ଏହି ସମୟରେ, ମହାପ୍ରତିଜ୍ଞାଧାରୀ ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୈତ୍ୟପତି ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠି ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ ସମ୍ପାଦନ କରିପାରିବି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଆପଣଙ୍କ ସେବକ ଭାବେ ମୋତେ ଜାଣନ୍ତୁ। ଏଵଂ ଏବେ ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିବେଶିତ। ଯଦି ମୁଁ ବିଫଳ ହେଉଛି, ତେବେ ଏହି ଅସଫଳତା ମାତ୍ର ମୋର ହେଉ। ଆଜି ଆପଣ, ମୋ ଗୁରୁ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଉଛନ୍ତି, ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଏବଂ ଆଜି ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ମୋ ପୁଅ ତିଆରି କରିଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ—ଏହା ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଇନ୍ଧନ ବିନା ଜଳିଥିବା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ଏହି ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ବଂଶକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ମିତ୍ରମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇବା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ ପାଇବା ପାଇଁ ଉପକୃତ ହେବ।" ଏପରି କହି, ଦୈତ୍ୟପତି ଉତ୍ସାହରେ "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ମାୟା ପୂର୍ବେ ଉର୍ବାଙ୍କ ପୁଅ ଔର୍ବ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେବେ, ସେଇ ଦୈତ୍ୟ ପତି ନିହତ ହେବା ପରେ, ଏହି ଶକ୍ତି ଅକ୍ଷମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାରଣ ତାହା ତିଆରି କରିଥିବା ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ମାୟାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଓ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ସଙ୍ଗୀ ଭାବେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛି। ଏମାନେ ଓ ଯଦୁମାନେ ସହିତ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ମାୟାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହିପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ବୃଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ "ତଥାସ୍ତୁ" କହି, ଶିତଳ ହସ୍ତ ଥିବା ସୋମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସୋମ, ତୁମେ ଯାଅ, ପାଶଧାରୀଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ। ତୁମେ ମୋତେ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ; ଯେଉଁମାନେ ରସ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର ତୁମରେ ଅଛି। ତୁମର ବୃଦ୍ଧି ଓ କ୍ଷୟ ସମୁଦ୍ରର ଚକ୍ର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ; ଦିନ ଓ ରାତିର ଗତି ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର, ସମୟକୁ ଏକତ୍ର କର। ତୁମର ଶରୀରରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ, ଏହା ଜଗତର ଛାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ତାରାମୟ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ସୋମ। ତୁମେ ସୂର୍ୟମାର୍ଗ ଓ ଆଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କର। ଧଳା ଚମକ, ଶିତଳ ଦେହ, ଆଲୋକମାନଙ୍କ ନାୟକ ଭାବରେ ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର; ସମୟ ସଂଯୋଗର ଆତ୍ମା, ପ୍ରିୟ, ଯଜ୍ଞର ସାର, ଅବିନାଶୀ। ତୁମେ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ନାଥ, କ୍ରିୟାର ମୂଳ, ହରଙ୍କ ଶିରୋଭୂଷଣ, ଶିତଳ କିରଣ, ଅମୃତ ଧାରକ, ଚଞ୍ଚଳ, ଧଳା ଯାନରୁ ଯାତ୍ରା କରୁଛ; ଚମକିଥିବା ଆକୃତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଚମକ, ସୋମପାୟୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୃଦୁ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ତାରାମଣ୍ଡଳର ଶାସକ। ଏବେ ତୁମେ ମହାସେନ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ସେନା ସହ ବିଦ୍ୟମାନ ହୁଅ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାୟା ଆମକୁ ଦହୁଛି, ତାହାକୁ ଶାନ୍ତ କର।" ତାହା ପାଇଁ ସୋମ କହିଲେ, "ହେ ଦେବରାଜ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯାହା ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏବେ ନିଜର ଶିତଳତା ପ୍ରେରଣ କରୁଛି, ଦୈତ୍ୟମାୟାକୁ ଅପହୃତ କରିବା ପାଇଁ। ଦେଖନ୍ତୁ, ମୋର ଶିତଳତାରେ ଦହିଯାଇଥିବା, ତୁଷାରରେ ଆବୃତ, ମାୟା ଓ ଅହଙ୍କାର ନାଶ ପାଇଥିବା ସେମାନେ, ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ସିଂହ ସମ ଦୈତ୍ୟମାନେ।" ଏପରି କହି, ତାରାମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ଜଳର ଅଧିପତି, ଦେବସେନାମାନଙ୍କୁ ଶିବଜଳରେ ସିଞ୍ଚି, ଶାନ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶିତଳ ବର୍ଷା, ଦୃଢ଼ ରଶିରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମେଘମାଳା ଭଳି ଆବୃତ କଲା।