ହେ ରାଜା, ସେହି ନରସିଂହ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଏହି ତିନି ଲୋକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚିରଂଜୀବ ନୀତି ନିହିତ ଅଛି; ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଛି। ଏଠି ପ୍ରଜାପତି, ମହାତ୍ମା ମନୁ, ଗ୍ରହମାଣ୍ଡଳ, ଯୋଗଶକ୍ତି, ବୃକ୍ଷ, ବିପଦ କାଳ, ଧୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ଆନନ୍ଦ, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ନିଗ୍ରହ—ଏସବୁ ଉପସ୍ଥିତ। ସେଠି ବିଶିଷ୍ଟ ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, କ୍ରୋଧ, କାମ, ହର୍ଷ, ଧର୍ମ, ମୋହ ଓ ପିତୃଗଣ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଦାନବନାୟକ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସିଂହକୁ ଧର; ଯଦି କିଛି ସନ୍ଦେହ ରହିଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର, କାରଣ ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି।" ତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳିକ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଦଳ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ସିଂହକୁ ଘେରି ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରସିଂହ ଦାହାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଯମର ମୁହଁ ପରି ଖୋଲିଗଲା, ଏବଂ ସେହି ଦିବ୍ୟ ସଭାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସଭା ଧ୍ଵଂସ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିଜେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସିଂହ ଉପରେ ଶସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ—ଭୟାନକ ଦଣ୍ଡମନ୍ତ୍ର, କାଳଚକ୍ର, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁଚକ୍ର। ତାପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ତିନି ଲୋକ ଦହନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଅଦ୍ଭୁତ ଵଜ୍ର, ଶୁଷ୍କ ଓ ତରଳ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ, ଖଡ଼ା, ଗଦା, ମୋହନ, ଶୁଷ୍କଣ, ଦାହନ, ଶୋକ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ବାୟୁ, ମନ୍ଥନ, ଖପର, ଦାସ, ଅପରାଜିତ ବିଦ୍ୟୁତ୍, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲା। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମଶିର, ସୋମ, ଶିଶିର, କମ୍ପନ, ଶତନ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ସୁଭୈରବ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିକ୍ଷେପ ହେଲା। କାଳମୁଦ୍ଗର, ଅକ୍ଷୋଭ୍ୟ, ତାପନ, ସମ୍ବର୍ତ୍ତନ, ମୋହନ, ମାୟାଧର ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ, ଆସିରତ୍ନ, ନନ୍ଦକ, ପ୍ରସ୍ୱପନ, ପ୍ରମଥନ, ଉତ୍ତମ ଵାରୁଣ, ଏବଂ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଯାହାକୁ କେହି ବିରୋଧ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲା। ହୟଶିର, ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ନାଗାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲା। ଅପରାଜିତ ପୈଶାଚ, ଶୋଷଣ, ଶମନ, ଭବନ, ପ୍ରସ୍ଥାପନ, ବିକମ୍ପନ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିକ୍ଷେପ ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଏହି ସମୟରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନରସିଂହ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ଉଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ହବି ଦେଉଁଛନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସିଂହକୁ ଏମିତି ଘେରି ଦେଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମର ରବିର କିରଣ ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ଦେଇଥାଏ। ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟ ସେନା ସମୁଦ୍ର ରୂପେ, କ୍ରୋଧର ବାୟୁରେ ଉତ୍କୁଳିତ ହୋଇ, ମାନେକା ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିବା ସାଗର ପରି, ତୁରନ୍ତ ବଢ଼ି ଆସିଲା। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶସ୍ତ୍ର—ଶୂଳ, ପାଶ, ଖଡ଼ଗ, ଗଦା, ମୁସଳ, ଵଜ୍ର, ଚାବୁକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଠ, ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ—ନିଆଁ ଲଗାଇ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମାଲ୍ଲ, ଗୁଲି, ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ, ମର୍ତ୍ତିକ, ଶିଖର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନି, ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଆଦି ନେଇ ସେମାନେ ଅଭିଯାନ କଲେ। ଦାନବମାନେ ନିଜ ହାତରେ ପାଶ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଵଜ୍ର ଗତିରେ, ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ନାଗପାଶ ପରି, ଚାରିପାଖରେ ହାତ ଉଠାଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ମଣିମାଳା ନିତମ୍ଭରେ ପିରିଥିଲା—ସେମାନେ ଚଉଡ଼ା ପାଖି ବିଶିଷ୍ଟ ହଂସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ବାୟୁପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଳଙ୍କୃତ ବାହୁମୁଦ୍ରିକା, ମୁକୁଟ, ରତ୍ନ ଚୂଡ଼ା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଏମିତି ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ୟର କିରଣ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ କିଛି ଗଧାମୁଖ, କିଛି ମଗର ଓ ବିଷଧର ମୁଖ, କିଛି ମୃଗ ମୁଖ, କିଛି ବରାହ ମୁଖ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିଛିର ମୁଖ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ୟ, କିଛି ଧୂମକେତୁ, କିଛି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଧ ଗଢ଼ିଥିବା, କିଛି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ। କିଛି ହଂସ ଓ କୁକୁଡ଼ି ମୁଖ, ଭୟଙ୍କର ଖୋଲା ମୁଁହ; କିଛି ସିଂହମୁଖ, ତାଲ ଚାଟୁଥିଲେ; କିଛି କାଉଁ ଓ ଶ୍ୟାମ କାଉଁ ମୁଖ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କିଛି ଦୁଇଟି ଜିଭ୍, ବାଙ୍କା ମୁଣ୍ଡ, ଧୂମକେତୁ ପରି ମୁଖ; ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ମହାମାଛ ମୁଖ ଧାରଣ କରି ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ମହାପର୍ବତ ପରି ବିଶାଳ, ସେମାନେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ନରସିଂହ ଉପରେ ଅଘାତ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଅଜୟ ସିଂହ କିଛି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ। ପୁନର୍ବାର ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ସେମାନେ ସର୍ପ ପରି ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଦାନବ ରାଜାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବାଣମାନେ ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପୋକା ପରି ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ। ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ର ସିଂହ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେହି ଚକ୍ରମାନେ ଦିଗବିଦିଗେ ଯାଉଥିଲେ, ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ୟ ଏବଂ ଗ୍ରହମାଣ୍ଡଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ। ସେହି ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ରମାନେ ସେହି ସମୟରେ ମହାତ୍ମା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସିତ ହେଲେ। ସେଗୁଡ଼ିକ ନରସିଂହଙ୍କ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘ ଗହ୍ୱରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ୟ ଗ୍ରହଣ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପୁନି ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୂଳ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଧାଉଥିବା ଦେଖି, ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ଦାହାଡ଼ିରେ ସେଠିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ସେହି ଶୂଳ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାରାପତନ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏକ ଶ୍ରେଣୀ ଶର, ନରସିଂହ ନିକଟରେ, ନୀଳ କମଳ ଓ ପଳାଶ ପତ୍ର ମାଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।