ଧର୍ମୋ ଽପ୍ଯାହ ଚିରାଯୁସ୍ ତ୍ଵଂ ଧାର୍ମିକଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯସି ସଂତତିସ୍ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରକମ୍
ଧର୍ମ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧର୍ମିକ ରହିବା, ରାଜା । ତୁମର ବଂଶ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ ।'
ଶତଶୋ ଵୃଦ୍ଧିମାଯାତୁ ନ ନାଶଂ ଭୁଵି ଯାସ୍ଯତି ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧୁଃ ସର୍ଵେ ରାଜା ରାଜ୍ଯଂ ତଦନ୍ଵଭୂତ୍
'ଏହା ଶତଶଃ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ ଓ ପୃଥିବୀରୁ କେବେ ନାଶ ହେଉନାହିଁ,' କହି ସମସ୍ତେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ରାଜା ତାହାପରେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ ।
ଅହନ୍ଯହନି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯାତି ସ ରାଜରାଟ୍ କଦାଚିଦାରୁହ୍ଯ ରଥଂ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ବରଚାରିଣମ୍
ସେ ରାଜା ଦିନେ ଦିନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସାରଥିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଲାଯାଉଥିବା ରଥ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ।
ସାର୍ଧମର୍କେଣ ସୋ ଽପଶ୍ଯନ୍ ନୀଯମାନାମଥାମ୍ବରେ କେଶିନା ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ଚିତ୍ରଲେଖାମଥୋର୍ଵଶୀମ୍
ଏକଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦାନବ ମହାରାଜ କେଶୀ ଆକାଶରେ ଚିତ୍ରଳେଖା ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ତଂ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ସମରେ ଵିଵିଧାଯୁଧପାଣିନା ବୁଧପୁତ୍ରେଣ ଵାଯଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଶୋ ଽର୍ଥିନା
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ବୁଧଙ୍କ ପୁଅ ଯଶ ପାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଓ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଥା ଶକ୍ରୋ ଽପି ସମରେ ଯେନ ଚୈଵଂ ଵିନିର୍ଜିତଃ ମିତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଅଗମଦ୍ ଦେଵୈର୍ ଦଦାଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଚୋର୍ଵଶୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଲେ; ପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା କଲେ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ମିତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଅଗମତ୍ ପାକଶାସନଃ ସର୍ଵଲୋକାତିଶାଯିତ୍ଵଂ ବଲମୂର୍ଜୋ ଯଶଃ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେଠାରୁ ପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ରତା ଲାଗିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଠାରୁ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, କୀର୍ତି ଓ ଧନରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ପ୍ରାଦାଦ୍ଵଜ୍ରୀତି ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଗେଯତାଂ ଭରତେନ ଚ ସା ପୁରୂରଵସଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଗାଯନ୍ତୀ ଚରିତଂ ମହତ୍
ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବା ପାଇଁ ଭରତଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କର ମହାନ କାହାଣୀ ଗାଇଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵଯଂଵରଂ ନାମ ଭରତେନ ପ୍ରଵର୍ତିତମ୍ ମେନକାମୁର୍ଵଶୀଂ ରମ୍ଭାଂ ନୃତ୍ଯତେତି ତଦାଦିଶତ୍
ଭରତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ୱୟଂବର ନାମକ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ, ସେଠାରେ ମେନକା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନନର୍ତ ସଲଯଂ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀରୂପେଣ ଚୋର୍ଵଶୀ ସା ପୁରୂରଵସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃତ୍ଯନ୍ତୀ କାମପୀଡିତା
ସେଠାରେ ଉର୍ବଶୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ରୂପେ ମନୋହର ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ପୁରୁରବାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଚାହାଣାରେ ଭରି ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଵିସ୍ମୃତାଭିନଯଂ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ପୁରା ଭରତୋଦିତମ୍ ଶଶାପ ଭରତଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ ଵିଯୋଗାଦସ୍ଯ ଭୂତଲେ
ଉର୍ବଶୀ ପୂର୍ବରୁ ଭରତ ଶିଖାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଭାଙ୍ଗିମା ଭୁଲିଗଲେ; ବିୟୋଗ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରତ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଶାପ ଦେଲେ।
ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶଦବ୍ଦାନି ଲତା ସୂକ୍ଷ୍ମା ଭଵିଷ୍ଯସି ପୁରୂରଵାଃ ପିଶାଚତ୍ଵଂ ତତ୍ରୈଵାନୁଭଵିଷ୍ଯତି
ପଚାନ୍ନିଅଁଶି ବର୍ଷ ତୁମେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଲତା ରୂପେ ରହିବ; ପୁରୁରବା ସେଠାରେ ପିଶାଚ ଭାବ ଅନୁଭବ କରିବ।
ତତସ୍ତମୁର୍ଵଶୀ ଗତ୍ଵା ଭର୍ତାରମକରୋଚ୍ଚିରମ୍ ଶାପାନ୍ତେ ଭରତସ୍ଯାଥ ଉର୍ଵଶୀ ବୁଧସୂନୁତଃ
ତାପରେ ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ; ଭରତଙ୍କ ଶାପ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଉର୍ବଶୀ ବୁଧ ବଂଶର ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅଜୀଜନତ୍ସୁତାନଷ୍ଟୌ ନାମତସ୍ତାନ୍ନିବୋଧତ ଆଯୁର୍ ଦୃଢାଯୁର୍ ଅଶ୍ଵାଯୁର୍ ଧନାଯୁର୍ ଧୃତିମାନ୍ଵସୁଃ
ସେ ଆଠିଜଣ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଶୁଣ: ଆୟୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅଶ୍ୱାୟୁ, ଧନାୟୁ, ଧୃତିମାନ, ବସୁ,
ଶୁଚିଵିଦ୍ଯଃ ଶତାଯୁଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଦିଵ୍ଯବଲୌଜସଃ ଆଯୁଷୋ ନହୁଷଃ ପୁତ୍ରୌ ଵୃଦ୍ଧଶର୍ମା ତଥୈଵ ଚ
ଶୁଚିବିଦ୍ୟା ଓ ଶତାୟୁ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆୟୁଙ୍କୁ ନହୁଷଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ହେଲେ: ବୃଦ୍ଧଶର୍ମା ଓ
ରଜିର୍ଦମ୍ଭୋ ଵିପାପ୍ମା ଚ ଵୀରାଃ ପଞ୍ଚ ମହାରଥାଃ ରଜେଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ଜଜ୍ଞେ ରାଜେଯମିତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ରଜି, ଡମ୍ଭ ଓ ବିପାପ୍ମା—ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଶୂର ରଥୀ। ରଜିଙ୍କୁ ଶତପୁତ୍ର ହେଲେ, ସେମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ରଜିରାରାଧଯାମାସ ନାରାଯଣମକଲ୍ମଷମ୍ ତପସା ତୋଷିତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଵରାନ୍ପ୍ରାଦାନ୍ମହୀପତେ
ରଜି ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା କରି ପୂଜିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାମ୍ ଅଭୂତ୍ସ ଵିଜଯୀ ତଦା ଅଥ ଦେଵାସୁରଂ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଭୂଦ୍ ଵର୍ଷଶତତ୍ରଯମ୍
ସେ ସମୟରେ ସେ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲେ; ପରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିନିଶଏ ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଶକ୍ରଯୋର୍ଭୀମଂ ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵିଜଯୀ ତଯୋଃ ତତୋ ଦେଵାସୁରୈଃ ପୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରାହ ଦେଵଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଜିତିପାରିଲେନାହିଁ; ପରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପଚାରିଲେ, ଚାରିମୁହାଁ ଦେବତା କହିଲେ।
ଅନଯୋର୍ଵିଜଯୀ କଃ ସ୍ଯାଦ୍ ରଜିର୍ଯତ୍ରେତି ସୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍ ଜଯାଯ ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ରାଜା ସହାଯସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଵ ନଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ରଜି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି କିଏ ଜିତିବେ?' ଜୟ ପାଇବାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, 'ଆମ ପକ୍ଷରେ ସହଯୋଗୀ ହୁଅ।'
ଦୈତ୍ଯୈଃ ପ୍ରାହ ଯଦି ସ୍ଵାମୀ ଵୋ ଭଵାମି ତତସ୍ତ୍ଵଲମ୍ ନାସୁରୈଃ ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ତତ୍ ପ୍ରତିପନ୍ନଂ ସୁରୈସ୍ତଥା
ଦାଇତ୍ୟମାନେ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆପଣ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ତେବେ ଆମେ ଆଉ ଦାନବମାନେ ସହିତ ନୁହଁ। ଦାନବମାନେ ଯାହା ମାନିଛନ୍ତି, ସେହି କଥା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମାନିବେ।'
ସ୍ଵାମୀ ଭଵ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ସଂଗ୍ରାମେ ନାଶଯ ଦ୍ଵିଷଃ ତତୋ ଵିନାଶିତାଃ ସର୍ଵେ ଯେ ଽଵଧ୍ଯା ଵଜ୍ରପାଣିନା
'ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସ୍ୱାମୀ ହେଇ, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।' ଏହାପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରତ୍ଵମଗମତ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ କର୍ମଣା ଵିଭୁଃ ଦତ୍ତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ଜଗାମ ତପସେ ରଜିଃ
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରଜି ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ରଜିପୁତ୍ରୈସ୍ତଦାଚ୍ଛିନ୍ନଂ ବଲାଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୈଭଵମ୍ ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ତପୋବଲଗୁଣାନ୍ଵିତୈଃ
ତାପରେ, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ଜୋରଦରିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମା, ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ନେଇନେଲେ।
ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଦା ଶକ୍ରୋ ରଜିପୁତ୍ରୈର୍ନିପୀଡିତଃ ପ୍ରାହ ଵାଚସ୍ପତିଂ ଦୀନଃ ପୀଡିତୋ ଽସ୍ମି ରଜେଃ ସୁତୈଃ
ସେହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଦୁଃଖିତ।'
ନ ଯଜ୍ଞଭାଗୋ ରାଜ୍ଯଂ ମେ ନିର୍ଜିତଶ୍ଚ ବୃହସ୍ପତେ ରାଜ୍ଯଲାଭାଯ ମେ ଯତ୍ନଂ ଵିଧତ୍ସ୍ଵ ଧିଷଣାଧିପ
'ମୋତେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ମିଳିନାହିଁ, ମୁଁ ହାରିଗଲି। ହେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି, ମୋ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବି।'
ତତୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ଶକ୍ରମ୍ ଅକରୋଦ୍ବଲଦର୍ପିତମ୍ ଗ୍ରହଶାନ୍ତିଵିଧାନେନ ପୌଷ୍ଟିକେନ ଚ କର୍ମଣା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ଟିକର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ କରିଦେଲେ।
ଗତ୍ଵାଥ ମୋହଯାମାସ ରଜିପୁତ୍ରାନ୍ବୃହସ୍ପତିଃ ଜିନଧର୍ମଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଵେଦବାହ୍ଯଂ ସ ଵେଦଵିତ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦ ବାହ୍ୟ ଜିନ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ରଜିଙ୍କ ପୁଅମାନୋକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ଵେଦତ୍ରଯୀପରିଭ୍ରଷ୍ଟାଂଶ୍ ଚକାର ଧିଷଣାଧିପଃ ଵେଦବାହ୍ଯାନ୍ପରିଜ୍ଞାଯ ହେତୁଵାଦସମନ୍ଵିତାନ୍
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ପତି ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବେଦ ବାହ୍ୟ ଓ ବିବାଦପୂର୍ଣ୍ଣ ତର୍କରେ ଲିନ। ସେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବେଦ ତ୍ରୟୀରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ।
ଜଘାନ ଶକ୍ରୋ ଵଜ୍ରେଣ ସର୍ଵାନ୍ଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାନ୍ ନହୁଷସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁତ୍ରାନ୍ସପ୍ତୈଵ ଧାର୍ମିକାନ୍
ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବାମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନହୁଷଙ୍କ ସତ୍ପୁତ୍ର ସପ୍ତଜନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି।