ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଶାସ୍ତ୍ରର ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଜଡା, ଉତ୍ସବମୟ ଏବଂ ଭକ୍ତିମୟ କଥାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା: ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ଦ୍ୱାର ଦେଖି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ସେତିବେଳେ ଗୋଲ୍ଡେନ୍ କେନ୍ ଧରିଥିବା ବିରକା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସେଉଁଠି ରହିଥିଲେ। ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କେଉଁଠି ଟାଣି ନେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୱାରରେ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। ବିରକା ରୋଷରେ କହିଲେ, "ତୁମ ରୂପ ଦେଖି ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ଅଶୁଦ୍ଧ। ଏଠିରେ ତୁମର କୌଣସି କାମ ନାହିଁ; ଭୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯାଅ।" ସେ କହିଲେ, "ଏଠିକୁ ଏକ ଦାନବୀ ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ; କିନ୍ତୁ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ।" "ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ, ନୀଳକଣ୍ଠ ଦେବତା ରୋଷରେ ମୋତେ ଦେଶାଇଲେ—‘ଦ୍ୱାରରେ ସଚେତନ ରହିବା’—ସେହିପରି ମୁଁ ସଦା ଜାଗରୁକ ରହିଛି।" "ଅସଂଖ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ—ଏଖଣି ବାହାରିଯାଅ!" ଏପରି କହିବା ପରେ, ପାର୍ବତୀ—ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୋ ମା, ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏକା ଏକା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ; କମଳ ନୟନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବିରକାଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ଦେବୀ ମନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ସେ ନାରୀ ନୁହଁ, ଦାନବୀ ଥିଲେ, ଯଥା ବାୟୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ।" "ଅପରିଗ୍ରହ ରୋଷରେ ମୁଁ ବିରକାଙ୍କୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଶାପ ଦେଇଥିଲି; ରୋଷରେ ଅନ୍ଧା ଲୋକ ଅନେକ ଭୁଲ କାମ କରିଥାନ୍ତି।" "ରୋଷ ମାନ ନଷ୍ଟ କରେ; ରୋଷ ଦୀର୍ଘ ସମୃଦ୍ଧି କୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ସତ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ ମୁଁ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଦେଇଛି। ଅର୍ଥରେ ଅନ୍ଧା ମନ ଥିଲେ, ଅପଦ ହେବା ଅତି ସହଜ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପାର୍ବତୀ ମନୋହର ଲାଜ ଓ କମଳ ସଦୃଶ ଚେହେରା ସହ ବିରକାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମ ମା, ବିରକା; ତୁମ ମନରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ନ ରଖ। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏବଂ ହିମପାହାଡ଼ର ଝିଅ।" "ମୁଁ ରୂପର ରଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବାରୁ ତୁମେ ଶଙ୍କା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ, ପୁଅ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ରୂପ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୟାରୁ ମୋତେ ମିଳିଛି।" "ଦାନବୀ ତିଆରି କରିଥିବା ପରିସ୍ଥିତି ଜଣା ନଥିବାରୁ, ମୁଁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି; ଶଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ମହିଳା ରୂପରେ ଏକା ଥିବା ଜାଣିଥିଲି।" "ଶାପ ଫେରାଇପାରିବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ କହୁଛି, ସିଘ୍ର ତୁମେ ମାନବ ଜୀବନରୁ ଫେରିବା, ଏବଂ ଏକ ଆଶା ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବିରକା ଅନ୍ତର ଭରି ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ ଏବଂ ହିମପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଯାହାର ଚେହେରା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଓ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ମଣି ଚିହ୍ନ ତୁମ ହାତରେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଶରଣ ନେଉଥିବାମାନେ ଚିର ସ୍ନେହ ପାଆନ୍ତି, ଅନ୍ତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ମା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।" "ପ୍ରଭାମଣ୍ଡ ରୂପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଗଳାକୁ ଘେରିଛି, ଶୁଭ୍ର ସୁନା ସଦୃଶ ତୁମ ଦେହ, ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ତୁମ ଭୁଜାରେ ଅଛି—ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।" "ପ୍ରଭା ଦେବୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଆଶା ସିଘ୍ର ପୂରଣ କରିଥିବା ତୁମ ଭଳି ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି? ଶଙ୍କର ତୁମେ ନିମିତ୍ତେ କିଏ ଚାହିଁନଥିବେ, ଓ ଜଗତ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହିମପାହାଡ଼ର ଝିଅ?" "ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଯୋଗରେ ତୁମ ଅଜୟ ରୂପ, ଆନ୍ଧକ ଦାନବ ଦଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।" "ମହାସିଂହ ରଥରେ ବସି, ଶୁଭ୍ର ଚୁଡ଼ା ଗଳାରେ, ତୁମ ତୀବ୍ର ଦୀର୍ଘ ଭୁଜା ଦାନବମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଛି।" "ବିଶ୍ୱ ତୁମକୁ ଚଣ୍ଡିକା ବୋଲି ଡାକେ, ମା, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ନାଶ କରି, ଭୂମିରେ ନମସ୍କାର କରୁଥିବାମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ସିଘ୍ର ଏକା ନଷ୍ଟ କରିଦେଉଛି।" "ଆକାଶରେ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ପଥରେ, ଭୂମିରେ, ଦେବୀ, ତୁମ ରୂପ ଅଜୟ ଓ ତୁଳନାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ନମସ୍କାର କରୁଛି।" "ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା, ଚଳିତ ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଏବଂ ହଜାର ଫଣି ଧାରଣ କରୁଥିବା ସର୍ପମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, ଯାହା ମୋତେ ଭୟ ଦେଉଛି।" "ଓ ଶୁଭା, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଶରଣ, ମୁଁ ତୁମ ପାଦରେ ଶରଣ ନେଇଛି। ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠି ସ୍ଥିର ରହୁ, ତୁମ ପ୍ରଶଂସାର ଅନ୍ଶ ଫଳ ପାଇଁ।" ବିରକାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହିମପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତି ଶୁଭ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ତାପରେ ରୁଦ୍ର, ମହାଗୌରୀ—ମନକୁ ମୂଢ଼ କରିଦେଉଥିବା ରୂପବତୀ ଗୌରୀ, ଅଜାମ୍ବ ସଦୃଶ ଚାଲିଥିବା—ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଚେହେରା, ସୁସ୍ଥିର ଶରୀର, ଚଉଡ଼ା କଟି, ଭାରି ଅଂଶ, କମର ତନୁ, କିନ୍ତୁ ରୂପରେ କମି ନଥିବା—ସେ ମଧୁର ମୋହ ଝରାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ମୃଦୁ ମଦ ତାଳରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଶିବ ଚାହିଁଥିଲେ, ଆଶା, ଦୁଃଖ, ଦୟା, ବୀରତା, ଭୟଙ୍କରତା ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ। ସେ ଅଳ୍ପ ଦୟାଶୀଳ, ହସୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର, ଅଜ୍ଞାତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇଥିଲେ। ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ଭୟରୂପୀ ଭୈରବୀ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହଜାର ରୂପ ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ହଜାର ରୂପ ଉପସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ପାର୍ବତୀ ତାରା ସଦୃଶ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ, ତେଣୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମନର ଶଙ୍କା ଦୂର ହେଲା। ସେ ଜଗତର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ହିମପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଦୀର୍ଘ ବିରହ ପରେ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ଦୁଇଁଜଣ ଗୁପ୍ତ ଏକାତ୍ମାରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଖେଳ ଅବିରତ ଚାଲିଥିଲା। ବିରକା ଦ୍ୱାରରେ ରହି, ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଦେବମାନେକୁ ନମ୍ରତା ସହ ବାହାରିଯିବାକୁ କହି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ।