ତଦ୍ଦିଶୋ ଜଗୃହୁର୍ଧାମ ସ୍ତ୍ରୀରୂପେଣ ସୁତେଚ୍ଛଯା ଗର୍ଭୋ ଭୂତ୍ଵୋଦରେ ତାସାମ୍ ଆସ୍ଥିତୋ ଽବ୍ଦଶତତ୍ରଯମ୍
ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ ଦିଗମାନେ ଏହି ଆଲୋକକୁ ନାରୀ ରୂପରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଏହା ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଏକ ଭ୍ରୁଣ ଭାବରେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ରହିଲା।
ଆଶାସ୍ତଂ ମୁମୁଚୁର୍ଗର୍ଭମ୍ ଅଶକ୍ତା ଧାରଣେ ତତଃ ସମାଦାଯାଥ ତଂ ଗର୍ଭମ୍ ଏକୀକୃତ୍ଯ ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଇ, ଦିଗମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରସ୍ତାନ କଲେ; ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଏକତ୍ର କଲେ।
ଯୁଵାନମକରୋଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ସର୍ଵାଯୁଧଧରଂ ନରମ୍ ସ୍ଯନ୍ଦନେ ଽଥ ସହସ୍ରାଶ୍ଵେ ଵେଦଶକ୍ତିମଯେ ପ୍ରଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯୁବକ ଭାବରେ ଗଠନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ଯୋଧା; ପରେ, ଏକ ହଜାର ଘୋଡାର ରଥରେ ବସାଇ, ବେଦର ଶକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନେଲେ।
ଆରୋପ୍ଯ ଲୋକମନଯଦ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ସ ପିତାମହ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତମ୍ ଅସ୍ମତ୍ସ୍ଵାମୀ ଭଵତ୍ଵଯମ୍
ରଥରେ ବସାଇ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଲୋକକୁ ନେଲେ; ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ କହିଲେ, 'ଏହି ଲୋକ ଆମ ନାୟକ ହେଉ।'
ଋଷିଭିର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ ଓଷଧୀଭିସ୍ତଥୈଵ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୋମଦେଵତ୍ଯୈର୍ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରସଂଗ୍ରହୈଃ
ଋଷି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଔଷଧିମାନେ ଏହାକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ସୋମ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସ୍ତୂଯମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯାଭୂଦ୍ ଅଧିକୋ ଧାମସମ୍ଭଵଃ ତେଜୋଵିତାନାଦଭଵଦ୍ ଭୁଵି ଦିଵ୍ଯୌଷଧୀଗଣଃ
ସ୍ତୁତି ହେଉଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ତେଜରୁ ଭୂମିରେ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ତଦ୍ଦୀପ୍ତିରଧିକା ତସ୍ମାଦ୍ ରାତ୍ରୌ ଭଵତି ସର୍ଵଦା ତେନୌଷଧୀଶଃ ସୋମୋ ଽଭୂଦ୍ ଦ୍ଵିଜେଶଶ୍ଚାପି ଗଦ୍ଯତେ
ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ରାତିରେ ସଦା ବଢିଥାଏ; ଏହିପରି ସୋମ ଔଷଧିମାନଙ୍କର ନାୟକ ହେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ନାୟକ ବୋଲି ଓଡ଼ିଆରେ କହାଯାଏ।
ଵେଦଧାମରସଂ ଚାପି ଯଦିଦଂ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲମ୍ କ୍ଷୀଯତେ ଵର୍ଧତେ ଚୈଵ ଶୁକ୍ଲେ କୃଷ୍ଣେ ଚ ସର୍ଵଦା
ବେଦର ରସ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳର ଆଲୋକ ସଦା ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଓ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ବଢିଥାଏ ଏବଂ କମିଥାଏ।
ଵିଂଶତିଂ ଚ ତଥା ସପ୍ତ ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରାଚେତସୋ ଦଦୌ ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂଯୁକ୍ତାସ୍ ତସ୍ମୈ କନ୍ଯାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ
ପ୍ରଚେତସର ପୁଅ ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚମକ ଥିବା ସତେଇ ଝିଅ ଦେଲେ।
ତତଃ ପଦ୍ମସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଦଶୈଵ ତୁ ତପଶ୍ଚଚାର ଶୀତାଂଶୁର୍ ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନୈକତତ୍ପରଃ
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ଦଶ ହଜାର ହଜାର ପଦ୍ମ ଯେତେକି ତପସ୍ୟା ହୁଏ, ସେତେ ତପ କଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ ତସ୍ମୈ ନାରାଯଣୋ ହରିଃ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ପ୍ରୋଵାଚ ପରମାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ହରି ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ।'
ତତୋ ଵଵ୍ରେ ଵରାନ୍ସୋମଃ ଶକ୍ରଲୋକଂ ଜଯାମ୍ଯହମ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ଭୋକ୍ତାରୋ ଭଵନ୍ତୁ ମମ ମନ୍ଦିରେ
ତେବେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ: 'ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ଜିତିବି, ମୋ ଗୃହରେ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖାଯାଆନ୍ତୁ।'
ରାଜସୂଯେ ସୁରଗଣା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସନ୍ତୁ ମେ ଦ୍ଵିଜାଃ ରକ୍ଷଃପାଲଃ ଶିଵୋ ଽସ୍ମାକମ୍ ଆସ୍ତାଂ ଶୂଲଧରୋ ହରଃ
'ମୋ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜାରୀ ହେଉନ୍ତୁ; ଶିବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ହର, ଆମ ପାଳକ ହେଉନ୍ତୁ।'
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ଆଜହ୍ରେ ରାଜସୂଯଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁନା ହୋତାତ୍ରିର୍ ଭୃଗୁରଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ ଉଦ୍ଗାତାଭୂଚ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ଅତ୍ରି ହେଲେ ହୋତା, ଭୃଗୁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ହେଲେ ଉଦ୍ଗାତା।
ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମଗମତ୍ତସ୍ଯ ଉପଦ୍ରଷ୍ଟା ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ସଦସ୍ଯାଃ ସନକାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ରାଜସୂଯଵିଧୌ ସ୍ମୃତାଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମା ପଦବୀ ପାଇଲେ; ହରି ନିଜେ ଦେଖାଶୁଣା କରିଥିଲେ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସଭ୍ୟ ଭାବେ ମନେ ପକାଯାଉଛନ୍ତି।
ଚମସାଧ୍ଵର୍ଯଵସ୍ତତ୍ର ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଦଶୈଵ ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ତେନ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିପାଦିତମ୍
ସେଠାରେ ଦଶଜଣ ବିଶ୍ୱଦେବ କମସ ଓ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ପୂଜାରୀ ହେଲେ; ତିନୋଟି ଲୋକ ଯଜ୍ଞ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ପୂଜାରୀମାନେ ପାଇଲେ।
ତତଃ ସମାପ୍ତେ ଽଵଭୃଥେ ତଦ୍ରୂପାଲୋକନେଚ୍ଛଵଃ କାମବାଣାଭିତପ୍ତାଙ୍ଗ୍ଯୋ ନଵ ଦେଵ୍ଯଃ ସିଷେଵିରେ
ଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତିରେ, ନବଜଣୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଓ କାମବାଣରେ ଦହିଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସେବା କଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନାରାଯଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସିନୀଵାଲୀ ଚ କର୍ଦମମ୍ ଦ୍ଯୁତିର୍ଵିଭାଵସୁଂ ତଦ୍ଵତ୍ ତୁଷ୍ଟିର୍ଧାତାରମଵ୍ଯଯମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ସିନୀବାଳୀ କର୍ଦ୍ଦମଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଦ୍ୟୁତି ବିଭାବସୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ତୁଷ୍ଟି ଅବିନାଶୀ ଧାତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଭା ପ୍ରଭାକରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହଵିଷ୍ମନ୍ତଂ କୁହୂଃ ସ୍ଵଯମ୍ କୀର୍ତିର୍ଜଯନ୍ତଂ ଭର୍ତାରଂ ଵସୁର୍ମାରୀଚକଶ୍ଯପମ୍
ପ୍ରଭା ପ୍ରଭାକରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କୁହୂ ନିଜେ ଇଚ୍ଛାରେ ହବିଷ୍ମତଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, କୀର୍ତ୍ତି ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ବସୁ ମାରୀଚି କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଧୃତିସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୀତଂ ନନ୍ଦିଂ ସୋମମେଵାଭଜଂସ୍ତଦା ସ୍ଵକୀଯା ଇଵ ସୋମୋ ଽପି କାମଯାମାସ ତାସ୍ତଦା
ଧୃତି ପୀତ ଓ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଜିଲେ; ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ ଭାବରେ ଚାହିଲେ।
ଏଵଂ କୃତାପଚାରସ୍ଯ ତାସାଂ ଭର୍ତୃଗଣସ୍ତଦା ନ ଶଶାକାପଚାରାଯ ଶାପୈଃ ଶସ୍ତ୍ରାଦିଭିଃ ପୁନଃ
ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ପୁରୁଷମାନେ ଏହା ପାଇଁ ଶାପ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଥାପ୍ଯରାଜତ ଵିଧୁର୍ ଦଶଧା ଭାଵଯନ୍ଦିଶଃ ସୋମଃ ପ୍ରାପ୍ଯାଥ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯମୃଷିସଂସ୍କୃତମ୍ ସପ୍ତଲୋକୈକନାଥତ୍ଵମ୍ ଅଵାପ ତପସା ତଦା
ତଥାପି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଦଶ ଦିଗକୁ ପାଳନ କରି ରାଜ କଲେ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ ପାଇଲେ, ସପ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ହେଲେ।
କଦାଚିଦୁଦ୍ଯାନଗତାମପଶ୍ଯଦ୍ ଅନେକପୁଷ୍ପାଭରଣୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତାମ୍ ବୃହନ୍ନିତମ୍ବସ୍ତନଭାରଖେଦାତ୍ ପୁଷ୍ପସ୍ଯ ଭଙ୍ଗେ ଽପ୍ଯତିଦୁର୍ବଲାଙ୍ଗୀମ୍
ଏକଦିନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲାବେଳେ, ସେ ତାରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଅନେକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଚଉଡ଼ା ନିତମ୍ବ ଓ ସ୍ତନର ଭାରରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ, ଏପରି ଯେ ଫୁଲ ଭାଙ୍ଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଶରୀର କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉଥିଲା।
ଭାର୍ଯାଂ ଚ ତାଂ ଦେଵଗୁରୋର୍ ଅନଙ୍ଗ ବାଣାଭିରାମାଯତଚାରୁନେତ୍ରାମ୍ ତାରାଂ ସ ତାରାଧିପତିଃ ସ୍ମରାର୍ତଃ କେଶେଷୁ ଜଗ୍ରାହ ଵିଵିକ୍ତଭୂମୌ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରବାଳୀ, ଆନନ୍ଦ ଓ କାମବାଣରେ ମନ ହରାଇଥିବା, ଚଉଡ଼ା ଓ ଆକର୍ଷକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ତାରାଙ୍କୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ କେଶ ଧରି ନେଇଲେ।
ସାପି ସ୍ମରାର୍ତା ସହ ତେନ ରେମେ ତଦ୍ରୂପକାନ୍ତ୍ଯା ହୃତମାନସେନ ଚିରଂ ଵିହୃତ୍ଯାଥ ଜଗାମ ତାରାଂ ଵିଧୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ତତୋ ଽପି
ସେ ମଧ୍ୟ କାମରେ ମନ ହରାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଳିଲେ; ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଚମକରେ ମନ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲେ, ପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।
ନ ତୃପ୍ତିରାସୀଚ୍ଚ ଗୃହେ ଽପି ତସ୍ଯ ତାରାନୁରକ୍ତସ୍ଯ ସୁଖାଗମେଷୁ ବୃହସ୍ପତିସ୍ ତଦ୍ଵିରହାଗ୍ନିଦଗ୍ଧସ୍ ତଦ୍ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠୈକମନା ବଭୂଵ
ନିଜ ଘରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାରା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଓ ସେଇ ସୁଖରେ ଅତି ଲଗ୍ନ ଥିଲେ; ବୃହସ୍ପତି ବିୟୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇ, ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ରହିଲେ।
ଶଶାକ ଶାପଂ ନ ଚ ଦାତୁମ୍ ଅସ୍ମୈ ନ ମନ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଷୈରଶେଷୈଃ ତସ୍ଯାପକର୍ତୁଂ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈର୍ ନୈଵାଭିଚାରୈରପି ଵାଗଧୀଶଃ
ବାକ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବିଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶାପକୁ ହଟାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଅଭିଚାର ମାନ୍ତ୍ରିକ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦୂର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଯାଚଯାମାସ ତତସ୍ତୁ ଦୈନ୍ଯାତ୍ ସୋମଂ ସ୍ଵଭାର୍ଯାର୍ଥମନଙ୍ଗତପ୍ତଃ ସ ଯାଚ୍ଯମାନୋ ଽପି ଦଦୌ ନ ତାରାଂ ବୃହସ୍ପତେସ୍ତତ୍ସୁଖପାଶବଦ୍ଧଃ
ଅନ୍ୟଜନଙ୍କ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ପଡି, ସୋମଙ୍କୁ ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଫେରାଇଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସୋମ ତାରାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ରହିଲେ।
ମହେଶ୍ଵରେଣାଥ ଚତୁର୍ମୁଖେଣ ସାଧ୍ଯୈର୍ ମରୁଦ୍ଭିଃ ସହ ଲୋକପାଲୈଃ ଦଦୌ ଯଦା ତାଂ ନ କଥଂଚିଦ୍ ଇନ୍ଦୁସ୍ ତଦା ଶିଵଃ କ୍ରୋଧପରୋ ବଭୂଵ
ପରେ, ମହେଶ୍ୱର, ଚତୁର୍ମୁଖ, ସାଧ୍ୟ, ମରୁଦ୍ଗଣ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ସମେତ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ତଥାପି, ସୋମ କିପରି ମଧ୍ୟ ତାରାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ଶିବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ଯୋ ଵାମଦେଵଃ ପ୍ରଥିତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍ ଅନେକରୁଦ୍ରାର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମଃ ତତଃ ସଶିଷ୍ଯୋ ଗିରିଶଃ ପିନାକୀ ବୃହସ୍ପତିସ୍ନେହଵଶାନୁବଦ୍ଧଃ
ଯିଏ ବାମଦେବ ନାମରେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଅନେକ ରୁଦ୍ର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେ ଗିରିଶ, ପିନାକଧାରୀ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ବୃହସ୍ପତି ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ବାନ୍ଧି ରହିଲେ।