ଯତିର୍ଯଯାତିଃ ସଂଯାତିର୍ ଉଦ୍ଭଵଃ ପାଚିରେଵ ଚ ଶର୍ଯାତିର୍ମେଘଜାତିଶ୍ଚ ସପ୍ତୈତେ ଵଂଶଵର୍ଧନାଃ
ଯତି, ଯୟାତି, ସଂୟାତି, ଉଦ୍ଭବ, ପୁରୁ, ଶର୍ୟାତି ଓ ମେଘଜାତି—ଏହି ସପ୍ତଜନ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଯତିଃ କୁମାରଭାଵେ ଽପି ଯୋଗୀ ଵୈଖାନସୋ ଽଭଵତ୍ ଯଯାତିଶ୍ଚାକରୋଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଧର୍ମୈକଶରଣଃ ସଦା
ଯତି କୁମାର ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗୀ ଓ ବନବାସୀ ହେଲେ। ଯୟାତି ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଭୂଦ୍ ଦୁହିତା ଵୃଷପର୍ଵଣଃ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯାତ୍ମଜା ତଦ୍ଵଦ୍ ଦେଵଯାନୀ ଚ ସୁଵ୍ରତା
ଯୟାତିଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଯିଏ ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ କନ୍ୟା। ଏହିପରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ।
ଯଯାତେଃ ପଞ୍ଚ ଦାଯାଦାସ୍ ତାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନାମତଃ ଦେଵଯାନୀ ଯଦୁଂ ପୁତ୍ରଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚାପ୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯୟାତିଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ମୁଁ କହିବି: ଦେବୟାନୀ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ।
ତଥା ଦ୍ରୁହ୍ଯୁମନୁଂ ପୂରୁଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଜନଯତ୍ସୁତାନ୍ ଯଦୁଃ ପୂରୁଶ୍ଚାଭଵତାଂ ତେଷାଂ ଵଂଶଵିଵର୍ଧନୌ
ଏହିପରି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଯଯାତିର୍ନାହୁଷଶ୍ଚାସୀଦ୍ ରାଜା ସତ୍ଯପରାକ୍ରମଃ ପାଲଯାମାସ ସ ମହୀମ୍ ଈଜେ ଚ ଵିଧିଵନ୍ମଖୈଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି ସତ୍ୟବାନ ଓ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଅତିଭକ୍ତ୍ଯା ପିତୄନର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଯତଃ ସଦା ଅଥାଜଯତ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଯାତିରପରାଜିତଃ
ସେ ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନୋକୁ ଓ ଦେବତାମାନୋକୁ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଅପରାଜିତ ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରିଥିଲେ।
ସ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମା ରାଜା ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ଜରାମ୍ ଆର୍ଛନ୍ ମହାଘୋରାଂ ନାହୁଷୋ ରୂପନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି ଭୟଙ୍କର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯାହା ରୂପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଜରାଭିଭୂତଃ ପୁତ୍ରାନ୍ ସ ରାଜା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ଯଦୁଂ ପୂରୁଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚାନୁଂ ଚ ପାର୍ଥିଵଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ—ଯଦୁ, ପୁରୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୌଵନେନ ଚଲାନ୍କାମାନ୍ ଯୁଵା ଯୁଵତିଭିଃ ସହ ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅହମିଚ୍ଛାମି ସାହାଯ୍ଯଂ କୁରୁତାତ୍ମଜାଃ
ମୁଁ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୁବକ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତମେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ତଂ ପୁତ୍ରୋ ଦେଵଯାନେଯଃ ପୂର୍ଵଜୋ ଯଦୁରବ୍ରଵୀତ୍ ସାହାଯ୍ଯଂ ଭଵତଃ କାର୍ଯମ୍ ଅସ୍ମାଭିର୍ଯୌଵନେନ କିମ୍
ତେବେ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅ, ଜେଷ୍ଠ ଯଦୁ କହିଲେ: ଆମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ ଆମେ କାହିଁକି ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉଚିତ?
ଯଯାତିରବ୍ରଵୀତ୍ ପୁତ୍ରାଞ୍ ଜରା ମେ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯତାମ୍ ଯୌଵନେନାଥ ଭଵତାଂ ଚରେଯଂ ଵିଷଯାନହମ୍
ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେଁ କହିଲେ: ତମେ ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଉ, ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଉଠିବି।
ଯଜତୋ ଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରୈର୍ମେ ଶାପାଚ୍ଚୋଶନସୋ ମୁନେଃ କାମାର୍ଥଃ ପରିହୀନୋ ମେ ଽତୃପ୍ତୋ ଽହଂ ତେନ ପୁତ୍ରକାଃ
ଦୀର୍ଘ ସଂଯୋଗ ଓ ଉଶନା ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛା କମିଯାଇଛି; ଏହିଥିରେ ମୁଁ ତୃପ୍ତି ପାଇନି, ପୁଅମାନେ।
ସ୍ଵକୀଯେନ ଶରୀରେଣ ଜରାମେନାଂ ପ୍ରଶାସ୍ତୁ ଵଃ ଅହଂ ତନ୍ଵାଭିନଵଯା ଯୁଵା କାମାନଵାପ୍ନୁଯାମ୍
ତୁମେ ମାନେ ତୁମ ଦେହରେ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଧରିଥିବା, ମୁଁ ନୂତନ ଦେହ ନେଇ ଯୁବା ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିପାରିବି।
ନ ତେ ଽସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ତ ଯଦୁପ୍ରଭୃତଯୋ ଜରାମ୍ ଚତୁରସ୍ତାନ୍ସ ରାଜର୍ଷିର୍ ଅଶପଚ୍ଚେତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯଦୁ ଆଦି ଚାରିଜଣେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେବାକୁ ମନା କଲେ; ରାଜା ତେଉଁମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତମବ୍ରଵୀତ୍ତତଃ ପୂରୁଃ କନୀଯାନ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ ଜରାଂ ମା ଦେହି ନଵଯା ତନ୍ଵା ମେ ଯୌଵନାତ୍ସୁଖୀ
ତେବେ ସତ୍ୟବ୍ରତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିରେ ଦୃଢ଼, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପୁରୁ କହିଲେ: ମୋତେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦିଅନାହିଁ, ମୁଁ ଯୁବା ଓ ନୂତନ ଦେହରେ ସୁଖୀ ହେବି।
ଅହଂ ଜରାଂ ତଵାଦାଯ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଚାଜ୍ଞଯା ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ରାଜର୍ଷିସ୍ ତପୋଵୀର୍ଯସମାଶ୍ରଯାତ୍
ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଇ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବି; ଏଭଳି କହିଲେ ରାଜା, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି।
ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ଜରାଂ ତଦା ପୁତ୍ରେ ମହାତ୍ମନି ପୌରଵେଣାଥ ଵଯସା ରାଜା ଯୌଵନମାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମହାତ୍ମା ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ପୁରୁଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯୁବକ ହେଲେ।
ଯଯାତେଶ୍ଚାଥ ଵଯସା ରାଜ୍ଯଂ ପୂରୁରକାରଯତ୍ ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଯଯାତିରପରାଜିତଃ
ପୁରୁଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯୟାତି ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ; ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୟାତି ଅଜୟ ରହିଲେ।
ଅତୃପ୍ତ ଇଵ କାମାନାଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ହ ତ୍ଵଯା ଦାଯାଦଵାନ୍ ଅସ୍ମି ତ୍ଵଂ ମେ ଵଂଶକରଃ ସୁତଃ
ତଥାପି ଇଚ୍ଛାରେ ତୃପ୍ତି ନ ମିଳି, ସେ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ପାଇଛି; ତୁମେ ମୋ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରଗତି ଦେଉଥିବା ପୁଅ।
ପୌରଵୋ ଵଂଶ ଇତ୍ଯେଷ ଖ୍ଯାତିଂ ଲୋକେ ଗମିଷ୍ଯତି ତତଃ ସ ନୃପଶାର୍ଦୂଲଃ ପୂରୁଂ ରାଜ୍ଯେ ଽଭିଷିଚ୍ଯ ଚ
ପୁରୁଙ୍କ ବଂଶ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ; ତାପରେ ସେ ରାଜା ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
କାଲେନ ମହତା ପଶ୍ଚାତ୍ କାଲଧର୍ମମ୍ ଉପେଯିଵାନ୍ ପୂରୁଵଂଶଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଧ୍ଵମୃଷିସତ୍ତମାଃ ଯତ୍ର ତେ ଭାରତା ଜାତା ଭରତାନ୍ଵଯଵର୍ଧନାଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ କାଳଧର୍ମରେ ଲୀନ ହେଲେ; ମୁଁ ପୁରୁଙ୍କ ବଂଶର କଥା କହିବି—ହେ ଋଷିମାନେ, ଶୁଣ; ଯେଉଁଠାରେ ଭାରତ ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା।
କିମର୍ଥଂ ପୌରଵୋ ଵଂଶଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ ଭୂତଲେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯାପି ଯଦୋର୍ଵଂଶଃ କିମର୍ଥଂ ହୀଯତେ ଶ୍ରିଯା
ପୁରୁଙ୍କ ବଂଶ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଯଦୁଙ୍କ ବଂଶ ଜେଷ୍ଠ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଶ୍ରୀରେ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା?
ଅନ୍ଯଦ୍ଯଯାତିଚରିତଂ ସୂତ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ ଯସ୍ମାତ୍ତତ୍ପୁଣ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯମ୍ ଅଭିନନ୍ଦ୍ଯଂ ସୁରୈରପି
ହେ ସୂତ, ଯୟାତିଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାହାଣୀ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟ, ଆୟୁଦାୟକ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଏତଦେଵ ପୁରା ପୃଷ୍ଟଃ ଶତାନୀକେନ ଶୌନକଃ ପୁଣ୍ଯଂ ପଵିତ୍ରମାଯୁଷ୍ଯଂ ଯଯାତିଚରିତଂ ମହତ୍
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ଶତାନୀକ ଦ୍ୱାରା ଶୌନକଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା: ଯୟାତିଙ୍କ ମହାତ୍ମା କାହାଣୀ, ଯାହା ପବିତ୍ର, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଆୟୁଦାୟକ।
ଯଯାତିଃ ପୂର୍ଵଜୋ ଽସ୍ମାକଂ ଦଶମୋ ଯଃ ପ୍ରଜାପତେଃ କଥଂ ସ ଶୁକ୍ରତନଯାଂ ଲେଭେ ପରମଦୁର୍ଲଭାମ୍
ଯୟାତି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦଶମ ସନ୍ତାନ; ସେ କିପରି ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭା କନ୍ୟାକୁ ପାଇଲେ?
ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ଵିସ୍ତରେଣ ତପୋଧନ ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯାଚ୍ଚ ମେ ଶଂସ ପୂରୋର୍ଵଂଶଧରାନ୍ନୃପାନ୍
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ମୁଁ ଏହି କଥାଟିକୁ ତୁମ ପାଖରୁ ବିସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଦୟାକରି ପୁରୁରବାଙ୍କ ବଂଶରେ ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ମୋତେ କହ।
ଯଯାତିରାସୀଦ୍ରାଜର୍ଷିର୍ ଦେଵରାଜସମଦ୍ଯୁତିଃ ତଂ ଶୁକ୍ରଵୃଷପର୍ଵାଣୌ ଵଵ୍ରାତେ ଵୈ ଯଥା ପୁରା
ଯୟାତି ନାମକ ରାଜା ଋଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ସମାନ ଥିଲା। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃଷପର୍ବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଝିଅମାନେ ଦେଇଥିଲେ।
ତତ୍ତେ ଽହଂ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୃଚ୍ଛତୋ ରାଜସତ୍ତମ ଦେଵଯାନ୍ଯାଶ୍ଚ ସଂଯୋଗଂ ଯଯାତେର୍ନାହୁଷସ୍ଯ ଚ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ତୁମେ ପଚାରିଥିବାରୁ ମୁଁ ଏବେ ନହୁଷର ପୁତ୍ର ଯୟାତି ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଏକତ୍ରତା ବିଷୟରେ କହିବି।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସମଜାଯତ ଵୈ ମିଥଃ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ପ୍ରତି ସଂଘର୍ଷସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସଚରାଚରେ
ତିନି ଲୋକରେ, ସଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଶାସନ ନିମିତ୍ତେ ପରସ୍ପରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ କଲେ।