ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଦୁଃଖିତ ଶିଶୁମାନେ କିମ୍ବା ରାଜଦ୍ୱାରରେ ସେବା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି; ଏବଂ ଜୀବନ ଶେଷରେ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମହାଦେବ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ, ନରସିଂହଙ୍କ ମହିମା ଓ ପାପ ନାଶ ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କୃତ ଯୁଗରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ନାୟକ ଓ ମହାବଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ ଦଶ ହଜାର ଦଶ ଶତବଦ୍ଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳରେ ବସି, ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟଙ୍ଗ, ମୌନବ୍ରତ ଓ ନିଗ୍ରହ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଶାନ୍ତି, ଆତ୍ମନିଗ୍ରହ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ ରଥରେ ହଁସ ଯୁକ୍ତ କରି, ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବତାମାନେ—ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗ, ଦିଗ୍ପାଳ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ତାରା, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଆକାଶର ଜୀବ, ଗ୍ରହମାନେ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ, ସପ୍ତ ଋଷି, ରାଜର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମେତ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ବ୍ରହ୍ମା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଏହି ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ଖୁସି। ଏବେ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।" ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ, "ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ, ପିଶାଚ—ଏମାନେ କେହି ମୋତେ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମହାପିତାମହ, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଇ ମୋତେ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ପାହାଡ଼, ଗଛ, ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା, ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ମୋତେ ବିନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଆକାଶ, ତାରା, ଦଶ ଦିଗ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବି। ମୁଁ କ୍ରୋଧ ଓ କାମ ହେବି, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, କୁବେର, ଯକ୍ଷ ଓ କିମ୍ପୁରୁଷର ନାଥ ହେବି।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ।" ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପରେ, ଦେବତା, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦାନବ ଆମକୁ ବିନାଶ କରିଦେବେ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କ ନାଶ ବିଚାର କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମୂଳ ସୃଷ୍ଟା, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବିର ଦାତା, ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଜ୍ଞାନୀ।" ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କହାଯାଇଥିବା ଉପରେ, ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମା ଶୀତଳ ଶବ୍ଦରେ ଦେବତାମାନୋକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, "ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବତାମାନେ ପାଇବେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ସହିତ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଅହଂକାରରେ ଭରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତିନି ଲୋକର ଦେବତାମାନୋକୁ ହରାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହି ତିନି ଲୋକ ଉପରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାହାପରେ, ଅହଂକାର ଓ କାଳର ନିୟମରେ ଚଳିତ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଯଜ୍ଞ୍ୟଯୋଗ୍ୟ ଦାନବମାନୋକୁ ଯଜ୍ଞ୍ୟଯୋଗ୍ୟ କଲେ, ଦେବତାମାନୋକୁ ଅଯୋଗ୍ଯ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ବସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତା, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଦ୍ୱିଜ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେଲେ। "ନାରାୟଣ, ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଦେବ, ଦାନବରାଜ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଆମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟା, ଶିକ୍ଷକ ଓ ଦେବତା।" ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଅମର ଦେବମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଛି। ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କର। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଗର୍ବିତ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବଧ କରିବି।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ନିମନ୍ତେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ଅକ୍ଷୟ "ଓଁ" ଧ୍ୱନିକୁ ସହଯୋଗୀ କରି, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୟାରି ହେଲେ। ହରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭାମୟ ରୂପେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେ ମାନବ-ସିଂହ ମିଶ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ମାନବ ଓ ସିଂହ ଦୁଇଁ ଦେହ ଯୋଗୁ ନୃସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ଏହିପରେ ସେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ, ଦିବ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଆকৰ୍ଷକ ସଭାଗୃହ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ପୂରଣ ସାମଗ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେଇ ସଭାଗୃହ ଏକ ଶତ ଏବଂ ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ପଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ଦିବ୍ୟ ଓ ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ଭାବେ ଚାଲିପାରିଥିଲା।