ଓଁ ଶ୍ରୀଗଣେଶାୟ ନମଃ। ସେଠାରେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଚରିତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଓ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବିସ୍ତୃତ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବିଜୟର ଜୟଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେମାନେ ସେଇ ପାଳକଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ହେଲା—ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଦାନବମାନେ ନଶ୍ୱର ହେବେ। ବିଷ୍ଣୁ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପରମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହଭାବରେ ଶପଥ କରି କହିଲେ: “ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ତୁମମାନେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମାରୁତଗଣ, ତୁମମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଅ। ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଜୟକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ତିନି ଲୋକ ଏବେ ତୁମମାନେ ଅଧିକାର କର।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ଅମୃତ ପାଇଥିବା ପରି। ଏହା ପରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲା, ମେଘମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ଦଶଦିଗ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ହେଲା, ଶୁଭ ଆଲୋକ ଚମକିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚଲିଲେ। ଗ୍ରହମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ ନ ହେଲା, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ପଥ ଚିରସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ତିନି ଦିବ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ପବିତ୍ର ହେଲେ। ନଦୀମାନେ ସ୍ଵଭାବିକ ଭାବେ ବହିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ରହିଲା, ମଣିଷମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶୁଭ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ଦୁଃଖରହିତ ହୋଇ, ବେଦଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ; ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ହବି ଗ୍ରହଣ କରି ଶୁଭ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶପଥ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିଶ୍ଚିନ୍ତନା କଥା ଶୁଣି, ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ମହାସଂଗ୍ରାମ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ବିପୁଳ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁନାର ରଥ ଥିଲା—ଏହା ତିନି ଓ ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଅବିନାଶୀ, ଚାରିଟି ମହାଚକ୍ର, ବିଶାଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋକ୍ ସହିତ ନିର୍ମିତ। ଏହି ରଥରେ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ବାଘ ଓ ଚିତା ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମଣିର ଝାଳର ଓ ସୁନା ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିଲା। ଏଠି ମୃଗ ଦଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ପଂକ୍ତିପଂକ୍ତି ପକ୍ଷୀ ଶୋଭା ବଢ଼ାଉଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ତୀର ଭରା ତୁଣୀ ରହିଥିଲା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହୁଏ। ରଥର ଅକ୍ଷ ଚଉଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ, ଠିକ୍ ଭାବେ ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଆକାଶ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏଠି ମୁସଳ ଓ ଲୋହର ଗଦା ଭରିଥିଲା, ଏହା ଏକ ଦେହୀ ସାଗର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସୁନାର କଙ୍କଣ ଓ ବାହୁଳି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁନାର ଚକ୍ରାକ୍ଷ ଥିଲା, ଧ୍ୱଜା ଓ ପତାକା ଲାଗିଥିଲା, ମନ୍ଦରାଚଳ ସଂଯୁକ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେଉଁଠି ଏହା ଗଜପତି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସିଂହର ଅଭିଭା ଚମକୁଥିଲା, ହଜାର ଭାଲୁକା ଯୋକ୍ ହୋଇଥିଲେ, ଏହା ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ରଥ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ରଥ ଭଂଗ କରିପାରୁଥିଲା, ଯୋଦ୍ଧା ତାହାକୁ ଆରୋହଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁପର୍ବତ ଉପରେ ଚମକିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମଗ୍ର ସୁନାର ରଥ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ବିଶାଳ, ଚଉଡ଼ା ଓ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ମଞ୍ଚ ସହିତ, ଅବିଧିକ୍ତ ଏବଂ କଳିକା ଧୂଳି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା କଳା ଲୋହାରେ ତିଆରି, ଦିବ୍ୟ, ଲୋହା ଚକ୍ରାକ୍ଷ ସହିତ, ଉଦୟମାନ ଅନ୍ଧକାର ଭଳି କିରଣ ନିକ୍ଷେପ କରୁଥିଲା, ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ବଡ଼ ଲୋହାର ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଢାଙ୍କାଯାଇଥିଲା, ଜନାଲା ଲାଗିଥିଲା, ଲୋହାର ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଭରିଥିଲା। ଏହା ବିସ୍ତୃତ ଭାଲା, ପାଶ, ଅଯୁକ୍ତ କଟା, ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ଓ ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା। ଏହି ଶତ୍ରୁବିନାଶକ ରଥ ଦ୍ୱିତୀୟ ମନ୍ଦରାଚଳ ଭଳି ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଲା, ହଜାର ଗଧା ଯୋକ୍ ହୋଇଥିଲେ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ବିରୋଚନ, କ୍ରୋଧରେ ତାପ୍ତ ହୋଇ, ଗଦା ହାତରେ ନେଇ ସେନାର ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଜ୍ୱାଳାମୟ ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବ, ହଜାର ରଥ ଯୋକ୍ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚୁର୍ମାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ରଥ ଆଗକୁ ଚଲାଇଲେ। ବରାହ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ହଜାର ତାନା ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣିଲେ, ପର୍ବତ ଶାଖା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଧା, ଅହଂକାରରେ ଭରିଥିଲା, କ୍ରୋଧ ଅଶ୍ରୁ ଚକ୍ଷୁରୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ଦାନ୍ତ, ଓଠ, ଓ ଚକ୍ଷୁ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ତ୍ୱଷ୍ଟା ଦାନବ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଶେଷ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଦାନବ ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଶ୍ୱେତ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧଳା କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଧଳା ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଅରିଷ୍ଟ, ବଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପର୍ବତ ଖଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ପ୍ରଥମ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସି, ପୃଥିବୀ ଓ ପର୍ବତକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲେ। କିଶୋର, ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ, ‘କିଶୋର’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ସଜାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, ଲମ୍ବା ଉଦୟ ହେଉଥିଲା, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ନବ ମେଘ ଭଳି, କଳା ଓଡ଼ନା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ। ଦାଇତ୍ୟ ବ୍ୟୁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ କୁହୁଡ଼ରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଅସ୍ତ୍ର ମୁଁହ, ଦାନ୍ତ, ଓଠ ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ଧରିଥିଲେ। ସେ ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ହସିଲେ; ଅନେକ ଘୋଡ଼ା, କେହି ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ସିଂହ ଓ ବାଘରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ଶୂକର ଓ ଭାଲୁକାରେ; କେହି ଗଧା ଓ ଉଠରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପଦାତି, ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ମୁହଁ ସହିତ; କେହି ଏକା ପାଦ, କେହି ଅର୍ଧ ପାଦ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।