ଏହି ମହାସମର ଅରମ୍ଭରେ, ବଲିଙ୍କ ପୁଅ ଅରିଷ୍ଟା, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଧା, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦେଉଁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ମଣ୍ଡାମଣ୍ଡ ହେଇଗଲା। ଦାନବ ସେନାରେ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ କିଶୋର ନାମକ ଏକ ଯୁବକ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ; ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଦଳକୁ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଭାବେ ସଜାଇଲେ। ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଲମ୍ବା, ନବ ମେଘ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ, କଳା ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ଧାରଣ କରି, ଉଦୟତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଦଳରେ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, କୁହୁଡ଼ିରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁହଁ, କାନ୍ତ, ଓଠ, ଓ ଆଖିରେ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ମହାଗ୍ରହ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ହସିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଘୋଡ଼ା ବା ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ଦାନବମାନେ ସିଂହ, ବାଘ, ଶୁଆ, ଭାଲୁଆ, ଗଧା, ଉଠ, ବନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। କିଛି ଦୈତ୍ୟ ତଳସେନା, ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ମୁହଁରେ, କିଛି ଏକ ଚାଲି, କିଛି ଅର୍ଧ ଚାଲି ରେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ। ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ତାଳି ମାରୁଥିଲେ, କିଛି ଘୋଡ଼ି ଦେଉଁଥିଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ଉତ୍ସାହୀ ବାଘର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ଖୋଟା, ଓ ମୁସଳ ନେଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବାହୁ ଗଦା ଭଳି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେଉଁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଖେଳ ଥିଲା ଫନ୍ଦା, ବଣ୍ଡା, ଗଦା, ଶୁଳ, ଆଙ୍କୁଶ, କୁଲାଡ଼ି, ଶତ-ହନନୀ ଓ ବହୁ-ଧାରା ହଥଉଡ଼ିରେ। ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ପାଥର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ, ଚକ୍ର ନେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା, ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହରେ ମତାଳି, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଜଙ୍ଗଳ ମେଘ ଭଳି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ। ହଜାର-ହଜାର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପାହାଡ଼, ମେଘ, ଓ ଜଳର ଭଳି ଘନଢ଼, ଯୁଦ୍ଧର ବନ୍ୟାରେ ଭାସି ଯାଉଁଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ଆଗ୍ରହରେ ପାଗଳ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ। ଏପରି ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ବିସ୍ତୃତି ଶୁଣିଥିଲ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର, ଏବେ ଦେବମାନଙ୍କ ବୈଷ୍ଣବ ସେନାର ବିସ୍ତୃତି ଶୁଣ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ସହଚରମାନେ ସଜାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ପୁରୁହୂତ, ଜଗତର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ହଜାର ଆଖିର ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିବ୍ୟ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ସେନାର ଆଗରେ ଦଢ଼ ହୋଇଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନ୍ୟ ରଥମାନଙ୍କୁ ଟାଣିଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ର ଓ ପାଦ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ୟ lightning ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ହଜାର-ହଜାର ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ, ରୂପାନ୍ତରିତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରର ଅସ୍ତ୍ରର ଗର୍ଜନ ଓ ବିଜୁଳିର ତଡ଼ିତ ସହିତ ବନ୍ୟ ମେଘ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ଚଳିତ ପାହାଡ଼ମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ। ଯମ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ; ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ସ୍ଵର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯାଉଁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଢ଼ୋଲ ଲଗି ଗଞ୍ଜିଯାଉଁଥିଲା, ଶତ-ଶତ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସର୍ପ-ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ମନ ଓ ବାୟୁର ଗତିରେ ଚଳିଥିଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ମାତଳୀ ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଥିଲା, ସମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଘିରି ଥିଲା, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟର ରୂପରେ ଚମକୁଥିଲା। ଯମ, ଦଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠାଇ, କାଳରେ ବନ୍ଧା ଗଦା ନେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ। ଚାରି ସାଗର ଏକଠା ହୋଇ ନାଗମାନେ ଚାଟି, ଶଂଖ ଓ ମୁକୁତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଜଳର ଭଳି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ କାଳର ଫନ୍ଦା ଦେଉଁଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଘୋଡ଼ା ନେଇ, ବାୟୁ ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଓ ଜଳ ଭଳି ଆକୃତିରେ, ଅନେକ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଧଳା ଜଳ ଭଳି ପୋଷାକ, ପ୍ରଭାମୟ କୋରାଲ ଭଳି ଗହନା, ଶ୍ୟାମ ମଣି ଭଳି ଶରୀର, ସେନାର ଭାର ବହିଥିଲେ। ବରୁଣ, ଫନ୍ଦା ନେଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ସୀମା ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି କୂଳ ଭାଙ୍ଗି ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ, ଧନର ନାୟକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା, ଗଦା ନେଇ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦେଉଁଥିଲେ; ଧନର ନାୟକ, ରଥ-ଯୋଧା, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସୁକ, ନରବାହନାରେ ଚଢ଼ି, ବୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ଶିବ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦକ୍ଷିଣରେ ପିତୃରାଜ, ପଶ୍ଚିମରେ ବରୁଣ, ଉତ୍ତରରେ ନରବାହନା ଦଢ଼ ହୋଇଥିଲେ। ଚାରି ଦିଗରେ ଚାରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଗପାଳ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଦେବସେନା ପାଇଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ସୀମା ନଥିବା ଭାବରେ ଚଳି, ଚମକୁଥିଲେ ଓ ତ୍ୟଜସ୍ଵୀ କିରଣରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୋଇ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ସ୍ଵର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅବିନାଶୀ ଜଗତକୁ ଜଳାଇଥିଲେ। ହଜାର କିରଣ ଓ ଦ୍ୱିପ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର ନାୟକ, ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପରେ ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ। ସୋମ, ଧଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ରଥରେ ଚମକୁଥିଲେ, ଶୀତଳ କିରଣ ନେଇ; ହିମାଳୟ ଜଳର ଦ୍ୱିପ୍ତି ଭରି, ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଁଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜର ନାୟକ, ମୃଦୁ କିରଣ ଦେଇ ତାରାମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ; ଶରୀରରେ ଖରାପାଟିର ଛାୟା ଚିହ୍ନିତ, ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ଶେଷ କରୁଥିଲେ। ଆକାଶର ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ଦୀପ, ରସ ଦାତା, ଅନେକ ଉଦ୍ଭିଦର ନାୟକ, ଅମୃତର ଭଣ୍ଡାର।