ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦାନବପତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାବୁକ ହେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପାର୍ବତୀ, ତୁମର ଭାବନା ଏକଦମ ଖାଁଟି, କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋର ହୃଦୟର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ତୁମେ ମୋ ବିନା ଏଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ଏହି ପ୍ରକାର ଆଚରଣ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ।" ଏମିତି ଶୁଣି ଦାନବପତି ମୂଲତଃ ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ମିତ ମୁଖେ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କୃପା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ତୁମପାଖକୁ ଆସିଛି।" ଏହା ଶୁଣି ଶିବଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଭାବିଲେ, "ଏଠାରେ ତ ନିଶ୍ଚିତ ଦୌତ୍ୟ ଅଛି। ସେ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ନେଇ ଆସିଛି—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବି ହର ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାମ ପାର୍ଶ୍ବରେ କମଳ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ପରେ ପିନାକଧାରୀ ଦେଉଳେ ଏଠାରେ ଚୁଲିର ଏକ ଗୁଛ ଦେଖି, ଦାନବଙ୍କ ମାୟାକୁ ବୁଝିଗଲେ ଏବଂ ନିଜ ରୂପ ଲୁଚାଇଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ କମରୁ ବଜ୍ର ଉଠାଇ, ସେହି ଦାନବକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଭୀରକ ଏହି ଦାନବପତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଅବଗତ ହେଲେ ନାହିଁ। ହରିଙ୍କ ନାରୀ ରୂପରେ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ଏହାର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ବୁଝିନପାରି, ଭୀରକ ଏହି ଘଟଣାକୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ବାୟୁ-ମୁଖ ଦୂତଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ବିଦୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ପୁଅ ଭୀରକଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ମାଆକୁ ତ୍ୟାଗ କଲ, ଅତ୍ୟଧିକ ମମତାରେ ଅନ୍ଧ ହେଲ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ଉପେକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶଂକରଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲ।" "ଏହିପରି କାରଣରୁ, ହେ ଗଣେଶ, ତୁମର ମାଆ ଏବେ କଠୋର, ରୁକ୍ଷ, ମୂଢ଼ ଏବଂ ହୃଦୟହୀନ ହେବେ—ଏକ ଛାଳି, ଏକ ପାଷାଣ ପରି।" ଏହି ଶାପର ଫଳରେ ଭୀରକ ପାଷାଣ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ଗଳ୍ପ ପରେ ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଏହି ଶାପ ଦେଉଥିବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ରୋଷରୁ ଏକ ସିଂହ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ସେହି ସିଂହର ମୁଁହ ଭୟାନକ, ଗଳାରେ ଝଟା ଚୁଲି, ପୁଛ ଉଠାଇ ଝୁଲିଛି, ଭୟଙ୍କର ଜିହ୍ବା ଏବଂ ଦାନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ। ମୁଁହ ଖୋଲି, ଜିହ୍ବା ବାହାରି, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଖାଉଥିବା ସେହି ସିଂହକୁ ସତୀ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସପ୍ଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ: "ଜୀଉ, କଣ ଚାହୁଁଛ? କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଯାହା ମୁଁ ଦେଇପାରିବି? ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କର।" ଏହା ଶୁଣି ଗିରିଜା ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ନିଜ ଲମ୍ବିତ ଇଚ୍ଛା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: "ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶଂକରଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରାୟଃ ମୋତେ 'କଳାବର୍ଣ୍ଣ' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।" "ମୁଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହୀ, ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସେଉଁଥିରେ ସମାନ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ। ଏବଂ ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ଦେହର ଅର୍ଧ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିବା।" ତାପରେ ସେ ନିଜ କଳା ମେଘ ଭଳି ଦେହକୁ ପାତିଲେ, ଯାହା ବିପୁଳ ନୀଳ କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଏବେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚର୍ମ, ହାତରେ ଘଣ୍ଟା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ବିଭିନ୍ନ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଅଂଗ ଏବଂ ପୀତବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ନୀଳ କମଳ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିଶାଳି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ରାତିରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଧୂଳି ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା। ଏହି ସିଂହ ଦେବୀଙ୍କ ରୋଷରୁ ଜନ୍ମିଥିଲା, ଏହିଠାରୁ ସେ ତୁମ ବାହନ ହେଉ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରବଳ ହେଉ। ଏବେ ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ଯାଅ, ସେଠି ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବ।" "ଏହି ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଯକ୍ଷ, ଯକ୍ଷରାଜଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସହାୟକ ଭାବେ ଦେଉଛି, ଶତାଧିକ ମାୟିକ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, କୌଶିକୀ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ଯାଇଲେ ଏବଂ ଉମା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱାର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୀରକ ସୁନା ଛଡ଼ି ଧରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଟକାଇ, ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ସେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଶୁଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ତୁମ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ, ଚଳ, ନାହିଁଲେ ଭୟଭୀତ ହେବୁ।" "ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ଦାନବ, ଦେବୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଠକେଇବାକୁ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲା।" "ସେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, 'ଦ୍ୱାରରେ ସତର୍କ ରୁହ', ମୁଁ ସଦା ଦ୍ୱାରରେ ଦୃଢ଼ ରହିଛି।" "ଅସଂଖ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ ମିଳିବ ନାହିଁ, ଚାଲିଯାଅ!" ଏପରି କହି ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା—ମୋର ମାଆ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହମୟୀ—ମାତ୍ର ସେଉଁଥି ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶ ଅଧିକାର ରଖନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କମଳନୟନା ନାରୀ ନୁହେଁ। ଏପରି ଶୁଣି, ଦେବୀ ମନେ ଭାବିଲେ, "ସେ ନାରୀ ନୁହେଁ, ଦାନବ ଥିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ। ମୁଁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଭୀରକୁ ରୋଷରେ ଶାପ ଦେଲି; ମୂଢ଼ ଲୋକ ରୋଷରେ ଅପରାଧ କରିଥାନ୍ତି।" "କ୍ରୋଧ ମାନ୍ୟକୁ ଖ୍ୟାତି ନାଶ କରେ, ସମୃଦ୍ଧି ନଶ୍ୱର କରେ। ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ନ ଜାଣି, ମୁଁ ନିଜ ପୁଅକୁ ଶାପ ଦେଲି। ଅର୍ଥ ଅବିବେକ ଥିଲେ, ଦୁର୍ଗତି ଆସିଥାଏ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପାର୍ବତୀ ମୃଦୁ ହସ ଭରା ମୁଁହରେ, ପଦ୍ମପରି ଚମକୁଥିବା ମୁଁହେ, ଭୀରକୁ କଥା କହିଲେ।