ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ ପୁନି ଦୁଷ୍ଟ ଦେହରେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ଭରି, ସିଂହ ଉପରେ ସର୍ପ ମାନଙ୍କ ପରି ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଦାନବ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସେହି ଭୟାନକ ତୀରମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜୁଇଁ ପରି ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦିଗବିଦିଗରେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ର ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ସିଂହ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ଚକ୍ରମାନେ ଦିଗବିଦିଗରେ ଉଡ଼ିବାରୁ ଆକାଶ ପ୍ରଳୟକାଳରେ ଚାନ୍ଦ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ତୂଣ୍ଗ ପରି ଚକ୍ରମାନେ ସେହି ସମୟରେ ମହାପୁରୁଷ ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ କରାଗଲା। ସେହି ଚକ୍ରମାନେ ସିଂହଙ୍କ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ପରି ଚମକିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦୈତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବଣ୍ଡ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ଚମକିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସିଂହ ସେହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବଣ୍ଡକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନି କରି ଏକ ମାତ୍ରରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ବଣ୍ଡଟି ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁତ ଉଲ୍କା ପରି ଚମକିଲା। ସିଂହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ତୀର ମାଳା ପହଞ୍ଚିଲା, ଯାହା ନୀଳ କମଳ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମାଳା ପରି ଚମକିଥିଲା। ସିଂହ ଉଚିତ ଭାବେ ଦ୍ୱନି କରି, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆଗେ ବଢ଼ି, ସେହି ସେନାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ହାବା ତୃଣକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦିଏ। ଏହା ପରେ, ଦୈତ୍ୟପ୍ରଧାନମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି, ଶିଳା ଓ ମହାପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ମିଶିତ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପଥର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ପଥର ଝଡ଼ ସିଂହଙ୍କ ବଡ଼ ମୁଁହରେ ପଡ଼ି, ଦିଗବିଦିଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜୁଇଁ ଝୁଣା ପରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ ପଥର ଝଡ଼ର ଝାଡ଼ରେ ସିଂହଙ୍କୁ ଆବୃତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘପ୍ରବାହ ପାହାଡ଼କୁ ଆବୃତ କରେ। ତଥାପି, ସେହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ମହାପୁରୁଷ ଦେବତା ସିଂହଙ୍କୁ କିଛି ହଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ମହାପାହାଡ଼କୁ ହଳାଇପାରିନାହିଁ। ପଥର ଝଡ଼ ବିଫଳ ହେଲା ପରେ, ମେଘରୁ ପାଣି ଝଡ଼ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଆକାଶରେ ଦିଗବିଦିଗରେ ଝିଅ ପରି ପ୍ରବାହ ବହିଲା। ସେହି ପ୍ରବାହ ଆକାଶ ଓ ଦିଗବିଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା, ତଥାପି ସେଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କୁ ଛୁଇପାରିଲା ନାହିଁ। ବାହାରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ—ଏହା ମାୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ପଥର ଝଡ଼ ବିନାଶ ହେଲା ଓ ପାଣି ଝଡ଼ ଶୁଷ୍କ ହେଲା, ସେହି ଦୈତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ମାୟା ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମେଘଦାତାମାନେ ବଡ଼ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଶମ କରିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେହି ମାୟା ବିନାଶ ହେଲା ପରେ, ଦୈତ୍ୟ ଦିଗବିଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଗଢ଼ ଅନ୍ଧକାର ମୁକ୍ତ କଲେ। ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହେଲା, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେଲେ, ତେବେ ସିଂହ ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକି ଉଠିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସିଂହଙ୍କ ଲଳାଟରେ ତିନି ଅଗ୍ନିଶିଖା ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ ସହ ଭୃକୁଟି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ତିନି ଧାରା ଗଙ୍ଗା। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେବାରୁ, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଗଭୀର ଭାବରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୈତ୍ୟପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ରୂପରେ ଜଳିଉଠିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହେଲା। ଆଵହ, ପ୍ରଭହ, ବିଭହ, ଉଦାଵହ, ପରାଵହ, ସଂଵହ—ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛଅ ମାରୁତ ଉଠିଲେ। ଏପରି, ପରିଭହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅପଶକୁନ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା, ସାତ ମାରୁତ ଆକାଶରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ବିହାର କଲେ। ମହାପ୍ରଳୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ରାତିରେ ଆକାଶର ନିଶାଚର ପ୍ରଭୁ, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନେ ସହ ତାଙ୍କର ଏକ ଅପରିଚିତ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣ ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଏକ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ମୁଣ୍ଡହୀନ ଧଡ଼ ଦେଖାଯାଇଲା। ଅଗ୍ନିଦେବ ଭୂମିକୁ ଘେରି, ଅନେକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅଗ୍ନିଦେବ ପୁନିପୁନି ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଲେ। ସାତିଏ ଭୟଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧୂଆଁ ପରି ଦେଖାଯାଇଲେ, ଏବଂ ଗ୍ରହମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଶିଙ୍ଗରେ ଉଭୟପାଶ୍ୱରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ବାମ ଓ ଡାହାଣି ପାଶ୍ୱରେ ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି ଦଢ଼ିଥିଲେ; ଶନି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକି ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଆକାଶବାସୀ ଗ୍ରହମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରଳୟ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଶିଙ୍ଗରେ ଏକାଠି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ସହ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ରୋହିଣୀକୁ ଅନୁକୂଳ କରିଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନଙ୍କ ପ୍ରଳୟ ପାଇଁ। ଚନ୍ଦ୍ର ରାହୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲା ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ; ଉଲ୍କାମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଆକାଶରୁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ। ଅସମୟରେ ସମସ୍ତ ଗଛ ଫୁଲି ଓ ଫଳ ଧରିଗଲା, ସମସ୍ତ ଲତା ଫଳରେ ଭରିଗଲା—ଏହା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଳୟର ଚିହ୍ନ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ଫଳରୁ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଫୁଲରୁ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସେମାନେ ଖୋଲିଲେ, ବନ୍ଦ କଲେ, ହସିଲେ ଓ କାନ୍ଦିଲେ। ଏପରି ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ପ୍ରକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଳୟର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲା।