ଏକ ସମୟର କଥା, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ରାଜା ଅନଘ ବୈଭ୍ରଜ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ । ସେ ଏକ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ । ରାଜା ଅନଘ ବୈଭ୍ରଜ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କଠିନ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଏହି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଅବଶେଷରେ ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ଦେବତା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।” ଏହି ଅବସରରେ ରାଜା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କଲେ । ସେ କହିଲେ, “ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେବ ।” ରାଜା ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଭାଷା ବୁଝିପାରିବେ, ଏବଂ ଏକ ଯୋଗୀ ଭଳି ହେବ ।” ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମାତ୍ମା ଏହାକୁ “ତଥାସ୍ତୁ” କହି ଦେଲେ । ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନାରାୟଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ଏହା ପରେ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଭରିଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଭାଷା ବୁଝିପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନାୟକମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଥିଲେ । ଏକ ଦିନ, ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଏକ ଯୋଗୀ ଭାବରେ ଏକ ପିଲା ପିପିଲିକାର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ଏଠାରେ ଦୁଇଟି କୀଟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ସେ ହସିଥିବା ଦେଖି, ପିପିଲିକା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା; ତାଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଜଗିଲା ଏବଂ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, “ଓ ରାଜା, ଏହି ହସ୍ୟ କିପରି ହେଲା? ମୁଁ ଏହାର କାରଣ ଜାଣିନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ଏହା କିପରି କଲେ?” ରାଜପୁତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ହସ୍ୟ ପିପିଲିକାର ଭାଷାରୁ ଆସିଥିଲା, ଯାହା ରାଗ ଭରା ଶବ୍ଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ।” ଏହି ହସ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନଥିଲା, ଏହା ସାଧାରଣ ନୁହେଁ । ତାପରେ ରାଣୀ ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ କଥା କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ଏକା ହସିଛି; ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଜୀବନ ରଖିପାରିବି ନାହିଁ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିନା, ଏକ ମାନବ କିପରି ପିପିଲିକାର ଭାଷା ବୁଝିପାରିବ?” “ଏହିଠାରେ ମୁଁ ଏକା ହସ୍ୟର ଶିକାର ହୋଇଛି—ଏହାରୁ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଅଛି କି?” ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ । ସେ ଏକ ନିୟମରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ସପ୍ତ ରାତି ପରିଷ୍କାର ରହିଲେ । ଏକ ସ୍ୱପ୍ନରେ ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭାତେ ରାଜା ସହର ଭିତରେ ଘୁଡ଼ିଲେ । ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଏହି ଉପଦେଶରେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିପାରିଥିଲେ—ଏହା କହି ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ପ୍ରଭାତେ ରାଜା ସହର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ । ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ରାଣୀ ସହିତ ରାଜା ଯାଉଥିଲେ, ଏବେ ସେମାନେ ଆଗରେ ଏକ ବୟସ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଆସିବା ସମୟରେ କଥା କହୁଥିଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାଙ୍ଗଳରେ, ଦାଶାପୁରରେ ଦାସ, କାଳଞ୍ଜରରେ ହରିଣ, ମାନସସରସରେ ସାତ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ; ଏଠାରେ ଆମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛୁ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ । ତାପରେ ଦୁଇ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଲାଭ କଲେ । ବାଭ୍ରବ୍ୟ, ଯିଏ କାମଶାସ୍ତ୍ରର ରଚୟିତା ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଞ୍ଚାଳ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବୋଲି ପରିଚିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ଯୁବକ ଥିଲେ । କଣ୍ଡରୀକ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ବେଦଜ୍ଞାନର ପ୍ରଚାରକ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଲାଭ କଲେ; ଦୁଃଖରେ, ଦୁଇଁ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ହାଁ, ଆମେ ଯୋଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛୁ, ଏହି ଚାହିଦା ଓ କାର୍ମରେ ବନ୍ଧି ରହିଛୁ!” ଏହି ଭାବରେ ଏହି ତିନି ଯୋଗୀ ପୁନଃପୁନ ଶୋକ କରିଥିଲେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେମାନେ ପିତୃମାନଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧର ମହିମାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ତାପରେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଅନେକ ଧନ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଇ ମୁକ୍ତ କଲେ । ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ରାଜାପଦରେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯାହାର ନାମ ଭଲି ରଖିଲେ—ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ । ମାନସସରସରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମିଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ । ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ପିତୃମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିଲା । ଯେଉଁ ଫଳ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଚାହାଯାଏ—ସମସ୍ତ, ରାଜା କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ,” ପୁନଃ ଅନୁମୋଦନ କରିଲେ । ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇଛି; ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସି, ଯୋଗ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କଲେ—ଏପରି, ଆୟୁ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ସୁଖ । ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପୁତ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଏହି ମହିମା ଓ ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତଙ୍କ କଥା ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକରେ ଏକ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—କେଉଁ ସମୟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ? ଦିନର କେଉଁ ଅଂଶରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ? କେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିପୁଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ? ଅପରାହ୍ନ ସମୟରେ, ଅଭିଜିତ କିମ୍ବା ରୌହିଣୀ ଉଦୟ ହେବା ବେଳେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଏବେ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ନାମ କହିବି, ଯେଉଁଗୁଡିକ ପିତୃମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଶୁଭ । ଗୟା, ପିତୃମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶୁଭ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଜାପତି ନିଜେ ବସିଥାନ୍ତି ।