ପବନମୁଖ ଦୂତରୁ ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ଜନନୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଗଲା, ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଭିଦ୍ରା ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ବୀରକାକୁ ଶାପ ଦେଲେ। "ତୁମେ ତୁମ ମା'କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା", ସେ କହିଲେ, "ମମତାରେ ବିପୁଳ ହୋଇ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଗୋପନ ଭାବରେ ଜନନୀଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆଣିଲା।" ଏହି କାରଣରେ, ମା' ଗଣେଶ, ବୀରକା, ଅତି କଠୋର, ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ମୂଢ଼, ହୃଦୟହୀନ ହେବେ—ସେ ଚୁନା ଓ ପଥର ଭଳି ହେବେ। ଏହି ଶାପ ଦେବାରୁ ବୀରକା ପଥରରେ ପରିଣତ ହେବାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାହାଣୀ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କଥାର ବିଷୟ ହେଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଶାପ ଦେଲା ପରେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହୁଁରୁ ରାଗ ରୂପେ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ସିଂହ ବାହାରିଲା। ସିଂହଟି ବିଭୀଷଣ ମୁଁହ, ଗୁଛା ଚୁଲ ଗଳା ଉପରେ, ପୃଷ୍ଠ ଉଠି ରହିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଜବ ଓ ଦ୍ରୁତ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲା। ମୁଁହ ଖୋଲି, ଝାଲି ଝାଲି ଜିହ୍ୱା, ଖାଲି ପେଟ ଓ ଅଗ୍ନି ଖାଇଉଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀ ସତୀ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ଦମନ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତି କଲେ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଦେଖି, ଚାରିମୁଁହୁଁ ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ଦେବୀ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ: "ପୁତ୍ରୀ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? କଣ ଅସାଧ୍ୟ ଯାହା ମୁଁ ଦେଇପାରିବି? ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଅତିଶୟ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କର।" ଏହା ଶୁଣି, ଗିରିଜା ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଭରିଥିବା କଥା ଚାଲିକୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଲେ: "ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ଶଂକରଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ପାଇଛି; କିନ୍ତୁ ସେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ 'କଳାବର୍ଣ୍ଣ' କୁହନ୍ତି।" "ମୁଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ହେଉ, ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ମୋ ପତିଙ୍କ ସମାନ ହେଉ।" ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମାସନୀ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ତଥାସ୍ତୁ; ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧ ଭାଗ ଧାରଣ କରିବେ।" ଏପରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମଧୁକଳା ନୀଳ ଚାୟାର ରୂପକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚର୍ମ, ହାତରେ ଘଣ୍ଟା, ତିନି ଆଖି, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ ଅଙ୍ଗ, ହଳଦିଆ ପଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନୀଳ ପଦ୍ମ ପ୍ରଭା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ରାତିରେ ପାହାଡ଼ର ଧୂଳି ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।" "ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ରାଗରୁ ଏହି ସିଂହ ପ୍ରକଟ ହେଲା।" "ସିଂହଟି ତୁମ ଭାରା ହେଉ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଉ, ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ।" "ଏହି ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଯକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଶତ ଶତ ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।" ଏହିପରି ସଂବୋଧିତ ହେଇ, କୌଶିକୀ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ଉମା, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଲୋକଙ୍କୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱାର ଦେଖି, ବୀରକା, ସୁନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଦେବୀକୁ ଅଟକାଇ ଦୱାରରେ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ। ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: "ତୁମ ରୂପରେ ଅଶୁଦ୍ଧତା ଅଛି। ଏଠାରେ ତୁମ କାମ କିଛି ନାହିଁ; ଭୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର।" "ଏକ ଦାନବ, ଦେବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏଠାରେ ଭଗବାନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଦେଖି ତାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ।" "ସେ ହତ୍ୟା ପରେ, ନୀଳକଣ୍ଠ ରାଗୀ ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ: 'ଦ୍ୱାରରେ ସତର୍କ ରହିବା,' ଏବଂ ମୁଁ ସଦା ଦ୍ୱାରରେ ରହି ଦେଖୁଛି।" "ଅନେକ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରରେ ଠିଆ ହେବା ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ନେଇବି ନାହିଁ—ତୁମେ ଏଉଁ!" ଏହିପରି କହି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ—ମୋ ମା', ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମମତାରେ—ଏକା ଭାବରେ ଦ୍ୱାର ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିଲେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ ଦ୍ୱାର ଭିତରକୁ ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଶୁଣି, ଦେବୀ ଚିନ୍ତା କଲେ: "ସେ ଜନନୀ ନୁହେଁ; ଦାନବ ଥିଲା, ଯାହା ପବନ ମୋତେ କହିଥିଲା।" "ଅପସ୍ତ ରାଗରେ ମୁଁ ବୀରକାକୁ ଶାପ ଦେଲି; ମୂଢ଼ ଲୋକ ରାଗରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥାନ୍ତି।" "ରାଗ ନାମ ନଷ୍ଟ କରେ; ରାଗ ଦୀର୍ଘ ସମୃଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କରେ। ସତ୍ୟର ଅବିବେକରେ ମୁଁ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲି। ଅର୍ଥର ଅବିବେକ ଥିଲେ, ଦୁଃଖ ସହଜରେ ଆସେ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ବୀରକାକୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଲାଜ ଓ ପଦ୍ମ ପ୍ରଭାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲା: "ମୁଁ ତୁମ ମା', ବୀରକା; ମନରେ ଦ୍ୱିଧା ରଖନାହିଁ। ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ।" "ମୋ ଶରୀରର ଚାୟା ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି ଶଂକା କରନାହିଁ, ପୁଅ। ଏହି ହଳଦିଆ ଚାୟା ପଦ୍ମଜଙ୍କ ଦୟାରେ ମିଳିଛି।" "ଦାନବ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ଅଜାଣି, ମୁଁ ଶାପ ଦେଲି; ଶଙ୍କର ଗୋପନ ଭାବରେ ନାରୀ ରୂପରେ ଥିବା ଜାଣି।" "ଶାପ ଫେରିପାରିବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ କହୁଛି, ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ମାନବତ୍ୱରୁ ଫେରିବା, ଏବଂ କାମ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା।" ଏପରେ, ବୀରକା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ମା'ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ଚାନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ହାତରେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଣିର ଚିହ୍ନ ରହିଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ନମିଥିବାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।" "ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳର ଦୀପ୍ତି ଗଳାରେ ଜଡିଥିବା, ଶରୀର ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକିଥିବା, ଭୁଜାରେ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ରହିଥିବା, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣ ନେଉଛି।" "କିଏ ଦୂତିଆରେ ତୁମେ ଭଳି ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରିପାରିବ? ଶଙ୍କର କଣ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁନାହିଁ, ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଝିଅ?" "ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଯୋଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ତୁମ ଅଜୟ ରୂପ ସମାନ, ଆନ୍ଧକ ଶ୍ରେଣୀକୁ ନାଶ କରି, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।" "ମହାସିଂହ ରଥରେ ବସି, ଶୁଭ୍ର ଚୁଲ ଗଳାରେ, ଶୁଧ୍ଧ ତେଜସ୍ୱୀ ଭୁଜା, ପିତାଳ ଓ ଦୀର୍ଘ, ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ତୁମେ ଦଳନ କରିଛ।" ଏପରି, ବୀରକା ତାଙ୍କର ମା' ଦେବୀଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଦେବୀ ନିଜ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ।