓ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ହତ୍ଵା ସାଲାଵୃକେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଂସ୍ତିଲଶଃ କୃତମ୍ ତତୋ ଗାଵୋ ନିଵୃତ୍ତାସ୍ତା ଅଗୋପାଃ ସ୍ଵନିଵେଶନମ୍
ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି ନିଆଳି ଓ ଶିଆଳମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ। ତାପରେ ଗାଁ ଚରାଇବା ଲୋକମାନେ ଗାଁ ଛାଡି ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରହିତା ଗାସ୍ତୁ କଚେନାଭ୍ଯାଗତା ଵନାତ୍ ଉଵାଚ ଵଚନଂ କାଲେ ଦେଵଯାନ୍ଯଥ ଭାର୍ଗଵମ୍
ବନରୁ ଗାଁ ଫେରିଲେ ଦେଖି, କଚ ସହିତ ଗାଁ ନାହିଁ। ତାପରେ ଦେବୟାନୀ ସମୟ ଦେଖି ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହୁତଂ ଚୈଵାଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ତେ ସୂର୍ଯଶ୍ଚାସ୍ତଂ ଗତଃ ପ୍ରଭୋ ଅଗୋପାଶ୍ଚାଗତା ଗାଵଃ କଚସ୍ତାତ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଆପଣଙ୍କ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ହେଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଛି, ପ୍ରଭୁ। ଗାଁ ଚରାଇବା ଲୋକମାନେ ଫେରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କଚ, ବାପା, ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ହତୋ ଧୃତୋ ଵାପି କଚସ୍ତାତ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଂ ଵିନା ନୈଵ ଜୀଵାମି ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯହମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ବାପା, କଚ ହତ୍ୟା ହୋଇଛି କିମ୍ବା ଧରାପଡ଼ିଛି। ସେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ—ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଅଥେହ୍ଯେହୀତି ଶବ୍ଦେନ ମୃତଂ ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯହମ୍ ତତଃ ସଂଜୀଵନୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଯୁକ୍ତ୍ଵା କଚମାହ୍ଵଯତ୍
ତେବେ, 'ଆସ, ଆସ' ବୋଲି ମୁଁ ମୃତକୁ ବଞ୍ଚାଇବି। ଏହିପରି, ସଂଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ବ୍ୟବହାର କରି, ସେ କଚକୁ ଡାକିଲେ।
ଆହୂତଃ ପ୍ରାଦୁରଭଵତ୍ କଚଃ ଶୁକ୍ରଂ ନନାମ ସ ହତୋ ଽହମିତି ଚାଚଖ୍ଯୌ ରାକ୍ଷସୈର୍ ଧିଷଣାତ୍ମଜଃ
ଡାକାଯାଇ, କଚ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଏବଂ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, 'ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲି, ହେ ଧିଷଣାପୁତ୍ର' ବୋଲି କହିଲେ।
ସ ପୁନର୍ଦେଵଯାନ୍ଯୁକ୍ତଃ ପୁଷ୍ପାହାରେ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଵନଂ ଯଯୌ କଚୋ ଵିପ୍ରଃ ପଠନ୍ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ପୁଣି, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ, କଚ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ବେଦ ପଢ଼ୁଥିଲେ।
ଵନେ ପୁଷ୍ପାଣି ଚିନ୍ଵନ୍ତଂ ଦଦୃଶୁର୍ ଦାନଵାଶ୍ଚ ତମ୍ ତତୋ ଽଦ୍ଵିତୀଯଂ ତଂ ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଚୂର୍ଣଵତ୍ ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯୈଵ ସୁରାଯାମସୁରାସ୍ତଦା
ବନରେ ଫୁଲ ଚିନ୍ତିବା ସମୟରେ, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୁଣି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାନୀୟରେ ମିଶାଇଦେଲେ।
ଦେଵଯାନ୍ଯଥ ଭୂଯୋ ଽପି ପିତରଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ପୁଷ୍ପାହାରପ୍ରେଷଣକୃତ୍ କଚସ୍ତାତ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାପରେ ଦେବୟାନୀ ପୁଣି ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ପଠାଯାଇଥିବା କଚ, ବାପା, ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ହତୋ ମୃତୋ ଵାପି କଚସ୍ତାତ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଂ ଵିନା ନୈଵ ଜୀଵାମି ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ତେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ବାପା, କଚ ମରିଗଲେ କିମ୍ବା ହତ ହେଲେ, ସେ ଏଭଳି ହେବେ; ସେଠାରେ ସେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତଃ ପୁତ୍ରି କଚଃ ପ୍ରେତଗତିଂ ଗତଃ ଵିଦ୍ଯଯା ଜୀଵିତୋ ଽପ୍ଯେଵଂ ହନ୍ଯତେ କରଵାଣି କିମ୍
ଓ ଝିଅ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ ପିତୃଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ; ଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏଭଳି ମରିଗଲେ—ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ମୈନଂ ଶୁଚୋ ମା ରୁଦ ଦେଵଯାନି ନ ତ୍ଵାଦୃଶୀ ମର୍ତ୍ଯମନୁ ପ୍ରଶୋଚେତ୍ ଯସ୍ଯାସ୍ତଵ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଦେଵା ଵସଵୋ ଽଶ୍ଵିନୌ ଚ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କରନି, ଦେବୟାନୀ, ରଡ଼ନି; ତୁମ ପରି ଜଣେ ମଣିଷ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯାହାପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ବସୁମାନେ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଅଛନ୍ତି।
ସୁରଦ୍ଵିଷଶ୍ଚୈଵ ଜଗଚ୍ଚ ସର୍ଵମ୍ ଉପସ୍ଥିତଂ ମତ୍ତପସଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ଅଶକ୍ଯୋ ଽଯଂ ଜୀଵଯିତୁଂ ଦ୍ଵିଜାତିଃ ସଂଜୀଵିତୋ ଯୋ ଵଧ୍ଯତେ ଚୈଵ ଭୂଯଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆଉ ଜୀବନ୍ତ ହେଇପାରିବେନାହିଁ—ଯିଏ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଇ ମରିଯାଏ।
ଯସ୍ଯାଙ୍ଗିରା ଵୃଦ୍ଧତମଃ ପିତାମହୋ ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚାପି ପିତା ତପୋନିଧିଃ ଋଷେଃ ସୁପୁତ୍ରଂ ତମଥାପି ପୌତ୍ରଂ କଥଂ ନ ଶୋଚେ ଯମହଂ ନ ରୁଦ୍ଯାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ବଡ଼ ପୁରୁଷ ଅଙ୍ଗିରା ପ୍ରପିତାମହ ଓ ବୃହସ୍ପତି ପିତା, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଧନ, ସେଉଁଠି ଏମିତି ଋଷିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଓ ପଉତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ କିପରି ଦୁଃଖ କରିବିନାହିଁ, କିପରି ରଡ଼ିବିନାହିଁ?
ସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ତପୋଧନଶ୍ଚ ସଦୋତ୍ଥିତଃ କର୍ମସୁ ଚୈଵ ଦକ୍ଷଃ କଚସ୍ଯ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯୋ ହି ମେ ତାତ କଚୋ ଽଭିରୂପଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ସଦା କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ; ମୁଁ କଚଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରିବି, ଖାଇବିନାହିଁ, କାରଣ ମୋ ପ୍ରିୟ, ରୂପସୀ ଓ ଆଦରଣୀୟ କଚ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ତ୍ଵ୍ ଏଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵଯାନ୍ଯା ମହର୍ଷିଃ ସଂରମ୍ଭେଣ ଵ୍ଯାଜହାରାଥ କାଵ୍ଯଃ ଅସଂଶଯଂ ମାମସୁରା ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଯେ ମେ ଶିଷ୍ଯାନାଗତାନ୍ସୂଦଯନ୍ତି
ଦେବୟାନୀ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ମହାର୍ଷି କାବ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଅବ୍ରାହ୍ମଣଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ରୌଦ୍ରା ଏଭିର୍ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ତୁତୋ ଦାନଵୈର୍ହି ତତ୍କର୍ମଣାପ୍ଯସ୍ଯ ଭଵେଦିହାନ୍ତଃ କଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ନ ଦହେଦପୀନ୍ଦ୍ରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ମୋତେ ଅବ୍ରାହ୍ମଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ; ଏଭଳି କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଶେଷ ହେବ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କିଏକୁ ଦହିନଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦହିଦେଉଛି।
ସ ତେନାପୃଷ୍ଟୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଚୋପହୂତଃ ଶନୈର୍ଵାଚଂ ଜଠରେ ଵ୍ଯାଜହାର ତମବ୍ରଵୀତ୍କେନ ଚେହୋପନୀତୋ ମମୋଦରେ ତିଷ୍ଠସି ବ୍ରୂହି ଵତ୍ସ
ତାପରେ, ପଚାରିବାକୁ ନଦେଇ, ଜ୍ଞାନରେ ଡାକି, ସେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଗଭରରୁ କଥା କହିଲେ; ଏବଂ ସେ କହିଲେ, 'କିଏ ତୁମକୁ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଛି, ଏବଂ କାହିଁକି ମୋ ଗଭରେ ରହିଛ? କହ, ପୁଅ।'
ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ଜହାତି ମାଂ ସ୍ମୃତିଃ ସର୍ଵଂ ସ୍ମରେଯଂ ଯଚ୍ଚ ଯଥା ଚ ଵୃତ୍ତମ୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ସ୍ଯାତ୍ତପସଃ କ୍ଷଯୋ ମେ ତତ କ୍ଲେଶଂ ଘୋରତରଂ ସ୍ମରାମି
ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ସ୍ମୃତି ମୋତେ ଛାଡ଼ିନାହିଁ; ଯାହା ଘଟିଛି ଓ କିପରି ଘଟିଛି, ସବୁ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଭାବେ ମୋର ତପସ୍ୟା କ୍ଷୟ ହେଉନାହିଁ—ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏଠି ଅଧିକ ଦୁଃଖ ସ୍ମରଣ କରୁଛି।
ଅସୁରୈଃ ସୁରାଯାଂ ଭଵତୋ ଽସ୍ମି ଦତ୍ତୋ ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ଚ କାଵ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ମାଯାଂ ତ୍ଵ୍ ଆସୁରୀ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ମାଯା ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ କଥମ୍ ଏଵାଭିବାଧତେ
ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ମଦରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୋତେ ମାରି, ପୋଡ଼ି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି; ହେ କାବ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାୟା ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅସୁରୀ ମାୟା ବଳିଆ—ଆପଣ ଥିବାବେଳେ ଏହି ମାୟା କିପରି ଜିତିପାରିବ?
କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ କରଵାଣ୍ଯଦ୍ଯ ଵତ୍ସେ ଵିନୈଵ ମେ ଜୀଵିତଂ ସ୍ଯାତ୍କଚସ୍ଯ ନାନ୍ଯତ୍ର କୁକ୍ଷେର୍ମମ ଭେଦନାଚ୍ଚ ଦୃଶ୍ଯେତ୍ କଚୋ ମଦ୍ଗତୋ ଦେଵଯାନି
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବି, ପୁଅ? ତୁମେ ନଥିଲେ, ମୋ ଜୀବନ ରହିବନାହିଁ; କଚକୁ ଦେଖିବା ସେମାତ୍ରେ ହେବ, ଯଦି ମୋ ଗଭର ଫାଟିଯାଏ, କାରଣ ସେ ମୋ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, ଦେବୟାନୀ।
ଦ୍ଵୌ ମାଂ ଶୋକାଵ୍ ଅଗ୍ନିକଲ୍ପୌ ଦହେତାଂ କଚସ୍ଯ ନାଶସ୍ତଵ ଚୈଵୋପଘାତଃ କଚସ୍ଯ ନାଶେ ମମ ନାସ୍ତି ଶର୍ମ ତଵୋପଘାତେ ଜୀଵିତୁଂ ନାସ୍ମି ଶକ୍ତା
ଦୁଇଟି ଦୁଃଖ ଅଗ୍ନି ପରି ମୋତେ ଦହିଦେବ—କଚଙ୍କ ନାଶ ଓ ତୁମ ଅପମାନ; କଚ ନାଶ ହେଲେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ତୁମ ଅପମାନ ହେଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ।
ସଂସିଦ୍ଧରୂପୋ ଽସି ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତଂ ଭଜତେ ଦେଵଯାନୀ ଵିଦ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଜୀଵନୀଂ ତ୍ଵଂ ନ ଚେଦିନ୍ଦ୍ରଃ କଚରୂପୀ ତ୍ଵମଦ୍ଯ
ତୁମେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ସଫଳ ହେଲ; କାରଣ ଦେବୟାନୀ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଭଲପାଉଛି। ଏହି ଜୀବନଦାୟିନୀ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର; ନହେଲେ, ଆଜି ତୁମେ କଚ ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଇଯିବ।
ନ ନିଵର୍ତେତ୍ପୁନର୍ଜୀଵନ୍ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯୋ ମମୋଦରାତ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵୈକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅଵାପ୍ନୁହି
ମୋ ଗଭରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି କେହି ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇପାରିବେନାହିଁ; ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କର।
ପୁତ୍ରୋ ଭୂତ୍ଵା ନିଷ୍କ୍ରମସ୍ଵୋଦରାନ୍ମେ ଭିତ୍ତ୍ଵା କୁକ୍ଷିଂ ଜୀଵଯ ମାଂ ଚ ତାତ ଅଵେକ୍ଷେଥା ଧର୍ମଵତୀମଵେକ୍ଷାଂ ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଵିଦ୍ଯଃ
ମୋ ପୁଅ ହେଇ, ମୋ ଗଭରୁ ବାହାରିଆ, ମୋର ପେଟ ଫାଟି; ମୋତେ ପୁନଃ ବଞ୍ଚା, ପୁଅ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ହେ।
ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ସମଵାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା କୁକ୍ଷିଂ ନିର୍ଵିଚକ୍ରାମ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରାଲେଯାଦ୍ରେଃ ଶୁକ୍ଲମୁଦ୍ଭିଦ୍ଯ ଶୃଙ୍ଗଂ ରାତ୍ର୍ଯାଗମେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵେନ୍ଦୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଭର ଫାଟି ବାହାରିଲେ, ଯେପରି ରାତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ହିମପର୍ବତର ଶିଖର ଭିତରୁ ବାହାରିଆସେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ପତିତଂ ଵେଦରାଶିମ୍ ଉତ୍ଥାପଯାମାସ ତତଃ କଚୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧାଂ ତାମଵାପ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ତତଃ କଚସ୍ତଂ ଗୁରୁମିତ୍ଯୁଵାଚ
ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ବେଦମାନଙ୍କ ସମୂହ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ; ତାପରେ କଚ ସେ ସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ।