ଦୈତ୍ଯୈଃ ପ୍ରାହ ଯଦି ସ୍ଵାମୀ ଵୋ ଭଵାମି ତତସ୍ତ୍ଵଲମ୍ ନାସୁରୈଃ ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ତତ୍ ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ସୁରୈସ୍ତଥା
ଦାଇତ୍ୟମାନେ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆପଣ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ତେବେ ଆମେ ଆଉ ଦାନବମାନେ ସହିତ ନୁହଁ। ଦାନବମାନେ ଯାହା ମାନିଛନ୍ତି, ସେହି କଥା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମାନିବେ।'
ସ୍ଵାମୀ ଭଵ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସଂଗ୍ରାମେ ନାଶଯ ଦ୍ଵିଷଃ ତତୋ ଵିନାଶିତାଃ ସର୍ଵେ ଯେ ଽଵଧ୍ଯା ଵଜ୍ରପାଣିନା
'ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସ୍ୱାମୀ ହେଇ, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।' ଏହାପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରତ୍ଵମଗମତ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ କର୍ମଣା ଵିଭୁଃ ଦତ୍ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ଜଗାମ ତପସେ ରଜିଃ
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରଜି ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ରଜିପୁତ୍ରୈସ୍ତଦାଚ୍ଛିନ୍ନଂ ବଲାଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୈଭଵମ୍ ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ତପୋବଲଗୁଣାନ୍ଵିତୈଃ
ତାପରେ, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ଜୋରଦରିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମା, ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ନେଇନେଲେ।
ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଦା ଶକ୍ରୋ ରଜିପୁତ୍ରୈର୍ନିପୀଡିତଃ ପ୍ରାହ ଵାଚସ୍ପତିଂ ଦୀନଃ ପୀଡିତୋ ଽସ୍ମି ରଜେଃ ସୁତୈଃ
ସେହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଦୁଃଖିତ।'
ନ ଯଜ୍ଞଭାଗୋ ରାଜ୍ଯଂ ମେ ନିର୍ଜିତଶ୍ଚ ବୃହସ୍ପତେ ରାଜ୍ଯଲାଭାଯ ମେ ଯତ୍ନଂ ଵିଧତ୍ସ୍ଵ ଧିଷଣାଧିପ
'ମୋତେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ମିଳିନାହିଁ, ମୁଁ ହାରିଗଲି। ହେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି, ମୋ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବି।'
ତତୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ଶକ୍ରମ୍ ଅକରୋଦ୍ବଲଦର୍ପିତମ୍ ଗ୍ରହଶାନ୍ତିଵିଧାନେନ ପୌଷ୍ଟିକେନ ଚ କର୍ମଣା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ଟିକର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ କରିଦେଲେ।
ଗତ୍ଵାଥ ମୋହଯାମାସ ରଜିପୁତ୍ରାନ୍ବୃହସ୍ପତିଃ ଜିନଧର୍ମଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଵେଦବାହ୍ଯଂ ସ ଵେଦଵିତ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦ ବାହ୍ୟ ଜିନ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନୋକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ଵେଦତ୍ରଯୀପରିଭ୍ରଷ୍ଟାଂଶ୍ ଚକାର ଧିଷଣାଧିପଃ ଵେଦବାହ୍ଯାନ୍ପରିଜ୍ଞାଯ ହେତୁଵାଦସମନ୍ଵିତାନ୍
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବେଦ ବାହ୍ୟ ଓ ବିବାଦପୂର୍ଣ୍ଣ ତର୍କରେ ଲିନ। ସେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବେଦ ତ୍ରୟୀରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ।
ଜଘାନ ଶକ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣ ସର୍ଵାନ୍ଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାନ୍ ନହୁଷସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରାନ୍ସପ୍ତୈଵ ଧାର୍ମିକାନ୍
ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବାମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନହୁଷଙ୍କ ସତ୍ପୁତ୍ର ସପ୍ତଜନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି।
ଯତିର୍ଯଯାତିଃ ସଂଯାତିର୍ ଉଦ୍ଭଵଃ ପାଚିରେଵ ଚ ଶର୍ଯାତିର୍ମେଘଜାତିଶ୍ଚ ସପ୍ତୈତେ ଵଂଶଵର୍ଧନାଃ
ଯତି, ଯୟାତି, ସଂୟାତି, ଉଦ୍ଭବ, ପୁରୁ, ଶର୍ୟାତି ଓ ମେଘଜାତି—ଏହି ସପ୍ତଜନ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଯତିଃ କୁମାରଭାଵେ ଽପି ଯୋଗୀ ଵୈଖାନସୋ ଽଭଵତ୍ ଯଯାତିଶ୍ଚାକରୋଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଧର୍ମୈକଶରଣଃ ସଦା
ଯତି କୁମାର ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗୀ ଓ ବନବାସୀ ହେଲେ। ଯୟାତି ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଭୂଦ୍ ଦୁହିତା ଵୃଷପର୍ଵଣଃ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯାତ୍ମଜା ତଦ୍ଵଦ୍ ଦେଵଯାନୀ ଚ ସୁଵ୍ରତା
ଯୟାତିଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଯିଏ ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ କନ୍ୟା। ଏହିପରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କନ୍ୟା ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରାଣୀ ହେଲେ।
ଯଯାତେଃ ପଞ୍ଚ ଦାଯାଦାସ୍ ତାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନାମତଃ ଦେଵଯାନୀ ଯଦୁଂ ପୁତ୍ରଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚାପ୍ଯଜୀଜନତ୍
ଯୟାତିଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ମୁଁ କହିବି: ଦେବୟାନୀ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ।
ତଥା ଦ୍ରୁହ୍ଯୁମନୁଂ ପୂରୁଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଜନଯତ୍ସୁତାନ୍ ଯଦୁଃ ପୂରୁଶ୍ଚାଭଵତାଂ ତେଷାଂ ଵଂଶଵିଵର୍ଧନୌ
ଏହିପରି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଯଯାତିର୍ନାହୁଷଶ୍ଚାସୀଦ୍ ରାଜା ସତ୍ଯପରାକ୍ରମଃ ପାଲଯାମାସ ସ ମହୀମ୍ ଈଜେ ଚ ଵିଧିଵନ୍ମଖୈଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି ସତ୍ୟବାନ ଓ ପ୍ରବଳ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଅତିଭକ୍ତ୍ଯା ପିତୄନର୍ଚ୍ଯ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଯତଃ ସଦା ଅଥାଜଯତ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଯାତିରପରାଜିତଃ
ସେ ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନୋକୁ ଓ ଦେବତାମାନୋକୁ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଅପରାଜିତ ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରିଥିଲେ।
ସ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମା ରାଜା ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ଜରାମ୍ ଆର୍ଛନ୍ ମହାଘୋରାଂ ନାହୁଷୋ ରୂପନାଶିନୀମ୍
ସେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି ଭୟଙ୍କର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯାହା ରୂପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଜରାଭିଭୂତଃ ପୁତ୍ରାନ୍ ସ ରାଜା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ଯଦୁଂ ପୂରୁଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ଚାନୁଂ ଚ ପାର୍ଥିଵଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ—ଯଦୁ, ପୁରୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୌଵନେନ ଚଲାନ୍କାମାନ୍ ଯୁଵା ଯୁଵତିଭିଃ ସହ ଵିହର୍ତୁମ୍ ଅହମିଚ୍ଛାମି ସାହାଯ୍ଯଂ କୁରୁତାତ୍ମଜାଃ
ମୁଁ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୁବକ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତମେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କର।
ତଂ ପୁତ୍ରୋ ଦେଵଯାନେଯଃ ପୂର୍ଵଜୋ ଯଦୁରବ୍ରଵୀତ୍ ସାହାଯ୍ଯଂ ଭଵତଃ କାର୍ଯମ୍ ଅସ୍ମାଭିର୍ଯୌଵନେନ କିମ୍
ତେବେ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅ, ଜେଷ୍ଠ ଯଦୁ କହିଲେ: ଆମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ ଆମେ କାହିଁକି ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉଚିତ?
ଯଯାତିରବ୍ରଵୀତ୍ ପୁତ୍ରାଞ୍ ଜରା ମେ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯତାମ୍ ଯୌଵନେନାଥ ଭଵତାଂ ଚରେଯଂ ଵିଷଯାନହମ୍
ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେଁ କହିଲେ: ତମେ ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଉ, ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଉଠିବି।
ଯଜତୋ ଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରୈର୍ମେ ଶାପାଚ୍ଚୋଶନସୋ ମୁନେଃ କାମାର୍ଥଃ ପରିହୀନୋ ମେ ଽତୃପ୍ତୋ ଽହଂ ତେନ ପୁତ୍ରକାଃ
ଦୀର୍ଘ ସଂଯୋଗ ଓ ଉଶନା ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛା କମିଯାଇଛି; ଏହିଥିରେ ମୁଁ ତୃପ୍ତି ପାଇନି, ପୁଅମାନେ।
ସ୍ଵକୀଯେନ ଶରୀରେଣ ଜରାମେନାଂ ପ୍ରଶାସ୍ତୁ ଵଃ ଅହଂ ତନ୍ଵାଭିନଵଯା ଯୁଵା କାମାନଵାପ୍ନୁଯାମ୍
ତୁମେ ମାନେ ତୁମ ଦେହରେ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଧରିଥିବା, ମୁଁ ନୂତନ ଦେହ ନେଇ ଯୁବା ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଉଠିପାରିବି।
ନ ତେ ଽସ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ତ ଯଦୁପ୍ରଭୃତଯୋ ଜରାମ୍ ଚତୁରସ୍ତାନ୍ସ ରାଜର୍ଷିର୍ ଅଶପଚ୍ଚେତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯଦୁ ଆଦି ଚାରିଜଣେ ପୁଅ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେବାକୁ ମନା କଲେ; ରାଜା ତେଉଁମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତମବ୍ରଵୀତ୍ତତଃ ପୂରୁଃ କନୀଯାନ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ ଜରାଂ ମା ଦେହି ନଵଯା ତନ୍ଵା ମେ ଯୌଵନାତ୍ସୁଖୀ
ତେବେ ସତ୍ୟବ୍ରତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିରେ ଦୃଢ଼, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପୁରୁ କହିଲେ: ମୋତେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦିଅନାହିଁ, ମୁଁ ଯୁବା ଓ ନୂତନ ଦେହରେ ସୁଖୀ ହେବି।
ଅହଂ ଜରାଂ ତଵାଦାଯ ରାଜ୍ଯେ ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଚାଜ୍ଞଯା ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ରାଜର୍ଷିସ୍ ତପୋଵୀର୍ଯସମାଶ୍ରଯାତ୍
ମୁଁ ତୁମ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନେଇ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବି; ଏଭଳି କହିଲେ ରାଜା, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି।
ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ଜରାଂ ତଦା ପୁତ୍ରେ ମହାତ୍ମନି ପୌରଵେଣାଥ ଵଯସା ରାଜା ଯୌଵନମାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମହାତ୍ମା ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ପୁରୁଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯୁବକ ହେଲେ।
ଯଯାତେଶ୍ଚାଥ ଵଯସା ରାଜ୍ଯଂ ପୂରୁରକାରଯତ୍ ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଯଯାତିରପରାଜିତଃ
ପୁରୁଙ୍କ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯୟାତି ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ; ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୟାତି ଅଜୟ ରହିଲେ।
ଅତୃପ୍ତ ଇଵ କାମାନାଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ହ ତ୍ଵଯା ଦାଯାଦଵାନ୍ ଅସ୍ମି ତ୍ଵଂ ମେ ଵଂଶକରଃ ସୁତଃ
ତଥାପି ଇଚ୍ଛାରେ ତୃପ୍ତି ନ ମିଳି, ସେ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ପାଇଛି; ତୁମେ ମୋ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରଗତି ଦେଉଥିବା ପୁଅ।