ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ପ୍ରଭୁ ନରସିଂହ ଚକ୍ରବାତ ରୂପରେ, ସିଂହ ରୂପ ଗୁପ୍ତ ରଖି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଅଶ ମାନେ ଢାକି ରଖିଥିଲା । ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏହି ଦେବ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ, ସୁନା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ । ମହାବଳୀ ଦାନବ ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ, “ଓ ମହାବଳୀ ରାଜା, ଦାଇତ୍ୟଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଏହି ସିଂହ ରୂପ ଆମେ କେବେ ଶୁଣିନାହିଁ, ଦେଖିନାହିଁ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ କ’ଣ? ଏହି ଅପ୍ରକାଶ ରୁ ଉପଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦାନବଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିଛି । ମୋ ମନ ଏହି ଦେଖି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି ।” ତାଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ, ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀ, ହିମାଳୟ, ପରିୟାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂର୍ବଜ ପାହାଡ଼ ଅଛନ୍ତି । ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବସୁ, କୁବେର, ବରୁଣ, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶାଚୀପତି ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ । ମାରୁତଗଣ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତପସ୍ବୀ ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଓ ପଶୁପତି ତାଙ୍କର କପାଳ ଉପରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି । ଆମେ, ଆପଣ ଓ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସହ ଶତ ଶତ ଉଡୁଥିବା ରଥ ଓ ଆପଣଙ୍କର ସଭା ଏହି ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ । ଓ ରାଜା, ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚିରନ୍ତନ ନୀତି ବିଦ୍ୟମାନ, ଏହି ନରସିଂହ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଦେଖି ପାରିବା । ପ୍ରଜାପତି, ମହାତ୍ମା ମନୁ, ଗ୍ରହ, ଯୋଗଶକ୍ତି, ବୃକ୍ଷ, ବିପଦ ସମୟ, ଧୃଢତା, ବୁଦ୍ଧି, ସୁଖ, ସତ୍ୟ, ତପ, ଶମ - ସବୁ ଏଠି ଅଛି । ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, କ୍ରୋଧ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଧର୍ମ, ମୋହ ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛନ୍ତି । ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସିଂହ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ଅଛି, ଏହାକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର । ଯଦି କିଛି ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ତେବେ ଏହାକୁ ମାରିଦିଅ, କାରଣ ଏହା ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଡ଼ୁଛି ।” ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ସିଂହକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ତେବେ, ନରସିଂହ ମହାଶକ୍ତି ରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଇ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା । ସଭା ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଆଖି ରେ କ୍ରୋଧ ଆସି, ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ – ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ରୁତ କାଳଚକ୍ର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଚକ୍ର । ଏହି ସହିତ, ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହଙ୍କ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଅସ୍ତ୍ର, ଶୁଷ୍କ-ତରଳ ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତ୍ର । ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଗଦା, ମୋହକ, ଶୁଷ୍କ କରିବା, ଜଳାଇବା, ଶୋକ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କଲେ । ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର, ମଥନ ଅସ୍ତ୍ର, ଖପର ଅସ୍ତ୍ର, ଦାସ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଦମ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ । ବ୍ରହ୍ମଶିରା, ସୋମ, ଶିଶିର, କମ୍ପନା, ଶତନା, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ସୁଭୈରବ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ । କାଳମୁଦ୍ଗର, ଅକ୍ଷୋଭ୍ୟ, ତାପନ, ସମ୍ବର୍ତନ, ମୋହନ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାୟାଧାର ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, ପ୍ରିୟ ଅସିରତ୍ନ, ନନ୍ଦକ, ପ୍ରସ୍ୱପନ, ପ୍ରମଥନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର, ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ । ହୟଶିରା, ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସର୍ପ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କଲେ । ଅଦମ୍ୟ ପିଶାଚ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୋଷଣ, ଶମନ, ଭବନ, ପ୍ରସ୍ଥାପନ, ବିକମ୍ପନ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ । ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଏହି ସମୟରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନରସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ଦେଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରାଯାଉଥିବା ଭଳି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା । ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସିଂହକୁ ଘେରି ଦେଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ହିମବତକୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଘେରି ଦେଇଥାଏ । ତାପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ସେନାର ସମୁଦ୍ର କ୍ରୋଧର ବାୟୁରେ ଉତ୍ତଳିତ ହୋଇ, ମାଏନକ ପାହାଡ଼କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା । ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ – ବାଣ, ଫାସ, ତଳୱାର, ଗଦା, ମୁଷଳ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଚାବୁକ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଲକଡ଼ି, ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ, ମାଲେଟ, ଶିଳା, ଗୋଟିଆ, ମର୍ତ୍ତିକା, ପାହାଡ଼ ଶିର୍ଷ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନି, ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ସିଂହକୁ ଘେରି ରହିଲେ । ଦାନବମାନେ ଫାସ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଦ୍ୟୁତ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ନାଗ ଫାସ ଭଳି ଚାରିପାଖରେ ଦେଖାଗଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ସୁନା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ହଳଦୀ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକରେ ଚମକିଉଥିଲା, ମଣିମାଳାରେ କମର ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଚଉଡ଼ା ପାଖ ଭଳି ହଁସ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ସେମାନେ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୋଭାମୟ ବାହୁବନ୍ଦ, ମୁକୁଟ ଓ କଙ୍ଗନ ରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ଏହି ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଛିଙ୍କର ମୁହଁ ଗଧା, କିଛିଙ୍କର ମୁହଁ ଘଣ୍ଡା ବା ବିଷ ନାଗ ଭଳି, କିଛି ମୁହଁ ମୃଗ ଭଳି, କିଛି ମୁହଁ ଶୂକର ଭଳି ଥିଲା । କିଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଭଳି ମୁହଁ, କିଛି ଧୂମକେତୁ ଭଳି, ଅଧା ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଧା ଗଠିତ ମୁହଁ, କିଛି ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜ୍ୱଳିଥିବା ମୁହଁ ଥିଲା । କିଛି ହଁସ ଓ କୁକୁଡ଼ ମୁହଁ, ମୁହଁ ବିଶାଳ ଓ ଭୟଙ୍କର, କିଛି ସିଂହ ମୁହଁ, ତାଙ୍କର ଜିଭ ଚାଟୁଥିଲେ, କିଛି କାଉ ଓ ଗୃଧ୍ର ଭଳି ମୁହଁ ଥିଲା । କିଛି ଦୁଇ ଜିଭ ଭଳି, ବକ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଧୂମକେତୁ ଭଳି ମୁହଁ ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ମହା ଶାର୍କ ଭଳି ମୁହଁ ନେଇ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ ।