ଏକ ଦିନ, ଦାନବ ଶକ୍ତିର ମହା ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଅଭିମୁଖ୍ୟ ରଣଖେତ୍ରରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ କଳା ଲୋହାର ରଥ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଚକ୍ରଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଲୋହାରେ ବାନ୍ଧା ଥିଲା। ଏହି ରଥରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଉଥିବା କିରଣଗୁଡିକ ଉଦୟ ଅନ୍ଧକାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ମେଘ ର ରୋଷ୍ଟାର ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଏହି ରଥ ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ଲୋହା ଜାଲି ଛାଡ଼ା ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଜାଲି ଭିତରେ ଜାନେଲା ରହିଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ରଥ ଲୋହା ଗଦା ଓ ଫିଙ୍ଗା ମାସ୍ ଦ୍ୱାରା ପୁରି ଯାଇଥିଲା। ଏହା ଏକ ଅସାଧାରଣ ରଥ, ଯାହା ଆଗୁଆ ତୀର, ଫାସ, ଅସଂଯୁକ୍ତ କଣ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଜାବେଲିନ ଓ ରଣ-କୁଲାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ରଥ ଦୁସ୍ତ୍ରୁ ଶତ୍ରୁ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ମାଣ୍ଡାର ପର୍ବତ ଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହାର ଯୋକ୍ ହେଇଥିଲା ହଜାର ଗଧା ସହିତ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ଦାନବ ଶକ୍ତିର ନାୟକ ଚଡ଼ିଲେ। ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଭିରୋଚନ ତାଙ୍କର ଗଦା ହାତରେ ନେଇ ତାଙ୍କର ସେନାର ଆଗରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି। ଦାନବ ହୟଗ୍ରୀବ, ହଜାର ରଥରେ ଯୋକ୍ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚକ୍ଷୁ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ରଥ ଆଗକୁ ଚଲାଇଥିଲେ। ଏହି ରଣଖେତ୍ରରେ ଏକ ବଂଦର ମହାଧନୁ ନେଇ, ହଜାର ଧନୁର ତାର ସହିତ ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଆଗରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ଏକ ଗଧା, ଅହଂକାରରେ ଭରି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଜଳ ଝାଡ଼ୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଓଠ, ଆଖି କମ୍ପିଉଥିଲା, ରଣ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଟ୍ବଷ୍ଟ୍ର ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ହାତୀ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ଦାନବ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ। ସ୍ଵେତ, ବିପ୍ରଚିତିର ପୁତ୍ର, ଧଳା କଣ ଶୋଭିତ, ଏକ ଧଳା ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ରଣଖେତ୍ରରେ ମୁହାଁ ଦେଇଥିଲେ। ଅରିଷ୍ଟ, ବାଲିର ପୁତ୍ର, ପର୍ବତ ଖଣ୍ଡକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଦାନବ, ମୁହାଁ ଦେଇ ଭୂମି ଓ ପର୍ବତକୁ କମ୍ପିଉଥିଲେ। କିଶୋର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ, 'କିଶୋର' ନାମରେ ଡାକାଯାଇଥିଲେ; ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି ରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଲମ୍ବା ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ନୂତନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଭିତରକୁ ଗଲା ସ୍ଵର୍ଭାନୁ, ଧୂସର ରବି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର ମୁଁହ, ଦାନ୍ତ, ଓଠ ଓ ଆଖିରେ ଧରିଥିଲେ। ସେହି ମହାଗ୍ରହ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଇ, ହସିଲେ; କିଛି ଦୈତ୍ୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଡ଼ିଥିଲେ, କିଛି ହାତୀରେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସିଂହ ଓ ବାଘରେ ଚଡ଼ିଥିଲେ, କିଛି ଉଠ ଓ ଭାଲୁରେ, କିଛି ଗଧା ଓ ଉଟରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିଲେ। କିଛି ଦୈତ୍ୟ ତଳସେନା, ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ମୁହାଁରେ; କିଛି ଏକ ପାଉଁ, କିଛି ଅର୍ଧ ପାଉଁ ରେ ଦେଖାଯାଇ, ରଣ ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ବାଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ଲୋହା ଗଦା, ପଥର ଓ ମୁସଲ ନେଇ, ଦେବମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଗଦା ଭଳି ହାତରେ ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଖେଳ ଥିଲା ଫାସ, ତୀର, ଗଦା, ଜାବେଲିନ, ହୁକ ଓ କୁଲାଡ଼ି, ଏବଂ ଶତ-ହନନୀ ଓ ବହୁ-ଧାର ହାମାର ଦ୍ୱାରା। ପର୍ବତ ଶିଖର, ପଥର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋହା ଗଦା, ଏବଂ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମୁଖ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ରଣ ଆଗ୍ରହରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନେକୁ ମୁହାଁ ଦେଇ ଉତ୍କଳା ମେଘମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି, ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପର୍ବତ, ମେଘ ଓ ପାଣିର ଘନତା ଭଳି, ରଣ ଜଳଧାରାରେ ମଦ ଭଳି ଉତ୍ସାହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ବିସ୍ତୃତି ତୁମେ ଶୁଣିଛ; ଏବେ ଦେବମାନେର ବୈଷ୍ଣବ ସେନାର ବିସ୍ତୃତି ଶୁଣ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଉପସ୍ଥିତ ଦେବମାନେ ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ପୁରୁହୂତ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେର ନାୟକ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା, ଦିବ୍ୟ ହାତୀ ଉପରେ ଚଡ଼ି ସେନାର ଆଗରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ସ୍ବାନ୍ଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଟାଣିଯାଉଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ଚକ୍ର ଓ ପାଦ ସହିତ, ସୁନା ତଡ଼ିତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦେବମାନେ ପଛରେ ହଜାର ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ, ଦିପ୍ତିମାନ ପରିଷଦ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଦେବମାନେ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଗତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଅସ୍ତ୍ର ର ଗର୍ଜନ ଓ ତଡ଼ିତ ଶବ୍ଦରେ, ଏକ ଚଳିତ ପର୍ବତ ଭଳି ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ। ଯମ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଲୋକ ଦିନ, ଦେବମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚାରିପାଖେ ଲାଗିଥିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ରଣଖେତ୍ରର ଆଗରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ସ୍ବର୍ଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଡ଼ମ୍ବ ର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଶତ ଶତ ଦଳ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେର୍ପ-ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ହଜାର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୋକ୍ ହୋଇ, ମନ ଓ ବାୟୁ ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଚଲିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ଭାସ୍କର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା। ଯମ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠାଇ, କାଳ ବନ୍ଧା ଗଦା ନେଇ, ଦେବମାନେର ଦଳରେ ଦେଖାଯାଇ, ଦାନବମାନେକୁ ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଭୟଭିତ କରୁଥିଲେ। ଚାରି ମହାସାଗର ଏବଂ ଲିଜ୍ଜୁ ନାଗ ସହିତ ଯୋକ୍ ହୋଇ, ଶଙ୍ଖ ଓ ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଜଳର ଆକୃତି ଧରିଥିଲେ। କାଳର ଫାସ ଦ୍ୱାରା ଖେଳ କରୁଥିଲେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ବାୟୁ ଭଳି ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଜଳ ଭଳି ଆକୃତିରେ, ଅନେକ ଖେଳ କରୁଥିଲେ।