ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ, ଯାହାର ରୂପ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଗାଢ଼ ଥିଲା, ଚୁଲ ମେଘର ତାନ୍ତ ଭଳି ବିକସିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏବଂ କଳା ରଙ୍ଗ ଏକ ଶ୍ୟାମ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଚମକୁଥିବା ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଳିତ ସୁବৰ্ণର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଦେହ ଧୂଆଁ ଓ ଛାୟା ପରି ଗାଢ଼, ଏବଂ ସେ ଏକ ବିନାଶକାଳୀନ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର କନ୍ଧ ଚାରି ଗୁଣା ବଡ଼, ଚୁଲ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ, ଏବଂ ସେ ସୁବৰ্ণ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ହାତରେ ନନ୍ଦକ ତଳୱାରର ଆନନ୍ଦ ନେଉଥିଲେ, ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଅଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ସେ ବିଷ୍ଣୁ ପାହାଡ଼, ଭୂମିର ମୂଳ, ଶ୍ରୀର ବୃକ୍ଷ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ହିଁସା ପରି ରହିଥିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶାଖା ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି ମଧୁର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ। ଅନେକ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହଲର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମେଘ ଓ ଜଳର ଅମୃତରେ ଭିଜିଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅହଂକାରର ସାରରେ ନିବିସ୍ଥା, ପଞ୍ଚଭୂତର ମହାଉଦ୍ଭିଦ୍ଧି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ବିଶେଷ ପତ୍ରରେ ଆଛାଦିତ, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାରେ ଫୁଲିଉଠା, ଦେମନ୍ମାନେର ଜଗତର ବଡ଼ ତଣ୍ଡ, ମାନବ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସେ ସାଗର ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ତଳଭୂମି ପରି ମହା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସିଂହ ରାଜମାନେର ଦୱାରା ବିସ୍ତୃତ, ପଖା ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାବୃକ୍ଷ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅନନ୍ତ ଜଳରେ ଶୋଭିତ, ଅହଂକାରର ଝାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ପଞ୍ଚଭୂତର ତରଙ୍ଗର ଦଳ, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାର ଫୁଲିଉଠା, ଉଡ଼ୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତୃତ, ମେଘର କୋଳାହଳରେ ଭିଡ଼ା। ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଓ ମାଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପାହାଡ଼ ଓ ଶଙ୍ଖର ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ତିନି ଗୁଣର ଭୂମିକା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଗଳିଯିବା ମହା ତିମି ଭଳି। ସେ ବୀର ବୃକ୍ଷ, ଲତା ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଅରଣ୍ୟ, ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଉପଡ଼ା ଶାଗ, ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ବଡ଼ ଦ୍ୱୀପ, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ରମାନେର ନଗର। ସେ ଅଷ୍ଟ ଵସୁ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ତିନି ଜଗତର ଜଳର ମହା ସାଗର, ଅନେକ ସନ୍ଧ୍ୟା ତରଙ୍ଗରେ ମିଶିଥିଲେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣର ପବନରେ ସେବିତ। ଦୈତ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ ଓ ମହା ଜଳଜ୍ୟନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ସ୍ରେଷ୍ଠା ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମହାପିତାମହଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ନଦୀମାନେର ଶୋଭା, କୀର୍ତି, ତେଜ, ଶ୍ରୀରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସମୟ, ଯୋଗଶକ୍ତି, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ, ବିନାଶ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତିରେ ବିକସିତ। ସେ ଅନନ୍ତ ଯୋଗର ମହା ସାଗର, ନାରାୟଣଙ୍କ ମହା ସାଗର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଦାନ୍ୟ ବିଦାନ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପାଳନ କରୁଥିବା। ସେ ଦୟାଲୁ ଦେବ, ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଭତା ଦାନ କରୁଥିବା, ହର୍ୟଶ୍ୱର ରଥ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଗରୁଡ଼ର ପତାକା ତଳେ ସେବା ପାଉଥିଲେ। ଗ୍ରହ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ମନ୍ଦରା ମହାସର୍ପରେ ବେଢ଼ା, ଅନନ୍ତ କିରଣରେ ଯୁକ୍ତ, ମେରୁର ଗୁହାରେ ବିସ୍ତୃତ। ସେ ତାରା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ବିପଦରେ ନିର୍ଭୟତା ଦାନ କରୁଥିବା, ଏହି ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ, ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ, ବାସ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେବକୁ ଦେଖିଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଥିବା; ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ। ବିଜୟ ଜୟଧ୍ୱନି କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ; ଦେବମାନେର କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ମହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବେ; ବିଷ୍ଣୁ ଆକାଶରେ ଦଉଡ଼ି, ତାଙ୍କର ପରମ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶପଥ ଦେଇ କହିଲେ: "ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ଶୁଭ ହେଉ, ଭୟ କରନାହିଁ, ମାରୁତ ଗଣ!" "ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ, ତିନି ଜଗତ ତୁମେ ଅଧିକାର କର।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ନେକ୍ତର ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ତାପରେ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହେଲା, ମେଘ ମିଶିଗଲା। ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ଦଶ ଦିଶା ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ ଆଲୋକ ଚମକିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଚଳିଲା। ଗ୍ରହମାନେ ଝଂଜା କରିଲେ ନାହିଁ, ନଦୀମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ରାସ୍ତା ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧ, ତିନି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ନଦୀମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ବହିଲେ, ସାଗର ଅସ୍ଥିର ହେଲା ନାହିଁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପଜିଲା। ମହା ଋଷିମାନେ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, ବେଦ ପାଠ କଲେ; ବିଦି ଅଗ୍ନି ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରି ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲା। ଜଗତ ଧର୍ମରେ ନିବିସ୍ଥା, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶପଥ ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣି। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଶ୍ୱାସନ କଥା ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁବৰ্ণ ରଥ ଥିଲା, ତିନି ଓ ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଅବିନାଶୀ, ଚାରିଟିଏ ବଡ଼ ଚକ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋକ୍ତିରେ ନିର୍ମିତ। ଏହା ଗଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ବାଘ ଓ ଚିତା ଚମଡ଼ରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ମଣି ଓ ସୁବৰ্ণ ଜାଲରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହା ମୃଗ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ା, ପକ୍ଷୀ ଶୃଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ କୁଇଭର ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଉପକ୍ରିତ, ମେଘର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା। ଏହାର ଆକ୍ସଲ ବଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ, ଭଲ ଭାବେ ବିନ୍ୟାସିତ, ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଗଦା ଓ ଲୋହ ମୁଷଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସାଗର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସୁବৰ্ণ କଙ୍ଗନ ଓ ବ୍ରାସଲେଟରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସୁବৰ্ণ ଚକ୍ରର ହବ୍ସରେ ଶୋଭିତ, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଉପକ୍ରିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନ୍ଦରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।