ସେଉଁଠାରେ, ସେ ସିଂହ ଯଥାଯଥ ଦହାଡ଼ି ଉଠିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ସେନାକୁ ଏଭଳି ଚିଥରାଇଦେଲେ, ଯେପରି ହଳକା ପବନ ଘାସର ତଣାକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ । ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା, ପାଉଁଥିବା ପାଥର ଓ ଶିଳାଖଣ୍ଡ ଝଡ଼ ଭଳି ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେଇ ପାଥର ବର୍ଷା ସିଂହଙ୍କର ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦଶଦିଗନ୍ତରେ ଜୁଇଁପୋକ ଭଳି ଛିଟିଯାଇଲା । ପୁନି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏତେ ପ୍ରବଳ ପାଥର ବର୍ଷା କଲେ ଯେ, ଏହା ସିଂହଙ୍କୁ ଏଭଳି ଢାକିଦେଲା, ଯେପରି ମେଘ ଝରଣା ଭଳି ପାହାଡ଼କୁ ଆଛାଦିତ କରେ । ତଥାପି, ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଏତେ ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକ ଚୁଆଁ ମଧ୍ୟ ହେବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେନି, ଯେପରି ସାଗର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼କୁ ହଲାଇପାରେ ନାହିଁ । ପାଥର ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ଏବେ ଜଳ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ମେଘରୁ ନିର୍ଗତ ଝରଣା ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ଢାକି ଦେଲା । ଏହି ଝରଣା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ଝରିଲା, ତଥାପି ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିଲାନି, ସେ ଅବିରତ ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଝରିଲେ । ବାହାରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସିଂହ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲାନି, ଏହା ସମସ୍ତ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଘଟିଥିଲା । ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପାଥର ବର୍ଷା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ଜଳ ବର୍ଷା ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହେଲା, ତେବେ ସେଇ ଦୈତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନରେ ଚଳିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାୟା ମୁକ୍ତ କଲେ । ଏହାକୁ ଦେଖି, ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମେଘଦାତାମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଳବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ । ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ମାୟା ବିଫଳ ହେଲାବେଳେ, ଦୈତ୍ୟ ଚାରିଉଁଦିଗରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘନ ଅନ୍ଧାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ସମସ୍ତ ଦୁନିଆଁ ଅନ୍ଧାରରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି । ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଲାଳାଟରେ ତିନି ଅଗ୍ନିଶିଖା ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଭୂର୍ଣ୍ଣିତ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ତ୍ରିଧାରା ଗଙ୍ଗା ଭଳି । ଏହି ସମସ୍ତ ମାୟା ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିବାରେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ । ଏହିବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦହୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା । ଏହି ସମୟରେ, ଆବହ, ପ୍ରବହ, ବିବହ, ଉଦାବହ, ପରାବହ, ସଂବହ—ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନ ଉଠିଲେ । ଏହିପରି, ପରିବହ ନାମକ ମହାନ୍ତ ଓ ଅପଶକୁନ ସୂଚକ ମାରୁତ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିତ ହେଉଥିଲେ । ରାତିର ଆକାଶର ଶ୍ୱାମୀ, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ପଥରେ ଚଳିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଚଳନା ନ ଥିଲା । ପବିତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ରଂଗ ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ କଳା ମଣ୍ଡ ବିନାମୁଣ୍ଡ ଧଡ଼ ଆକାଶରେ ଦେଖାଗଲା । ଅଗ୍ନିଦେବ ପୃଥିବୀକୁ ଘେରି ଅଗ୍ନିଶିଖା ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟବାନ ଦେବତା ଆବାରେ ଆବାରେ ଆକାଶରେ ଦେଖାଗଲେ । ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧୂଆଁ ସଦୃଶ, ଆକାଶରେ ଉଦିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ଶିଙ୍ଗଧାରୀ ଭାବେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଥିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ । ବାମ ଓ ଡାହାଣ ପଟେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଥିଲେ; ଶନି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଆକାଶଚାରୀ ଗ୍ରହମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଗାନ୍ତର ସୂଚନାକାରୀ, ଶିଘ୍ର ଶିଘ୍ର ଶିଙ୍ଗ ଉପରେ ଏକାସାଥି ଉଠିଲେ । ଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ତାରା ଓ ଗ୍ରହ ସହିତ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରୋହିଣୀକୁ ପ୍ରସନ୍ନ ନ କଲେ, କାରଣ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶ ଆସିଥିଲା । ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରାହୁ ଗ୍ରସି ନେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କା ଆଘାତ କଲେ; ଉଲ୍କାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିଲେ । ଦେବତାମଧ୍ୟ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ; ଉଲ୍କା ମେଘ ଭଳି ଅସହ୍ୟ ଶବ୍ଦ କରି ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲେ । ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଗଛ ଫୁଲିଲେ ଓ ଫଳ ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଲତା ମଧ୍ୟ ଫଳରେ ଭରିଗଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଶର ଚିହ୍ନ । ଫଳରୁ ଅନ୍ୟ ଫଳ, ଫୁଲରୁ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସେମାନେ ଖୋଲିଲେ, ବନ୍ଦ ହେଲେ, ହସିଲେ, କାନ୍ଦିଲେ । ଗଭୀର କଣ୍ଠଧ୍ୱନି ଥିବା ପ୍ରତିମାମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଧୂଆଁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତିମା ଭୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ । ବନ୍ୟ ଓ ଘରୋଇ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କଲେ, କାରଣ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆସୁଥିଲା । ନଦୀମାନେ ବିପରୀତ ଦିଗକୁ ବହିଲେ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଜଳ ନେଇ, ଦିଗ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉନଥିଲା, ଲାଲ ଧୂଳିରେ ଭରିଗଲା । ଅର୍ଚ୍ଚନ ଯୋଗ୍ୟ ବନ ଗଛମାନେ କେହି ପୂଜା କଲେନି; ସେମାନେ ବାୟୁର ଝଟକାରେ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ମୁଡ଼ିଲେ, ଓ ଭୂମିକୁ ଲୁହିଗଲେ । ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଛାୟା ବଦଳାଏନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପରାହ୍ନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଯୁଗାନ୍ତ ସମୟ ଆସିଥିଲା । ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ରାଜମହଳର ଭଣ୍ଡାର ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶାଳାରେ ମଧୁ ପ୍ରକଟ ହେଲା । ଅସୁରମାନଙ୍କ ନାଶ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଗଲା । ଏହିପରି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ, କାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଦେଖାଗଲା । ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ଦୈତ୍ୟରାଜ ତାଙ୍କ ମହାନ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ନାଗମାନେ ଭୂମିକୁ ଲୁହିଦେଲେ । ଚାରି, ପାଞ୍ଚ ଓ ସାତ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସେଉଁଠି ନାଗମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଷ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଛାଡ଼ିଲେ । ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ସୂଚନା କରି, ପ୍ରଳୟ ସମୟ ନିକଟ ଆସିଥିଲା ।