ସେହି ସମୟରେ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗନ୍ଧଧରା ବନସ୍ପତି ଓ ଫଳ-ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକର୍ଷଣ କଲା ଏମିତି କିଛି ହ୍ରଦ, ଯେଉଁମାନେ ନ ଅତ୍ୟଧିକ ଠଣ୍ଡା, ନ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ, ବରଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ମିଶ୍ରଣ ଥିଲା । ସେହି ହ୍ରଦମାନେ ପଦ୍ମ, କମଳ, ଶତପତ୍ରୀ ଫୁଲ, ଲାଲ କୁବଳୟ ଓ ନୀଳ କୁମୁଦା ଫୁଲରେ ଆବୃତ ଥିଲେ । ସେଠାରେ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପକ୍ଷୀ, ରାଜହଂସ, ପ୍ରିୟ କାରଣ୍ଡବ, ଚକ୍ରବାକ, ସାରସ ଓ କୁରର ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । କ୍ରିଷ୍ଟଳ ସମାନ ନିର୍ମଳ ପକ୍ଷୀ, ଫିକା ପାଟିଆ ଚିରୁନା, ଅନେକ ହଂସ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ସାରସମାନେ ତାଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ । ପ୍ରଭୁ ଦେଖିଲେ ଶୁଭ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଲତାମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଝୁମୁକରେ ଭରିଥିଲେ । ସେଠାରେ କେତକୀ, ଅଶୋକ, ସରଳ, ପୁମ୍ନାଗ, ତିଳକ, ଅର୍ଜୁନ, ଆମ୍ବ, ନୀପ, ପ୍ରସ୍ଥପୁଷ୍ପ, କଦମ୍ବ, ବକୁଳ, ଧବ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ପାଟଳ, ଶାଲ୍ମଳୀ, ହରିଦ୍ରା, ସାଲ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ମନୋହର ଚମ୍ପକ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ଏହି ସଭାଗୃହରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ଵାଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ପ୍ରବାଳ ବୃକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚମକୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ କଣ୍ଡ ଓ ସୁନ୍ଦର ଶାଖା ଥିବା ବୃକ୍ଷ, ତାଳ ଗଛ ପରି ଉଚ୍ଚ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର—କଳା କର୍ଵଡ଼ ଓ ଅଶୋକ ଭଳି ବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ବରୁଣ, ବତ୍ସନାଭ, କଠଳ, ଚନ୍ଦନ, କଦମ୍ବ, ସୁମନସ, ନିମ୍ବ, ପିପଳ, ଟିଣ୍ଡୁକ ଓ ଅନେକ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ । ପାରିଜାତ, ଲୋଧ୍ର, ଜାସ୍ମିନ୍, ଭଦ୍ରଦାରୁ, ଆମଳକୀ, ଜାମ୍ବୁ, କୁଚା, ଶୈଳବାଳୁକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ଏଉଁପରି, ଖଜୁରୀ, ନଡିଆ, ହରୀତକୀ, ବିଭୀତକୀ, କାଳୀୟକ, ଦ୍ରୁକାଳ, ହିଙ୍ଗୁ ଓ ପାରିୟାତ୍ରକ ବୃକ୍ଷ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ମନ୍ଦାର, କୁନ୍ଦ, ଲକ୍ତ, ପତଙ୍ଗ, କୁଟଜ, ଲାଲ କୁରଣ୍ଟକ ଓ ନୀଳ ଅଗରୁ ଗଛ ଥିଲେ । କଦମ୍ବ, ଭବ୍ୟ, ଦାନିମ୍ବ, ବୀଜପୂରକ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ବିଳ୍ବ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀ ମଧୁ ଚୁଷୁଥିବା ଗଛ ଦେଖିଲେ । ଅଶୋକ ଓ ତମାଳ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଝାଡ଼ ଓ ଲତା ଛାଡ଼ି ଆବୃତ, ଅନେକ ମଧୁକ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁଧ ଝରୁଥିବା ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏଠାରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଲତା, ଯେଉଁମାନେ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅନେକ ଅରଣ୍ୟଜ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏହି ବୃକ୍ଷମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଶୋଭିତ, ଚକୋର, ପଦ୍ମ, ମଦୋନ୍ମତ କୋକିଳ ଓ ଶ୍ୟାମ ଚଢ଼ି ରହିଥିଲେ । ଏହି ବୃକ୍ଷମାନେ ଫୁଲେ ଭରିଥିବା ଶିଖରରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସିଥିଲେ—ଲାଲ, ହଳଦିଆ ଓ ରକ୍ତିମ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିଲେ । ଜୀବଜୀବିକା ପକ୍ଷୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ହସୁଥିଲେ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହରେ ଦାୟିତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବସିଥିଲେ । ସେ ହଜାର ହଜାର ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଆଭୂଷଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ହୀରା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମୌଳି ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବୀୟ ଚିତ୍ରଶୋଭିତ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ । ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ଧାରଣ କରୁଥିବା ମୃଦୁ ପବନ ବହୁଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ମହିମାରେ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ । ଭିଶ୍ୱାଚୀ, ସହଜନ୍ୟା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ସୌରଭେୟୀ, ସମୀଚୀ, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ରମ୍ଭା, ଚିତ୍ରଲେଖା, ଶୁଚିସ୍ମିତା, ଚାରୁକେଶୀ, ଘୃତାଚୀ, ମେନକା ଓ ଉର୍ବଶୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ । ଏପରି ହଜାର ହଜାର ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଅପ୍ସରାମାନେ ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ବିରାଟ୍ ବାହୁଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ରହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବରପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶତ-ହଜାର ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ—ବଳି, ବିରୋଚନ, ନରକ (ପୃଥିବୀପୁତ୍ର), ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମହାସୁର ଗବିଷ୍ଠ, ସୁରହନ୍ତା, ସୁନାମା, ପ୍ରମତି ଓ ସୁମତି । ଘଟୋଦର, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ, କ୍ରଥନ, ପିଠର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସୁରୂପ, ସ୍ୱବଳ, ମହାବଳ, ଦଶଗ୍ରୀବ, ବାଳି, ମେଘବାସା, ଘଟାସ୍ୟ, ଅକମ୍ପନ, ପ୍ରଜନ, ଇନ୍ଦ୍ରତାପନ ଏବଂ ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ, ତାପ୍ତ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ମହାନ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ । ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆସି, ମହାନ ଆତ୍ମା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ସମସ୍ତେ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଅଦ୍ଭୁତ କଙ୍କଣ ଧାରଣ କରି, ଦିତିପୁତ୍ର ହିସାବରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ । ସେହି ଦିବ୍ୟ ସଭାଗୃହରେ, ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଅସୁରମାନେ, ସମସ୍ତେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ । ଦାୟିତ୍ୟସିଂହ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଏପରି ମହିମା କେବେ ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା, ନ ଦେଖାଯାଇଥିଲା—ଏହି ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ । ସେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ ତୋଳି ରାସ୍ତା, ଦିବ୍ୟ ମଣି ଲାଗିଥିବା ଜାଲି ଜନାଲା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ସଭାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ଦିତିପୁତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚମକୁଥିଲେ, ହଜାର-ହଜାର ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।