ଅତିଶୟ ତପସ୍ୟା କରି, ପାର୍ବତୀ ଶିବଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିବ ଅନେକ ସମୟ ତାଙ୍କୁ ‘କଳାବର୍ଣ୍ଣ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ପାର୍ବତୀ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ମୁଁ ଏବେ ସୁବৰ্ণ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ରହିବି, ଏବଂ ମୋ ଶରୀରର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ସମାନ ହେଉ।” ତାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ପଦ୍ମାସନ ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ତଥାସ୍ତୁ। ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଶିବ ଏକ ଦେହର ଅଂଶ ଭାଗୀ ହେବେ।” ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ପାର୍ବତୀ ନିଜ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ନୀଳପଦ୍ମ ସଦୃଶ ରୂପକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ଚମ୍ମା, ହାତରେ ଘଣ୍ଟା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ହଳଦୀ ଶୂନୀ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ସୁବৰ্ণ ରୂପରେ ଦିପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ପହାଡ଼ର ଧୂଳି ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ରାତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା। ତୁମ କ୍ରୋଧରୁ ଦୀଘରେ ଏକ ସିଂହ ଉଦ୍ଭବିଥିଲା, ସେ ତୁମ ମାଉଣ୍ଟ ହେବା। ଏହି ସିଂହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା, ଏବଂ ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପହାଡ଼କୁ ଯାଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କରିବା। ଏହି ଯକ୍ଷ, ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ, ଯକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଉପଚାରକ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଛି, ଶତାଧିକ ମାୟାବଳୀର ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ।” ଏପରେ, କୌଶିକୀ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପହାଡ଼କୁ ଗଲେ, ଓ ଉମା, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଦେବତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୀରକ ନାମକ ଏକ ଯୁବକ, ସୁବৰ্ণ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଲେନି। ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ—“ତୁମ ରୂପରୁ ଦେଖି, ତୁମେ ଅସତୀ। ଏଠାରେ ତୁମ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ, ଚାଲିଯାଉ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ—“ଏଠାରେ ଏକ ଦେମନ, ଦେବୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିହତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପରେ, ନୀଳକଣ୍ଠ ଶିବ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ—‘ଦ୍ୱାରରେ ସଜଗ ରୁହ।’ ଏହିପରି, ମୁଁ ସଦା ସତର୍କ ଅଛି। ତୁମେ ଅନେକ ବର୍ଷ ମୋ ଦ୍ୱାରରେ ଦଠି ରୁହିପାରିବେନି, ଏଉଁପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରବେଶ ଦେବିନି—ତୁମେ ଏଉଁ ଚାଲିଯାଉ।” ଏହିପରି କହି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ—ମୋ ମା—ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକା ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେନି। ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦେବୀ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ସେ ଜଣେ ମହିଳା ନୁହେଁ; ସେ ଦେମନ ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ବାୟୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ଅପରାଧରେ, ମୁଁ ଭୀରକଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି; କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ଅପରାଧ କରନ୍ତି। କ୍ରୋଧ ଖ୍ୟାତିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, କ୍ରୋଧ ଦୀର୍ଘ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଅପହରଣ କରେ। ଏହି ତଥ୍ୟ ନଜାଣି, ମୁଁ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲି। ଅର୍ଥରେ ଅନ୍ଧ ମନ, ଦୁଃଖକୁ ଆଣିଥାଏ।” ଏପରି ଭାବି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ମୃଦୁ ମୁହଁରେ, ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ଚମକରେ, ଭୀରକଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ତୁମ ମା, ଭୀରକ; ତୁମ ମନରେ ଅନ୍ଧା ଭାବ ରଖନି। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ। ମୋ ଦେହର ରୂପ ଯେ ବଦଳି ଯାଇଛି, ଏ ଉପରେ ତୁମେ ସନ୍ଦେହ କରନି; ଏହି ଦୀପ୍ତି ମୋତେ ପଦ୍ମଜ ଦେଇଛନ୍ତି। ଦେମନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଘଟଣା ମୋତେ ଜଣା ଥିଲା ନାହିଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଇଥିଲି। ଶାପ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତଥାପି, ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱରୁ ପ୍ରତିବାପ୍ତି ହେବା, ଏବଂ ଏକ ଚାହିଦାରେ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ହେବା।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭୀରକ ହୃଦୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନେଇ, ନିଜ ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଓ ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଚମକରେ, କହିଲେ—“ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ତୁମ ହାତରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ମଣିର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଅନୁତାପୀଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କର—ମୁଁ ତୁମେ ନମସ୍କାର କରିଛି। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଭା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଗଳା ଚମକେ, ଶୁଦ୍ଧ ସୁବৰ্ণ ଦେହରେ ତୁମ ଚମକ, ସାପ ଅଳଙ୍କାରରେ ତୁମ ବାହୁ—ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଇଛି। ଏହି ଜଗତରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରିଥିବା କିଏ? ଶିବ ତୁମେ ଉପରେ କି ଇଚ୍ଛା ରଖିନାହିଁ? ତୁମେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପାହାଡ଼ର ଝିଅ। ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, ତୁମ ଅଜୟ ଯୋଗର ରୂପ ସମାନ, ଆନ୍ଧକଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ନାଶ କରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ମହାସିଂହ ରଥରେ ବସି, ଧଳା କେଶର ଗୁଛା ଦ୍ୱାରା ଗଳା ଶୋଭିତ, ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ପିତ୍ତଳ ଓ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଦେମନମାନେକୁ ଚିଁଦି ଦେଇଛି। ଚଣ୍ଡିକା ଭାବରେ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ନାଶ କରି, ତୁମେ ଏକା ଭାବରେ ଦେମନମାନେକୁ ଦଳନ କରିଛ। ଆକାଶର ବାୟୁର ଦୀପ୍ତିମାନ ପଥରେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ, ଦେବୀ, ତୁମ ରୂପ ଅଜୟ ଓ ତୁଳନାହୀନ। ମୁଁ ତୁମେ, ଜଗତର ଉତ୍ପାଦକା, ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ନମସ୍କାର କରିଛି। ସମୁଦ୍ର ତାରଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚଳ ଅଚଳ ଜୀବ, ଏବଂ ଶତ ଫଣି ସାପ ତୁମ ନାମ କୁହିବେ, ଯାହା ମୋତେ ଭୟ ଦେଇଥାଏ। ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କର ଶରଣ, ମୁଁ ତୁମ ପଦ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ଅଚଳ ରୁହୁ, ଏକ ଅନୁକୂଳ ପ୍ରଶଂସା ଫଳ ପାଇବା ପାଇଁ।” ଭୀରକଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶୁଭ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ। ତାପରେ, ରୁଦ୍ର ମହାଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶୋଭାମୟ ଗୌରୀ, ଯାହାର ରୂପ ମନକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଏକ ଉଦ୍ଧତ ହାତୀ ସଦୃଶ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ସୁକୁମାର, ଚଉଡ଼ା କମର, ଭାରି ଉର, ଶୂନ୍ୟ କଟି, ଏବଂ ଅପରିମିତ ଶୋଭାରେ ମଧୁର ଆକର୍ଷଣ ଝରିଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ମୃଦୁ ମଦର ଆଚରଣରେ, ଶିବ ଚାହିଦା, ଉତ୍ସୁକ, ଅନୁତାପୀ, ଭୟଙ୍କର, ଶୂର, ଭୟଜନକ ହେଲେ। ସେ କିଛି ଦୟାଶୀଳ, ହାସି, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଜନା ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମାରିବା ଇଚ୍ଛା ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଭୟରୂପୀ ହେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଏକା ଭାବରେ ଅନେକ ରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ତାଙ୍କର ହଜାର ରୂପ ଦେଖିଲେ।