ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନ୍ କହିଛନ୍ତି, ଯେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଦାନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହିଠାରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି—ଯାହା ପିତାଙ୍କ ପରଲୋକ ପରେ ପୁଅମାନେ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଶୂଚିତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କେମିତି ପାଳନ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ଦିନ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ବାର ଦିନ, ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପନ୍ଦର ଦିନ ଶୂଚିତା ଅବଧି ରହିଥାଏ। ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସପିଣ୍ଡମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅବଧି ଏକ ମାସ, ଯଦି କେହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡାକର୍ମ ଥିବେ, ତେବେ ତିନି ରାତି ମାନାଯାଏ। ଏହି ନିୟମ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ବର୍ଗ ପାଇଁ ଲାଗୁ ହୁଏ; ଅସ୍ଥି ସଂଗ୍ରହ ପରେ ଦେହ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ପରଲୋକଗତ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହି କ୍ରିୟାକୁ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭୋଜନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଦିଏ। ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତା ଯମନଗରକୁ ଯାନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ସେ ନିଜ ଘର, ପୁଅ ଓ ଜଣାକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ ଦଶ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଧ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଶ୍ମଶାନ ଅଗ୍ନିର ଶାନ୍ତି ଓ ଯାତ୍ରାର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଏଗାରମ ଦିନରେ, ଏକ ଶୁଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଗାର ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୂଚିତା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଭୋଜନ କରାଇବେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ପୁନଃ ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା ଆଗ୍ନି ଆହ୍ୱାନ ସହିତ କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ ବିନା କରିବା ନିୟମ। ଏଠି ଏକ ଉପବୀତ, ଏକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଏକ ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ; "ସେ ଆସୁନ୍ତୁ" ବୋଲି କହିବେ ଓ ତିଳ ମିଶିତ ଜଳ ଦେବେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ ଛିଟାଇ ଦେବେ, "ବିଦାୟ ସମୟରେ ତୁଷ୍ଟି ହେଉ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ଏବଂ ପୂର୍ବବତ୍ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା ଓ ବିଦି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଦବିଦ୍ ଦ୍ୱାରା କରିବେ। ଏଭଳି, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍; ଶୂଚିତା ଶେଷ ହେବା ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଏକ ନୂତନ ଶୟନ ଦିଆଯିବ। ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ତ୍ତି, ଫଳ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପୂଜା କରିବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ବୃଷଭ ମୁକ୍ତି, ଶୁଭ ଗୌର ଗାଈ ଦାନ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଭରା କୁମ୍ଭ ଦାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳ ମିଶିତ ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ୍; ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସପିଣ୍ଡୀକରଣ କରିବା ନିୟମ। ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ପରେ, ପିତୃଗତ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେବେ ଓ ପକ୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅଂଶଗ୍ରାହୀ ହେବେ, ଏବଂ ତା'ପରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବେ। ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍, ପିତୃମାନେ ବସିବେ, ଏବଂ ପରଲୋକଗତଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି ଚିହ୍ନଟ କରିବେ। ଚନ୍ଦନ, ଜଳ ଓ ତିଳ ସହିତ ଚାରିଟି ଘଡ଼ା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ; ପରଲୋକଗତଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଯେଉଁ ଘଡ଼ା, ତାହା ପିତୃମାନଙ୍କ ଘଡ଼ାରେ ଏକତ୍ର କରିବେ। ଏହିପରି, ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଚାରିଟି ପିଣ୍ଡ ବନାଇ "ସମ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ; ଶେଷ ଦୁଇଟିରେ ଶେଷଟିକୁ ତିନି ଭାଗ କରି ଦେବେ। ଚତୁର୍ଥ ପିଣ୍ଡ ପାଇଁ କେବେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ରିୟା ନାହିଁ; ପରେ ସେ ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେ ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟମ ଅବସ୍ଥା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସପିଣ୍ଡୀକରଣ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଆଉ କିଛି ଦିଆଯିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ଦାନ କେବଳ ସେହି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଏହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଗ୍ରହଣ କ୍ଷୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପର୍ବରେ ଏହି ନିୟମ ଚାଲିଥାଏ। ଯେଉଁ ଦିନ ପରଲୋକ ହେଲେ, ସେହି ଦିନ ତିନିଟି ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏକପିଣ୍ଡ କ୍ରିୟା ଛାଡ଼ି ଯେଉଁଠାରେ ଏହି କ୍ରିୟା କରାଯାଏ, ସେ ସଦା ପିତୃହନ୍ତା, ମାତୃଭ୍ରାତୃ ନାଶକ ହୁଏ; ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଦିନେ ପକ୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଅଧୋଗତି ପାଏ। ଯେତେବେଳେ ପରଲୋକଗତମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଦୁଇଧା ହୋଇଯାଏ; ଏହିପାଇଁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକପିଣ୍ଡ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯିଏ ଇର୍ଷା ଛାଡି ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟସହିତ ଜଳ ପାତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂର୍ବ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି ହୋମ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବେ। ସପିଣ୍ଡୀକରଣରେ ପିତା ତିନି ପିଢି ସହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଯୋଗ ପାଇଲେ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୁଶା ଶୂଧି ଦ୍ୱାରା ଅବଶିଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ; ଚତୁର୍ଥ ପିତୃଠାରୁ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସମ୍ପୃକ୍ତି ଥାଏ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ଏଠାର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଭୋଜନ ଓ ହୋମ ଦିଅନ୍ତି, ସେହି ଦାନ କିପରି ପିତୃଲୋକରେ ବାପାଣ୍ଡ଼ମାନଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ? କିଏ ଏହି ମାଧ୍ୟମ? ଯଦି ଦ୍ୱିଜ ଲୋକ ଖାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପିତ, ତେବେ ଯାହା ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେ କିପରି ସେମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି? ବେଦ ଉପଦେଶ କରେ—ବସୁମାନେ ପିତୃ, ରୁଦ୍ରମାନେ ପିତାମହ, ତାଙ୍କ ପିତାମହ ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଅଟୁଟ ସଂଖ୍ୟାର ଅଂଶ। ପିତୃମାନଙ୍କ ନାମ ଓ କୁଳ ଦ୍ୱାରା ପକ୍କ ଓ ହୋମ ଦାନ ପହଞ୍ଚେ; ଶ୍ରାଦ୍ଧର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଏହି କ୍ରିୟା ସଫଳ ହୁଏ। ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ନିୟୋଜିତ ଦେବତା; ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ପିତୃମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନାମ, କୁଳ, କାଳ ଓ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ସେହି ଭୋଜନ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯଦି ପିତା ପୁଣ୍ୟ କର୍ମରେ ଦେବତା ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଭୋଜନ ଅମୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଯାଏ; ଦାନବ ହେଲେ ମାୟା, ପିଶାଚ ହେଲେ ରକ୍ତ ଓ ଜଳ, ମାନବ ହେଲେ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଭାବେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।