ଉପରେ ପାର୍ବତୀ ଗଛର ଛାଳର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକୁ ସହି, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଳରେ ବସି, ଶୀତକାଳରେ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ରାତି କଟାଇଥିଲେ। ସେ ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ଧକାର ଦାୟିତ୍ୟର ପୁତ୍ର ଏବଂ ବକାର ଭାଇ ଆଡି, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ମନେ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ଚନ୍ଦ୍ରକର ଶିରୋଭୂଷଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ନଜରରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ତିନିପୁର ନାଶକଙ୍କର ନଗରକୁ ଆସି, ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ବୀରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଲୋଟସରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରକୁ ମନେ କରିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନ୍ଧକା ଦାୟିତ୍ୟ ଗିରିଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ। ଆଡି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ତିବ୍ର ଦ୍ରଢ଼ତା ଦେଖାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?" ଆଡି କହିଲେ, "ମୁଁ ଅମରତ୍ୱ ଚାହୁଁଛି।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୃତ୍ୟୁ ଛଡ଼ି ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୟ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଅଟଳ।" ଏହାକୁ ଶୁଣି ଦାୟିତ୍ୟ କହିଲେ, "ମୋର ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ ମାତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁ।" ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ।" ଏହି ବର ପାଇଁ ଆଡି ଅପରିମିତ ଅମରତ୍ୱ ଭାବି ନିଜକୁ ଅମର ଭାବିଲେ। ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ଉପାୟ ମନେ କରି, ସେ ଏକ ସର୍ପର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ବୀରକୁ ଦେଖିବା ରାସ୍ତା ଦେଖି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଚୁପଚାପ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗଣେଶଙ୍କୁ ଟାଳି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ତିନିପୁର ନାଶକଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସର୍ପ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦାନବ ଉମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପର୍ବତପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେ ଜାଦୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା କୌଣସି ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିବା ଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭିତରେ ତାଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦୃଢ଼ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିଲା, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଗିରିଶଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ଉମାଙ୍କ ରୂପରେ ସେ ଦାନବ, ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧୁର ଦେଖା, ଅଲଂକାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକରେ ସଜି, ହରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଗିରିଶ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ ଭାବି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ, ତୁମର ଭାବ ସାହାଯ୍ୟ ଏବଂ ଏକାନ୍ତିକ, କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ, ତୁମେ ମୋର ମନ ଜାଣି ଆସିଛ।" "ତୁମେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋ ନାମରେ ଖାଲି ଭାବି, ଖୁସି ମୁହଁରେ ଆସିଛ, ଏହି ବ୍ୟବହାର ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।" ଦାନବ ହସି ହସି କହିଲେ, ହର ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଚିହ୍ନି ବୁଝିନାହିଁ। "ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରି ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କୃପା ଚାହି, କିନ୍ତୁ ସେଠି କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ମିଳିନାହିଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମଠାରେ ଆସିଛି।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଶଙ୍କରା ଅଳ୍ପ ସନ୍ଦେହ କଲେ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ହସି ହସି ଭାବିଲେ। "ସେ ମୋପରେ ରୁଷ୍ଟ, ଶୀଳବତୀ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ନେଇ ଆସିଛି—ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଭାବି, ହର ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ମନ୍ଦାର ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେନାହିଁ। ତାପରେ, ପିନାକ ଧାରୀ ଦେବ ଏକ ଆଖିର ଚୁଲ ଦେଖିଲେ, ଦାନବର ମାୟା ବୁଝିଲେ ଏବଂ ନିଜ ରୂପକୁ ଲୁଚାଇଲେ। ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଦାନବକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବୀରକା ବୁଝିପାରିଲେନାହିଁ ଦାନବର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି। ହରି ଜନାନୀ ରୂପରେ ଦାନବର ବଧ ଦେଖି, ତାର ଅର୍ଥ ବୁଝିନାହିଁ, ବୀରକା ପର୍ବତପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ବାୟୁମୁଖ ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶୁଣି ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ, ରୁଷ୍ଟ ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଃଖରେ ହୃଦୟ ଭିଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ପୁତ୍ର ବୀରକାକୁ ଶାପ ଦେଲେ। "ତୁମେ ମାତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଶଙ୍କରାଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିବାରେ ସହଯୋଗ କରିଛ—ତେଣୁ ତୁମର ମାତା, ଗଣେଶ, ଶୁଷ୍କ, କଠୋର, ଅନ୍ୟ, ହୃଦୟହୀନ ହେବେ—ଖାର, ପଥର ପରି।" ଏହି ଶାପରେ ବୀରକା ପଥରରେ ପରିଣତ ହେବାର କାରଣ ହେଲା; ଏହି ଭଳି ତାଙ୍କର କଥା ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପରେ ପରିଣତ ହେଲା। ପର୍ବତପୁତ୍ରୀ ଶାପ ଦେଇଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁଁଠିଠାରୁ ରୁଷ୍ଟି ରୂପରେ ଏକ ସିଂହ ବାହାରିଲା, ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେ ସିଂହ, ଭୟଙ୍କର ମୁଁ, ଗୁଛା ଚୁଲ ଗଳାରେ, ପୁଛ ଉଠି ଲଟୁଛି, ଭୟାନକ ଜାଉ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦାନ୍ତ ସହିତ ଦେଖାଗଲା। ମୁଁ ଖୋଲି, ଝୁଲା ଜିଭା, ଶୁଷ୍କ ପେଟ, ଆଗ୍ନି ମୁଁରେ ଜ୍ୱଳି, ସତୀ ତାଙ୍କୁ ବଶ କରିବା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ତପୋବନରେ, ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ପୁତ୍ରୀ, କଣ ଚାହୁଁଛ? କଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଯାହା ମୁଁ ଦେଇପାରିବି? ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଅତିରିକ୍ତ ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କର।" ଗିରିଜା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶର ଭାର ଭରିଥିବା କଥା କହି, ନିଜ ଦୀର୍ଘ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମନରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।