ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନରସିଂହଙ୍କୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଜର ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ, ମୃତ୍ୟୁ ଶସ୍ତ୍ର, ଗଦା, ଭ୍ରମ, ଶୁଷ୍କିକରଣ, ଦହନ ଓ ବିଳାପ ଶସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କଲେ। ପଶ୍ଚାତ୍ ସେ ବାୟୁ ଶସ୍ତ୍ର, ମନ୍ଥନ ଶସ୍ତ୍ର, ଖପର ଶସ୍ତ୍ର, ଦାସ ଶସ୍ତ୍ର, ଅପରାଜିତ ବାଣ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଶିରା, ସୋମ, ଶୀତ, କମ୍ପନ, ଶତନ, ଟ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର, ସୁଭୈରବ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେ ରିପୁରେ ଛାଡ଼ିଲେ। କାଳମୁଦ୍ଗର, ଅକ୍ଷୋଭ୍ୟ, ତାପନ, ସମ୍ବର୍ତନ, ମୋହନ ଓ ମାୟାଧାର ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଶସ୍ତ୍ର, ଆସିରତ୍ନ, ନନ୍ଦକ, ପ୍ରସ୍ୱପନ, ପ୍ରମଥନ, ବରୁଣ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ହୟଶିରା, ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ନାଗ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଅପରାଜିତ ପୈଶାଚ ଶସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣ, ଶମନ, ଭବନ, ପ୍ରସ୍ଥାପନ ଓ ବିକମ୍ପନ ଶସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେଇଥିବା ପରି ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଆସୁରମୁଖ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଦେଲା, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ହିମବତ୍କୁ ଘେରି ରଖେ। ଦୈତ୍ୟ ସେନାର ସମୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧର ଝଡ଼ରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମାଇନାକ ପାହାଡ଼କୁ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଆବୃତ କରିଥିବା ପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ସେ ଅସୁରମାନେ ଉପଯୋଗ କଲେ ତ୍ରିଶୂଳ, ପାଶ, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁସଳ, ବଜ୍ର, ଚାବୁକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଠ ଓ ବଡ଼ ଗଛ। ମୂସଳ, ଗୁଳି, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ମର୍ତ୍ତି, ଶତଘ୍ନି ଓ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କଲେ। ଦାନବମାନେ ହାତରେ ପାଶ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରର ଗତିରେ, ଚାରିପାଖରେ ଉଠି ରହିଲେ, ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ନାଗ ପାଶ ପରି। ତାଙ୍କ ଶରୀର ସୁନାର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ହଳଦିଆ ଶ୍ରୀବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁଦ୍ରାର ମାଳା ଛାତି ଉପରେ, ସେ ଦାନବମାନେ ବିଶାଳ ହଁସ ପରି ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦାନବ ବାୟୁ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାହୁବନ୍ଦ, ମୁକୁଟ ଓ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖରେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା। କିଛି ଦାନବ ଗଧା, ମଗର, ବିଷ ନାଗ, କୃଷ୍ଣଶାର, ଓ ଶୂକର ମୁହଁରେ ଦେଖାଗଲେ; କିଛି ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧୂମକେତୁ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ମୁହଁରେ ଦେଖାଗଲେ। କିଛି ହଁସ ଓ କୁକୁଡ଼, କିଛି ସିଂହ ମୁହଁରେ, ଲାଲ ଝିଅ କରୁଥିଲେ, କିଛି କାଉ ଓ ଶ୍ୟାମକାକ ମୁହଁରେ ଦେଖାଗଲେ। କିଛି ଦୁଇ ଜିଭା, ବେକା ମୁଣ୍ଡ, ଧୂମକେତୁ ପରି ମୁହଁରେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ବଡ଼ ଶାର୍କ ପରି ମୁହଁରେ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ପାହାଡ଼ ପରି ଭୟାନକ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ବର୍ଷାର ପରି ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଜେୟ ସିଂହ ଏହାରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ। ଦାନବମାନେ ପୁନି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ସର୍ପ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼େ। ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ିଥିବା ସେଇ ଭୟାନକ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱଳା ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚାରିଦିଗରେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶକୁ ଉଜାଗର କରିଦେଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହି ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଜିଭା ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ମହାତ୍ମା ନରସିଂହ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରସିଲେ। ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନରସିଂହଙ୍କ ମୁହଁରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପୁନି ଏକ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦିଘଳି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହା ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦିଗବିଦିଗେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସିଂହ ତୀବ୍ର ଦହଡ଼ାରେ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ବାଣ ଭୂମିରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ମହା ଧୂମକେତୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଶର ନରସିଂହଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେପରି ନୀଳ ପଦ୍ମ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ରର ମାଳା ଚମକୁଥିବା ପରି। ସେ ଉଚିତ ଭାବେ ଦହଡ଼ାରେ ଦେଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଏବଂ ସେନାକୁ ପତିତ ଘାସ ପରି ବିକ୍ରମ କରିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳି, ଦୂର୍ଦାନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଓ ପଥର ର ବର୍ଷା ନରସିଂହଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ପଥର ବର୍ଷା ନରସିଂହଙ୍କ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଦଶ ଦିଗରେ ଉଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ପ୍ରଜାପତି ଆଗ୍ନିକିଟିକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ। ଦୈତ୍ୟ ସେନା ତୀବ୍ର ପଥର ବର୍ଷା ଦେଇ, ନରସିଂହଙ୍କୁ ଏକ ମହା ପାହାଡ଼କୁ ମେଘ ଝରା ପରି ଆବୃତ କରିଦେଲେ। ତଥାପି, ସେଇ ଦୈତ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ମହାଦେବ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦୂର୍ଦାନ୍ତ ଶକ୍ତିରେ କିଛି ହଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ମହା ପାହାଡ଼କୁ ହଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ପଥର ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେଲା ପରେ, ଜଳ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ମେଘମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଝରା ଆଣିଲେ। ତୀବ୍ର ବେଗରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଝରା ଆକାଶ ଓ ଦିଗବିଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲା। ଝରା ଆକାଶ ଓ ଭୂମିରେ ଚାରିପାଖରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଦେବତା ନରସିଂହଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ। ଝରା ବାହାରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ନରସିଂହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ନାହିଁ—ଏହା ମାୟାର ବଳରେ ଘଟିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ପଥର ବର୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଜଳ ବର୍ଷା ଶୁଷ୍କ ହେଲା, ଦୈତ୍ୟ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ନିମିତ୍ତ ମାୟା ଉପଯୋଗ କଲେ।