ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ହଜାର ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭୂଷଣ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଓ ହୀରା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଚୂଡ଼ା ଜ୍ୱଳମାନ ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ଦୁଇ କାନରେ ଅଗ୍ନିସମାନ ଝୁମକା ଚମକୁଥିଲା। ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଛୋଟ ଓ ରୂପବତୀ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବୀୟ ତକିଆରେ ଢାକା ଥିଲା। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଭରା ମୃଦୁ ସମୀର ଚଲୁଥିଲା, ଏବଂ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଝୁମକା ସହ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମହାଦାନବ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାଚୀ, ସହଜନ୍ୟା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ସୌରଭେୟୀ, ସମୀଚୀ, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ରମ୍ଭା, ଚିତ୍ରଲେଖା, ଶୁଚିସ୍ମିତା, ଚାରୁକେଶୀ, ଘୃତାଚୀ, ମେନକା ଓ ଉର୍ବଶୀ—ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଵର ପରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ବଳୀ, ବିରୋଚନ, ନରକ (ପୃଥିବୀ ପୁତ୍ର), ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମହାଅସୁର ଗବିଷ୍ଠ, ସୁରହନ୍ତା, ସୁନାମା, ପ୍ରମତି, ସୁମତି, ଘଟୋଦର, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ, କ୍ରଥନ, ପିଠର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସୁରୂପ, ସ୍ୱବଳ, ମହାବଳ, ଦଶଗ୍ରୀବ, ବାଳୀ, ମେଘବାସା, ଘଟାସ୍ୟ, ଅକମ୍ପନ, ପ୍ରଜନ, ଇନ୍ଦ୍ରତାପନ—ଏମିତି ଶତ-ଶତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ଦାନବୀମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଝୁମକା ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଶୂରବୀର ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିସମାନ ଚମକୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆସି, ମହାତ୍ମା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଦେହ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧି, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେହି ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅସୁରମାନେ, ସମସ୍ତେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଓ ଉଜ୍ୱଳତା ସହ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦାନବସିଂହ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଏପରି ବିଭବ କେବେ ଶୁଣିବାକୁ ବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମଞ୍ଚରେ, ରତ୍ନଖଚିତ ପଥରେ, ଦେବମଣି ଲଗା ଜାଳି ଜନାଲା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିବା ଏହି ସଭାକୁ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେଠି ଦିତିଙ୍କ ଏହି ପୁଅଙ୍କୁ ସୁନା ମାଳା ଓ ଉଜ୍ୱଳତାରେ, ଶତ-ଶତ ଦାନବ ଘେରି ରହିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଆସିଲେ, ସମୟର ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସିଂହ ଆକୃତି ଲୁଚିଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ସହ ଏହି ନରସିଂହ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ, ସୁନା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। "ଏହି ସିଂହ ଆକୃତି କେବେ ଦେଖିବାକୁ ବା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ," ବୋଲି ସେମାନେ କହିଲେ। "ଏହି କି ଦିବ୍ୟ ଦେହ, ଅଦୃଶ୍ୟରୁ ଉପଜିଛି, ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାନବ ନାଶକ? ଏହା ମୋ ମନକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଛି। ଏହି ଦେହ ଭିତରେ ଦେବତାମାନେ, ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ନଦୀ, ହିମାଳୟ, ପରିୟାତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ପାହାଡ଼ ଅଛନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ତାରାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବସୁମାନେ, କୁବେର, ବରୁଣ, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ମାରୁତ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତପସ୍ବୀ ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେହ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପଶୁପତି ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଏଠାରେ ଅଛି। ତୁମେ, ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏଠାରେ, ଶତ-ଶତ ଉଡୁଥିବା ରଥ ଓ ସଭା ସହ ଅଛୁ। ଏହି ନରସିଂହ ଭିତରେ ତିନି ଲୋକ ଓ ସନାତନ ଧର୍ମ ଦେଖାଯାଉଛି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏଠାରେ ଅଛି। ଏଠାରେ ପ୍ରଜାପତି, ମହାତ୍ମା ମନୁ, ଗ୍ରହମାନେ, ଯୋଗଶକ୍ତି, ବୃକ୍ଷ, ବିପଦ୍ କାଳ, ଧୃତି, ବୁଦ୍ଧି, ଆନନ୍ଦ, ସତ୍ୟ, ତପ, ସଂୟମ ଅଛି। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସନତ୍କୁମାର, ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, କ୍ରୋଧ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଧର୍ମ, ମୋହ ଓ ସମସ୍ତ ପିତୃଗଣ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।" ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ନେତାମାନୋଁ କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ସିଂହ କୁ ଧର, ସନ୍ଦେହ ଥାଏ ତେବେ ମାର, ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଛି।" ସମସ୍ତ ଦାନବ ଖୁସି ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସିଂହକୁ ଘେରି ନେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରସିଂହ ଏକ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଇ, ସେହି ଦିବ୍ୟ ସଭାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ସଭା ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନିଜ ଆଖି ରେ ରୋଷ ଭରି, ଏକା ସିଂହ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ—ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡମନ୍ତ୍ର, କ୍ରୂର କାଳଚକ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁଚକ୍ର, ପିତାମହଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ତିନି ଲୋକ ଦହାଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ଅଦ୍ଭୁତ ବଜ୍ର ଓ ଶୁଷ୍କ-ତରଳ ଅସ୍ତ୍ର—ସବୁ ଛାଡ଼ିଲେ।