ଏହି ସମୟରେ ସେ ଛୁଆ, ମାଆଙ୍କର ଆଦେଶ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, “ଯାହା ଉଚିତ, ସେହି କାମ ମୁଁ ଦ୍ରୁତ କରିବି,” ବୋଲି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ମାଆଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଆଦେଶର ଅମୃତରେ ସେ ନିଜର ଅସୁସ୍ଥତା ଭୁଲି, ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ଓ ମାଆଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ—ପର୍ବତର ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କର ସହଚରୀ, ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ଓ କୁସୁମମୋଦିନୀ ନାମକ ଦେବୀ, ସେଇ ପର୍ବତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ । ପର୍ବତର ଝିଅକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ କୁସୁମମୋଦିନୀର ହୃଦୟ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଭୃତି ହୋଇଗଲା । ସେ ଝିଅକୁ ବାହୁଡିଆ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଝିଅ, କେଉଁଠି ଯାଉଛୁ?” ଗିରିଜା ସେଉଁଠି ନିଜର ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ କ୍ରୋଧର କାରଣ ସମସ୍ତ କଥା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ପୁନି ଦେବୀକୁ କହିଲେ, “ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷେ, ତୁମେ ସଦା ପର୍ବତର ଦେବୀ, ଓ ମୋତେ ସବୁ ଦିଗରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ । ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା କହିବି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମେ ସତର୍କ ହୋଇ ମୋତେ ତୁରନ୍ତ ସୂଚନା ଦେବା ।” “ମୁଁ ପର୍ବତରେ ଗୁପ୍ତ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଯଦି କେହି ପିଣାକିନଙ୍କ ନିବାସରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ତେବେ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷେ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ମୋତେ ଜଣାଇବା ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବୀ କୁସୁମମୋଦିନୀ “ଯଥାଜ୍ଞା” କହି, ନିଜ ପବିତ୍ର ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହିପରେ ପର୍ବତକୁମାରୀ ଉମା ଦୃତ ଚାଲି, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମেঘମାଳା ପରି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା । ଉମା କେବଳ ଚଳ୍ଲା ଅଟୁଟା ପିନ୍ଧି, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ବର୍ଷାରେ ଜଳରେ ବସିଲେ, ଶୀତକାଳର ରାତିରେ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ଶୋଇ ରହିଲେ । ଏପରି ଭାବେ ସେ ଓଠି ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ଦାନବ, ଅନ୍ଧକର ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ପର୍ବତକୁମାରୀ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ । ସେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଓ ବକର ଭାଇ, ଆଡି ନାମକ ଦାନବ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ତିନି ପୁର ଧ୍ବଂସକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନଗରକୁ ଆସିଲେ ଓ ଗେଟ୍ରେ ଏକ ବିର ଦେଖିଲେ । ସେ ଏହି ସମୟରେ ଏହି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କଲେ—ଏକଦା ଲୋଟସ୍-ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟଅନ୍ଧକ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ । ଏହିପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହୋଇଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?” ଦାନବ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅମରତ୍ୱ ବର ଚାହୁଁଛି ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ଦାନବ ଅମର ନୁହେଁ; ଏହି ଦେହୀ ଜନ୍ମର ଶେଷ ମୃତ୍ୟୁ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବ ।” ତା’ପରେ ଦାନବ କହିଲେ, “ହେ ପଦ୍ମଜ, ମୋର ଆକୃତି ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ବଦଳିଲେ ମାତ୍ର ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ । ତା’ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଅମର ରହିବି ।” ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମ ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ; ତା’ଠାରୁ ପୂର୍ବେ ନୁହେଁ ।” ଏପରି ବର ପାଇ, ଦାନବପୁତ୍ର ଆପଣକୁ ଅମର ବୋଲି ଭାବିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ ଉପାୟ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଗେଟ୍ରେ ରହୁଥିବା ବୀରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଟାଳିବାକୁ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏକ ଫାଟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏହାରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଟାଳି, ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଗଣେଶଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିନଥିବା ଭାବରେ ତିନିପୁରଧ୍ୱଂସୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସର୍ପ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ଦାନବ ଉମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ପର୍ବତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ମନ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲା । ତା’ପରେ ସେ ମାୟାଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ବ ରୂପ ତିଆରି କଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚିହ୍ନ ଲୁଚାଇଦେଇଥିଲେ । ମୁଁହର ଭିତରେ ଦାନବ ଅତି ଦୃଢ଼ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଜ୍ଜ ଦନ୍ତ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପର୍ବତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ । ଉମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଅପୂର୍ବ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଅଲଂକୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ । ପର୍ବତେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଉମା ବୋଲି ଭାବି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । “ତୁମ ଭାବ ଏକଦମ ନିଷ୍କଳଙ୍କ, ପ୍ରାକୃତିକ, କୃତ୍ରିମ ନୁହେଁ; ମୋର ହୃଦୟ ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ; ତିନି ଲୋକ ତୁମ ବିନା ଶୂନ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲେ, ତେଣୁ ତୁମେ ହସ୍ତମୁଖୀ ହୋଇ ଆସିଛ—ଏ ତ ତୁମ ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ,” ବୋଲି ପ୍ରେମରେ କହିଲେ । ଏହାପରେ ଦାନବପତି ହଳକା ହସି ସହ କିଛି କଥା କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତିନିପୁରଧ୍ୱଂସୀ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଚିହ୍ନ ପ୍ରଥମେ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ । “ମୁଁ ତୁମ ଅପୂର୍ବ କୃପା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଲି, କିନ୍ତୁ ସେଠି କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି,” ବୋଲି ଦାନବ କହିଲେ । ଏହା ଶୁଣି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ମନେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ହେଲା; ସେ ହସି ମୁହଁରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଭାବିଲେ—"ସେ ମୋପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଆସିଛ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ କ’ଣ?" ଏପରି ଭାବି, ହର ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉମାଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ । ତା’ପରେ ପିଣାକଧାରୀ ଦେବ ଏଠାରେ ଏକ ଚକ୍ରକାର ଅଳଖ ତିଆରି ଦେଖି, ଦାନବଙ୍କ ମାୟା ଧରି ପାରିଲେ ଓ ନିଜ ରୂପ ଲୁଚାଇଲେ । ଏହିପରେ, ତାଙ୍କର କମରୁ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଦାନବକୁ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ବୀରକ ଏହି ଦାନବପତି ବଧ ହେବାକୁ ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ତିନିପୁରଧ୍ୱଂସୀଙ୍କ ନଗରରେ ଜଣେ ନାରୀର ରୂପରେ ଦାନବପତି ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ ଦେଖି, ତା’ର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିନଥିବା ବୀରକ ଏହି ଘଟଣାକୁ ପର୍ବତକୁମାରୀଙ୍କୁ ଯାଇ ଜଣାଇଲେ ।