ଭୀରକଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ମାଁ, ଭୀରକ; ତୁମ ମନରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ରଖିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଏବଂ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଝିଅ। ମୋ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖିନାହଁ, ପୁଅ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଙ୍ଗ ମୋତେ ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମିଳିଛି। ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥା ଅଜ୍ଞାତ ଥିଲି, ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯେ ଶଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଜନାନୀ ରୂପେ ଅଂଶୀନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି। ଏହି ଶାପ ପଛେ ଫେରିଯିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି— ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମଣିଷ ଜନ୍ମ ରୁ ଫେରିବ, ଏବଂ କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।" ଏହିପରେ, ଭୀରକ ମନ ଭରି ମାଆଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, "ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯାଙ୍କର ହସ୍ତଦ୍ୱୟ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ନମନ କରିଥିବା ରତ୍ନ ଚିହ୍ନରେ ସୁଶୋଭିତ, ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା, ନମନ କରିଥିବାମାନେ ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯାଙ୍କର କଣ୍ଠ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶରୀର ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଛି, ହସ୍ତେ ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ଅଛି— ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।" "ହେ ପୂଜିତେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କେଉଁଠି ଏତେ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରନ୍ତି? ଶଙ୍କର କି ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ? ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଣ୍ଡଳରେ ଅପରାଜିତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ଆପଣଙ୍କ ରୂପକୁ, ଅନ୍ଧକ ଦାନବଙ୍କ ଦଳ ନାଶ କରି, ପ୍ରଥମେ ଦେବମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ବଡ଼ ସିଂହାର ରଥରେ ବସି, ଧଳା କେଶ ଗୁଛରେ ଗଳା ଶୋଭିତ, ଶୁଧ୍ଧ ତେଜୋମୟ, ପିତାମ୍ବର ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।" "ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କୁ ଚଣ୍ଡିକା ବୋଲି କହେ, ଶୁମ୍ଭ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ନାଶକ ମାଆ, ପୃଥିବୀରେ ନମିଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ଅଭିଲାଷିତ ଦାନବମାନେକୁ ଏକା ଏକା ନାଶ କରନ୍ତି। ଆକାଶରେ ବାୟୁର ତାପସାରେ, ପୃଥିବୀରେ, ଏ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କ ରୂପ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ, ଭବପ୍ରିୟାଙ୍କୁ, ନମସ୍କାର କରୁଛି।" "ସମୁଦ୍ର, ତାହାର ତରଙ୍ଗ ସହ, ଅଗ୍ନି, ତାହାର ତେଜ ସହ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀ, ଏବଂ ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ସର୍ପମାନେ— ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ଯାହା ମୋତେ ଭୟ ଦେଇଥାଏ। ହେ ଶୁଭେ, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛି। ଏଠାରେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଚଳ ରହୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ଏକ ତୁଣ୍ଡ ସ୍ତୁତିର ଫଳ ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରିବ।" ଭୀରକଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପାର୍ବତୀ ମହାଦେବଙ୍କ ଶୁଭ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରେ ରୁଦ୍ର, ମହାଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ— ତାଙ୍କର ରୂପ ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲା, ସିଂହୀ ଭଳି ଗମନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି, ଶରୀର କମନୀୟ, ଚଉଡ଼ା ନିତମ୍ଭ, ଭାରି ଶୋଭାମୟ ଉରୁ, କମର ସୁକୁମାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରୂପରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ମଧୁର ଆକର୍ଷଣର ଧାରା ବହୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, କ୍ଷୁଦ୍ର ମଦାସ୍ପଦ ଭାବରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ, ଦେବାଦିଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆକୁଳ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଃଖିତ, ଭୟଙ୍କର, ବୀର, ଏବଂ ଭୀଷଣ ଭାବରେ ରହିଲେ। ସେ କିଛି କ୍ଷମାଶୀଳ ହେଲେ, ହସିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଜଣା ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ହଂସାକାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ଭୈରବୀ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ପର୍ବତବାସିନୀ ତାଙ୍କର ହଜାର ରୂପ ଦେଖିଲେ। ସେହି ହଜାର ରୂପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପାର୍ବତୀ ତାରା-ସଦୃଶ ଏକ ରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ତେବେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପାଦାନ ରୂପେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଏବଂ ବିୟୋଗର ଆଶା ପରେ ନିଜ ପର୍ବତକନ୍ୟା ପତ୍ନୀକୁ ପୁଣି ପାଇ ଶଙ୍କର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଦୁହେଁ ଏକାନ୍ତରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଅବିରତ ଚାଲିଲା। ଭୀରକ ବାହାରେ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯିବାକୁ କହିଦେଲେ— "ଏଠାରେ ସୁଯୋଗ ନାହିଁ, ଶୂଳିଧାରୀ ଦେବୀ ସହ ଏକାନ୍ତରେ ଲୀଳା କରୁଛନ୍ତି," ବୋଲି କହିଦେଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆଗ୍ନିକୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ ଯେ, "ଯାଅ, ଶଙ୍କର କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ଜାଣିଆ।" ତେଣୁ ଅଗ୍ନି, ବନ୍ଦର ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶୂକର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଗିରିଜା ସହ ଶୟନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କିଛି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋର ଅର୍ଦ୍ଧ ସ୍କନ୍ଧ ଦେବୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶିଛି, ଅନ୍ୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ତୁମେ ପିଉ, ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ବାଧା ଦେଲା, ତେଣୁ ଏହା ତୁମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।" ଏହିପରି କହିବାପରେ, ଅଗ୍ନି ହାତ ଜୋଡି ତାହା ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀଜ ପିଇଲେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଅନୁଯାୟୀ ଅଂଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଉଦର ଫାଟି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ବୀଜ ବାହାରିଲା। ତାହା ପିଗ୍ଧ ସୁନାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବିସ୍ତୃତ ଏକ ବଡ଼, ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ ହେଲା। ସେହି ହ୍ରଦ ସୁନା ଗୋଲାପ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଶୁଣି, ଦେବୀ ସେହି ସୁନା ହ୍ରଦକୁ ଯାଇଲେ। କୁତୁହଳରେ ତିନି ସେହି ହ୍ରଦକୁ ଯାଇ, ଜଳରେ ଖେଳି, ଗୋଲାପ ମାଳା ଧାରଣ କଲେ। ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ତଟରେ ବସି, ଦେବୀ ପାନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ ମନୋହର ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଭରା, ମଧୁର ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ କୃତ୍ତିକାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଜଳକୁ ଗୋଲାପ ଗୋଟିଏ ପତ୍ରରୁ ନେଇ ଘରକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଛଅ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଗୋଲାପ ପତ୍ରରେ ଦୁଧ ଦେଖୁଛି।" ତେବେ କୃତ୍ତିକାମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ପର୍ବତକନ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।