ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବପୁତ୍ର ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ କହିଲେ, "ସେହି ସମୟରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ, ନହେଲେ ମୁଁ ଅମର ରୁହିବି।" ତାଙ୍କର ଏହି କଥାରେ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ହିଁ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ; ତାହା ଛଡ଼ା ଏହିପରି ହେବ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟପୁତ୍ର ନିଜକୁ ଅମର ଭାବିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ନିଜ ବିନାଶର ଉପାୟ ସ୍ମରଣ କରି, ଗଣେଶଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୂର ରହିବା ପାଇଁ ସେ ଏକ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକ ଫାଟ ମାଧ୍ୟମରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗଣେଶଙ୍କୁ ଅଟଳ ଭାବେ ଏଡ଼ି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ନଗରବିଧ୍ୱଂସକ ଭଗବାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସର୍ପ ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ଏବେ ଉମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ ସିବଙ୍କୁ ଠକାଇବା ପାଇଁ, ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ମାୟାବଳରେ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ—ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନୋହର, ଓ ପରିଚୟ ଚିହ୍ନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୁଚାଇ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭିତରେ ସେ ଅତି ଦୃଢ଼, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ମଜବୁତ ଦାନ୍ତ ତିଆରି କଲେ, ଓ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଉମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଦେହରେ ମଧୁରତା, ଅଲଙ୍କାର ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନଗନାଥ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ଅସୁରଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଭାବି, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଅଙ୍କଲଗ୍ନ କଲେ। ସେ ନିଜ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, "ତୁମର ଭାବ ନିଜସ୍ୱ, କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ। ମୋ ମନ ଜାଣି ତୁମେ ଆସିଛ, ଏହି ବ୍ୟବହାର ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ। ତୁମ ବିନା ଏହି ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ, ଏହି ଭାବ ରଖି, ଚେହେରାରେ ଅନନ୍ଦ ନେଇ ଆସିଛ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବପତି ହସିକି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଯଦିଓ ତିନିପୁରାନ୍ତକ ତାଙ୍କର ଏହି ଭିତର ଅସଲ ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଅପୂର୍ବ କୃପା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ସେଠାରେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଲି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ସେ ହସିକି ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଭାବିଲେ, "ଏହି ଶିଥିଳା ଅଙ୍ଗ ଧାରିଣୀ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇନାହିଁ—ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏଭାବରେ ଭାବି, ହର ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବାୟଁ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ପିଣାକଧାରୀ ଦେବତା ଏକ ଚୁଲିର ଗୁଛ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦାନବଙ୍କ ମାୟା ବୁଝି, ନିଜ ରୂପ ଗୁପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ କମରରୁ ବଜ୍ର ଉଠାଇ, ଦାନବକୁ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ବୀରକ ଏହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ, ଦାନବପତିଙ୍କୁ ହର ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବୀରକ ଦେଖିଲେ ଯେ, ହରି ନାରୀ ରୂପେ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଘଟଣାର ଅସଲ ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଏହି କଥା ନଗନାଥଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲେ। ଏହି କଥା ବାତାସ ସ୍ୱରରେ ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ଜନନୀ ଦେବୀ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ପୁଅ ବୀରକଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ମାଆଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନିକଟ ଯିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲ। ତେଣୁ, ଗଣେଶ, ତୁମର ମାଆଁ ଏବେ କଠୋର, ରୁଖ, ମୂଢ଼, ଓ ହୃଦୟହୀନ ହେବେ—ଫିଟକିରି ଓ ପଥର ପରି।" ଏହି ହେଉଛି ବୀରକଙ୍କ ପଥରରେ ପରିଣତିର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାରଣ; ଏପରି ଭାବେ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କଥାର ବିଷୟ ହେଲେ। ଏହିପରି ଶାପ ଦେବା ସହିତ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ମୁଖରୁ କ୍ରୋଧ ଦେଖା ଦେଲା, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ସିଂହ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ସିଂହ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, ଜଟା ଗୁଛ ଗଳାରେ, ପୁଛ ଉଠା ଓ ଲମ୍ବା, ଭୟଙ୍କର ଜଅ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଦେଖା ଦେଲା। ସିଂହ ମୁଁହ ବଡ଼, ଜିଭ ବାହାରେ, ଦେହ ଶୁକ୍ଳା, ମୁଁହରୁ ଅଗ୍ନି ନିର୍ଗତ, ଏବଂ ସତୀ ଦେବୀ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ପ୍ରଭୁ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀମୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ପୁତ୍ରୀ, ତୁମେ କ'ଣ ଚାହୁଁଛ? କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଦେଇପାରିବି? ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗିରିଜା ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶର ଗୁରୁତ୍ୱ ଭରା କଥାରେ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ଅଭିଲାଷିତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ—"କଠିନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍୵ାମୀ ଭାବେ ପାଇଥିଲି; କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରାୟସଃ ମୋତେ 'କଳାବର୍ଣ୍ଣା' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ମୁଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ହେଉ, ପ୍ରିୟ ସ୍୵ାମୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ସମାନ ହେଉ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଅଭିଲାଷା ଶୁଣି, ପଦ୍ମସନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ; ଏବଂ ତୁମେ ତୁମର ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗୀ ହେବ।" ଏହା ସହିତ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମଧୁମକୁମ୍ଭ ଫୁଲ ଭଳି କଳା ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏବେ ସେ ଦେହରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହସ୍ତରେ ଘଣ୍ଟା, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ବିଭିନ୍ନ ଅଲଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ହଳଦିଆ ପାଟି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ନୀଳ ପଦ୍ମ ସମ ଦେହ ଭାବି ବୋଲିଲେ, "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ରାତିରେ ପାହାଡ଼ର ଧୂଳି ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ; ଏହି ସିଂହ ଦେବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା। ଏହି ସିଂହ ତୁମ ଵାହନ ହେଉ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ଏବେ ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ; ସେଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିବ।" "ଏହି ପଞ୍ଚାଳ ନାମକ ଯକ୍ଷ, ଯକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସହାୟକ ଭାବେ ଦେଉଛି, ଶତଧା ମାୟାବଳରେ ପ୍ରବୀଣ।" ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବୀ କୌଶିକୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ଓ ଉମା, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚଲିଗଲେ।