ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାମୟ ସଭାମଣ୍ଡପ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରକୃତିର ଅନେକ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗଛ-ଗଛା ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏଠାରେ ବରୁଣ, ବତ୍ସନାଭ, କଠଳ, ଚନ୍ଦନ, କଦମ୍ବ, ସୁମନସ, ନୀମ, ପିପଳ, ଓ ଟିଣ୍ଡୁକ ଗଛ ଥିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ପାରିଜାତ, ଲୋଧ୍ର, ମଲ୍ଲିକା, ଭଦ୍ରଦାରୁ, ଆମଳକୀ, ଜାମ୍ବୁ, କୁଚା ଓ ଶୈଳବାଳୁକା ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଖଜୁରୀ, ନାଡିଆ, ହରୀତକୀ, ବିଭୀତକ, କାଳିୟକ, ଦ୍ରୁକାଳ, ହିଙ୍ଗୁ, ପାରିୟାତ୍ରକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ । ମନ୍ଦାର, କୁନ୍ଦ, ଲକ୍ତ, ପତଙ୍ଗ, କୁଟଜ, ଲାଲ କୁରଣ୍ଟକ ଓ ନୀଳ ଗଛସହିତ ଅଗରୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । କଦମ୍ବ, ଭବ୍ୟ, ଦାଳିମ୍ବ, ବୀଜପୂରକ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ବିଳ୍ବ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ୍ । ଅଶୋକ ଓ ତମାଳ ଗଛ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ଲତା ଓ ଉଦ୍ଭିଦର ଛାୟା ଥିଲା, ଏହାଛଡ଼ା ଅନେକ ମଧୂକ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁଧିଆ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଲତା ତାଙ୍କର ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ଅରଣ୍ୟଜ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଚାରିପାଖରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଭା ଛାଡ଼ିଥିଲା । ଚକୋର ପକ୍ଷୀ, ପଦ୍ମ, ମଦମସ୍ତ କୋଇଲି ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ରହୁଥିଲେ । ମହାବୃକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଭରା ଶାଖାରେ ରଙ୍ଗବିରଙ୍ଗ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ—କେହି ଲାଲ, କେହି ହଳଦିଆ, କେହି ରକ୍ତିମ ରଙ୍ଗରେ । ଜୀବଜୀବିକା ପକ୍ଷୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏପରି ଶୋଭାମୟ ସଭାରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ । ସେ ହଜାର ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଅନମୂଲ୍ୟ ମଣି ଓ ହୀରାର ମୁକୁଟ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର କାନରେ ଅଗ୍ନିସ୍ନାନ ଦାନା ବଲୟ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା । ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଛୋଟ ତଥା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦେବୀୟ କୁଶନ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ୍ ଥିଲା । ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଭରା ମୃଦୁ ବାୟୁ ବହୁଥିଲା, ଏବଂ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ କାନବାଳା ପିନ୍ଧି ବସିଥିଲେ । ସେଇ ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମହାବଳୀ ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ । ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱାଚୀ, ସହଜନ୍ୟା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ସୌରଭେୟୀ, ସମୀଚୀ, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ରମ୍ଭା, ଚିତ୍ରଲେଖା, ଶୁଚିସ୍ମିତା, ଚାରୁକେଶୀ, ଘୃତାଚୀ, ମେନକା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଅପ୍ସରାମାନେ ରହି ସେଠି ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ । ସେଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁବନ୍ତ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବସିଥିଲେ, ଦିତିଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଦାନ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ବାଲି, ବିରୋଚନ, ନରକ (ଭୂତନୟନ୍), ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମହାସୁର ଗବିଷ୍ଠ, ସୁରହନ୍ତା, ସୁନାମା, ପ୍ରମତି, ସୁମତି, ଘଟୋଦର, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ, କ୍ରଥନ, ପିଠର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସୁରୂପ, ସ୍ୱବଳ, ମହାବଳ, ଦଶଗ୍ରୀବ, ବାଲି, ମେଘବାସା, ଘଟାସ୍ୟ, ଅକମ୍ପନ, ପ୍ରଜନ, ଇନ୍ଦ୍ରତାପନ ଓ ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ କାନବାଳା ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୂରବୀର, ଅମୃତ ଦାନ ପାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଅନେକ ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ । ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ଆସି ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ମହେନ୍ଦ୍ରପରି, ଅଦ୍ଭୁତ ବାହୁବନ୍ଦ ଧାରିଥିଲେ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ଅସୁରମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେହ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଧାରଣ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଚମକୁଥିଲେ । ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଏପରି ମହିମା କଦାଚିତ୍ ଶୁଣିବାକୁ ବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ମଞ୍ଚ ଉପରେ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତ ପଥରେ, ଦେବମଣି ଲାଗିଥିବା ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେ ବସିଥିଲେ । ସେ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଦେହ ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଦୀପ୍ତି ଛଡ଼ୁଥିଲା, ତାଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ସେବା କରୁଥିଲେ । ତାପରେ, ସେଠି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଂହ ଆକୃତି ଗୁପ୍ତ ଥିଲା, କାଳଚକ୍ର ପରି ଉପସ୍ଥିତ, ଅଗ୍ନିରେ ଛାଇ ଲୁଚିଥିବା ପରି । ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରି, ଏହି ସିଂହ ଆକୃତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଏହି ଅପୂର୍ବ ଆକୃତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଓ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ । ଦୈତ୍ୟରାଜ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଅବାକ୍ ହୋଇ କହିଲେ—"ଏ ମହାବାହୁ ରାଜନ, ଆମେ କେବେ ଏପରି ସିଂହ ଆକୃତି ନ ଶୁଣିଛୁ, ନ ଦେଖିଛୁ । ଏହି କି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଉଦ୍ଭବ, ଭୟାନକ ଓ ଦାନବ ନାଶ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ, ମୋର ମନକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଛି । ଏହି ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ହିମାଲୟ, ପରିୟାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂର୍ବଜ ପାହାଡ଼ ଅଛନ୍ତି । ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ତାରାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ବସୁମାନେ, କୁବେର, ବରୁଣ, ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି ସମସ୍ତେ ଏଠି ଅଛନ୍ତି । ମାରୁତ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତାପସୀ ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆକୃତି ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି । ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପଶୁପତି ଏହି ମାଥା ଉପରେ ବିଚରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଏଠି ଅଛନ୍ତି । ତୁମେ, ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶତଶଃ ବିମାନ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଘେରାଯାଇଛୁ, ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।