ଉଷା ବେଳେ ଯେତେବେଳେ ଆବଶ୍ୟକ ସମୟ ଆସିଲା, ଭଗବନ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହାଯାଇଲା—"ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରସାଦରେ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ, ସଂତୋଷ ଉପଭୋଗ କରିବେ।" ତାର ବାସସ୍ଥାନ କେଉଁଠି ହେବ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ କ’ଣ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, କାରଣ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିରେ ସମାନ। ତାହାର ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଇଲା—"ସେ ସମୁଦ୍ରର ଅଗ୍ନିର ମୁହଁରେ ବସିବେ; ମୁଁ ଜଳ ହେଉଛି, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ପାନ କରୁଥିଲି, ସେଠି ଏହି ବଳଶାଳୀ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଅର୍ପଣ ଦେଉଛି, ଏହିଠାରେ ସେ ବସିବେ।" "ଯେଉଁଠି ମୁଁ ସଦା ଜଳ ପାନ କରୁଥିଲି, ସେଠି ଏହି ଅର୍ପଣ ଏବେ ତୁମ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦେଉଛି, ଏହା ତାଙ୍କର ନିବାସ ହେବ।" ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଯୁଗର ସମାପ୍ତି ଆସିବ, ମୁଁ ଏବଂ ଏହି ଅଗ୍ନି ଏକସাথে ଘୁଞ୍ଚିବା, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଋଣ ଦୂର କରିବା। ଏହି ଅଗ୍ନି, ଜଳ ପାନ କରି, ସମୟର ଶେଷ ପାଇଁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଦେବତା, ଅସୁର ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଦଗ୍ଧ ହେବେ।" ଏହା ପରେ, ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କ ଆଗ୍ନିକି କିରଣରେ ଆବୃତ ହୋଇ, "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭା ଦେଇ ସମୁଦ୍ରର ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଛରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଔର୍ବଙ୍କ ଅଗ୍ନିର ଅଲୌକିକ ତେଜ ଦେଖି, ନିଜ-ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—"ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପାଖରେ ଘଟିଛି; ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ମହାପୁରୁଷ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୋ ପ୍ରତି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପୁତ୍ର ଓ ତୁମର ସେବକ ହେବି, ଯଦି ଏହା କରାଯାଇପାରିବ। ମୋତେ ଦେଖ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ପୂଜାରେ ନିୟୋଜିତ; ଯଦି ମୁଁ ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ଦୋଷ କେବଳ ମୋର। ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରସାଦିତ, କାରଣ ଆପଣ, ମୋ ଗୁରୁ, ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଆଛନ୍ତି; ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦିନ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।" "ଏହି ମାୟା, ଯାହା ମୋ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଅଗ୍ନି ରୂପୀ, ଜଳ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହା ତୁମ ବଂଶକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ, ମିତ୍ରମାନେ ରକ୍ଷା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।" ଏପରି କହି, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦୈତ୍ୟପତି ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ମାୟା, ଯାହାକି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଔର୍ବ, ଉର୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଗ୍ନିରୁ ତୟାରି କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୈତ୍ୟ ପତି ନିହତ ହେଲେ, ଏହି ଶକ୍ତି ନିଷ୍ଫଳ ହେଇଗଲା, କାରଣ ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଯଦି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ହୁଏ, ଏବଂ ଭଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସଙ୍ଗୀ କରି ଦିଅ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଏହି ମାୟାକୁ ନାଶ କରିଦେବି, ଏହି ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହି ଉପରେ, ଦେବତାମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ "ତଥାସ୍ତୁ" କହି, ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମକୁ, ଶିତଳ-ବାହୁଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଡାକିଲେ। "ଯାଅ, ସୋମ, ଯମପାଶଧାରୀଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଅସୁରମାନେ ନାଶ ଓ ଦେବତାମାନେ ବିଜୟ ପାଇଁ।" "ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ମୋତେ ସମାନ, ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କର ମହାନ୍ତ; ଯେଉଁମାନେ ରସ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାର ତୁମର। ତୁମର କ୍ଷୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ସମୁଦ୍ରର ଚକ୍ର ବଳେ ପ୍ରକାଶିତ; ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତିର ଗତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର, ସମୟକୁ ଏକତ୍ର କର।" "ତୁମର ଚିହ୍ନ, ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ଏହି ସଂସାରର ଛାୟାରୁ ତିଆରି; ଦେବତାମାନେ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରଜ ଜନ୍ମାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସୋମ।" "ତୁମେ ସୂର୍ୟମାର୍ଗ ଉପରେ, ଆଲୋକର ଉପରେ ବସିଛ; ତୁମ ତେଜରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଧଳା ତେଜ, ଶିତଳ ଦେହ, ଦୀପ୍ତିର ନାୟକ, ଚନ୍ଦ୍ର ତୁମେ; କାଳ ସଂଯୋଗର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ, ଯଜ୍ଞର ରସ, ଅବିନାଶୀ।" "ତୁମେ ଉଦ୍ଭିଦର ନାଥ, କ୍ରିୟାର ମୂଳ, ହରଙ୍କ ମୁକୁଟ ଧାରୀ, ଶିତଳ କିରଣ, ଅମୃତ ଧାରୀ, ଚଞ୍ଚଳ, ଧଳା ଯାନ ଉପରେ।" "ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତେଜ, ସୋମପାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୃଦୁ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ରାଜା।" "ଏବେ ଯାଅ, ମହାସେନ ଓ ବରୁଣ ସେନା ସହିତ; ଏହି ଦେମୋନିକ ମାୟାକୁ ଶାନ୍ତ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଦଗ୍ଧ ହୁଏ।" "ଯାହା ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଚାହୁଁଛ, ମହାରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନକର୍ତ୍ତା, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏବେ ଶିତଳତା ପଠାଉଛି, ଦେମୋନର ମାୟାକୁ ଦୂର କରି।" "ଦେଖ, ମୋର ଶିତଳତାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ତୁଷାର ଆବୃତ, ତାଙ୍କ ମାୟା ଓ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ, ସେହି ସିଂହ ସଦୃଶ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବନତ।" ଏପରି କହି, ତାରାମଣ୍ଡଳର ନାୟକ, ଜଳର ମାସ୍ତର, ଦେବସେନାକୁ ଶିବଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଶାନ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶିତଳ ବର୍ଷା, ପାଶ ଦ୍ୱାରା, ସେହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ମେଘ ଝୁଳି ଭଳି ଆବୃତ କଲା।