ଅଠରେ ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ଭାସ୍କର—ମିଶି ଗୁହାଙ୍କୁ ଦେବାଧିପତି ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ସଉଘ୍ରାଣ ମାଳା, ମଙ୍ଗଳ ଧୂପ, ଖେଳନା, ଛତା, ପଙ୍ଖା, ଜାଲ, ଭୂଷଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଗୁହାଙ୍କୁ ଶୋଭାୟିତ କରିଲେ। ନିୟମାନୁସାରେ ଅଭିଷେକ ହେବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଷଡ୍ମୁଖ ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କନ୍ୟା ଦେବସେନାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଦେବସେନାଙ୍କ ପାଇଁ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଓ ଧନର ଦେବତା ଏକ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ ଦାନ କଲେ। ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେଲେ, ବାୟୁ ଏକ ଭାହନ ଦେଲେ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ଏକ ଖେଳନା ମୁର୍ଗା ଦେଲେ ଯାହା ଯେକୌଣସି ଆକାର ନେଇପାରେ। ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଗୁହାଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଦୁର୍ଲଭ ଅନୁଚର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ଷଡ୍ମୁଖଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେମାନେ ଭୂମିରେ ନମି ଷଡ୍ମୁଖଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଦେବ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ଗାଇ କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ—"ଓ କୁମାର, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଦେବଦାନବ ନାଶକ ସ୍କନ୍ଦ, ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଷଡ୍ମୁଖ, ଯେଉଁଠି ଆକାର ନେଇପାର, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ବନ୍ଧିତ ମଣି ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ବିର ମହାବିର, ଦେବଦାନବ ନାଶକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଗୁହା, ଗୁପ୍ତ ଦେବତା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ତିନି ଲୋକର ଭୟ ହରଣ କରୁଥିବା, ଅସୀମ ଦୟାର ଶିଶୁ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପବିତ୍ର, ବିଶାଖ, ମହାନ ନିଷ୍ଠାବାନ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ମନୋହର, ବିର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର, ମୟୂର ଭାହନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଉତ୍ତଳ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ, ଶକ୍ତିରେ ପୂଜ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌର୍ୟ ଧାରୀ, ଶୁଭ ଦୟାବାନ ତୁମେ ସଦା ଆମେ ପ୍ରତି କୃପା କର।" ଏପରି ଷଡ୍ମୁଖଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞପତି, କର୍ମନିଷ୍ଠା, ଦେବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନେତାମାନେ ନମିଲେ। ଷଡ୍ମୁଖ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପବିତ୍ର ଚକ୍ଷୁରେ ଦେବମାନେ ଦେଖି କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରିବି; ଭୟ ଛାଡ଼।" "ଦେବମାନେ, କଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉ? ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ଯାହା ଚାହୁଁଛ, କହ।" ଏପରି ଷଡ୍ମୁଖଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମହାତ୍ମା ଗୁହାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ—"ତାରକ ନାମକ ଦେମନ୍ ରାଜା, ଦେବକୁଳ ନାଶକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଖରା ଚରିତ୍ର, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧୀ—ତାଙ୍କୁ ହତ କର; ଏହି ଆମର ଭୟ ହରିବା ଇଚ୍ଛା।" ଗୁହା ଏହି କଥା ଶୁଣି "ତଥାସ୍ତୁ" କହିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାରକ ନାଶ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ଦେମନ୍ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ପରି, ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷାରେ କଥା କହୁଥିବା, ଭୟହୀନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତାରକାସୁରଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ—"ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନେ ଅଧିପତି, ତୁମକୁ କହୁଛନ୍ତି, ଦେମନ୍ ଧ୍ୱଜ ଧାରୀ, ସ୍ଵର୍ଗର ମାଲିକ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାରକାସୁର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଚାହିଲେ। "ଦାନବ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କଲା, ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଶାସକ ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ରାଜା, ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇବି।" ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାରକାସୁର କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇଗଲେ, ଦୂଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କ ମହିମା ହାରାଇଯିବା ପରି, ଦୂତକୁ କହିଲେ—"ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶତବାର ଦେଖିଛି। ତୁମେ ଲଜ୍ଜାହୀନ, ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଇନ୍ଦ୍ର।" ଦୂତ ଯାଇବା ପରେ, ଦାନବ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଇନ୍ଦ୍ର ଏବେ ଅସହାୟ, ଏହିପରି କଥା କହିବା ଯୁକ୍ତିସଂଗତ।" "ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ, ସେ ଏବେ ଅନ୍ୟର ସାହାଯ୍ୟ ଚାହୁଛି।" ଦୂଷ୍ଟ ତାରକାସୁର ଦୁଷ୍ଟ ଲକ୍ଷଣ ଓ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଧୂଳିର ବର୍ଷା, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷା, ହାତ ଓ ଚକ୍ଷୁର କମ୍ପନ, ମୁଁହ ଶୁଷ୍କ, ମନ ଭ୍ରମିତ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନେ ମୁଁହଁର ଅରୁଣ ହେଉଥିବା, ଦୂଷ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଦୂଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ଧାରୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଦିତିପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭୟ ଛାଡିଲେ। କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଅଶ୍ୱ ମାନେ ଭୂମିକୁ ଧୂଳିରେ ହଳଦି କରି, ରଥର ଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ, ହାତୀ ଦଳର ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶବ୍ଦ ଓ ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ସେ ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକାରର ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଦେବମାନେ ଭୂଷଣ ହୋଇ, କିନ୍ନରଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସେନା ବିଭିନ୍ନ ଗଛର ଫୁଲ ର ଗୁଛ ନେଇ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶସ୍ତ୍ର, ନିର୍ମଳ କବଚରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବମାନେ ଦେବପ୍ରଜାମାନେ ଦେଖିଲେ, କବିମାନେ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ମହିମା ମଣ୍ଡିତ, ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦରୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଅଳ୍ପ ଅସ୍ଥିର ହେଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହି ଅପୂର୍ବ ଯୋଦ୍ଧା କିଏ, ଯାହାକୁ ମୁଁ କଦାଚିତ୍ ପରାଜିତ କରିନି?" ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଦୈତ୍ୟ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, କବିମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଏପରି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଉପରେ ଘାତ କଲା— "ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୁମାର, ଦେବମାନେ ର ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ଦେବମାନେ ର ମୁଁହଁର ଅରୁଣ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର, ଦାନବ ଜାତିର ମହାସାଗର ଉପରେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଜୟ!" "ଷଡ୍ମୁଖ, ମୟୂର ରଥର ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ଦେବମାନେ ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୁମ ଚରଣ ନଖର ଚିହ୍ନ, ନବ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନିର୍ମଳ ମୁଦ୍ରାରେ ଶୋଭିତ, ଦୈତ୍ୟ ଜାତି ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଜୟ!" "ବିଶାଖ, ପ୍ରଭୁ, ଜୟ! ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉଦ୍ଧାରକ, ଦେବସେନାପତି, ଗୌରୀପୁତ୍ର ସ୍କନ୍ଦ, ଘଣ୍ଟା ପ୍ରିୟ, ବିଶାଖ, ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମକୁ ଜୟ!" "ସହଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଉଦ୍ଧାରକ, ଦିତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈତ୍ୟ ତାରକ ନାଶକ, ସ୍କନ୍ଦ, ସପ୍ତ ରାତିର ଶିଶୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦୁଃଖ ନାଶକ, ତୁମକୁ ଜୟ!" ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କବିମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ତାରକା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଛି ବୁଝିଲେ।