ଏହି ଦିନଟିରେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଛୋଟ ନାୟକକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ବିଫଳ ଭାବରେ ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି,” ସେମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଏହିପରି କହିଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଛୋଟ ନାୟକକୁ କହିଲେ, “ଏହି ଜୀବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ, ଝରଣା, ଓ ଅଗ୍ନିଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ; ଝରଣାର ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ଜଳରେ ନିମ୍ମଜିତ ହେଉ।” ସୁନା ହାଲିର ବାତାସ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି; ପୁଷ୍ପମାଳା ସଜାଯାଇଥିବା ଧୂଆଁରେ ଢକିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସୁନା ହାଲିର ଉତ୍କଟ ଗୁଞ୍ଜନରେ ଏହି ଶବ୍ଦର ଉତ୍କଟତା ବିକାଶ ପାଉଛି। ଉଚ୍ଚ ସୁନା ପାହାଡର ଭୂମି, ସୁନା ଧୂଳିର ଏକାଠି ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆକାଶର ନିବାସୀମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ ଗୃହରେ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଅନେକ ଜନମାନେ ମଣ୍ଡାରା ପାହାଡର ଗୁହାରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସୁନ୍ଦର ମଣ୍ଡାରା ପୁଷ୍ପ, କୋମଳ ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସଫଳ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅପ୍ରଶ୍ନିତ ଚକ୍ଷୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ରୂପର ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ପାହାଡର ଝିଅ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ, ଆନନ୍ଦ ଚାହିଲେ। ସେଉଁଥିରେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରାପ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ରତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଖେଳ କରିବାବେଳେ କେମିତି ତାଙ୍କର ସନ୍ତୋଷ ଆସିପାରିବ? ସେଉଁଥିରେ, ଯିଏ ଭବିଷ୍ୟତର ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜରୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେ ପ୍ରତିମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆତୁର ହୋଇ, ସେବକମାନେ ସହିତ ନତମସ୍ତକ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଉଥିବା ଗନ୍ଧା ପାହାଡରେ, ମଣିମାଳାର ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ତଳେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପର ଫୁଲିଥିବା ମାଳା ମଧ୍ୟରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଗଛର ମୂଳରେ, ହଂସ ଚାଲିଉଥିଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ପାଣିର କମ୍ ଦଳାରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଳରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ମାତାର କୋଳରେ, ଶୁଧ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ; ସେବକମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶିଶୁ ଖେଳରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ଯାତ୍ରାରେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ଗୀତରେ, ମନୋହର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଶ୍ୟରେ। ପ୍ରପଞ୍ଚର ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଇବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ପାହାଡ ଦୂର ହେଇଗଲା। ପାହାଡ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଠି ଓ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ। ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଉଚ୍ଚ ମୂଳ ସହିତ, ମେରୁ ପାହାଡ ଯାଉଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଉପହାର ଦେଲେନି। ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଆଦେଶ ଚାଲିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସବୁକୁ ସନ୍ଦେହ କରିପାରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଋଷିମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ମନକୁ ନିୟମିତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ବିଶ୍ୱରେ ଅନ୍ଧାର ଧୀରେ ଧୀରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଏହା ଏକ ତେଢ଼ ହୃଦୟର ଦ୍ୱେଷର ପରି ମନକୁ ଦୂଷିତ କରିଦେଲା। ଏକ ଶୟନ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଜ୍ୱଳିଥିବା ସର୍ପର ଫଣାର ମଣିର ଆଲୋକରେ ଦିବାଲର ତଳେ ରହିଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଚମକରେ ସଜିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରୂପକୁ ଅନୁକରଣ କରି, ମଣିର ଘଣ୍ଟା ଓ ମୁକୁତାର ଗୁଚ୍ଛ ଲଟକିଥିଲା। କମଳା ଓ ମୃଦୁ ହେଉଥିବା ମଣିମାଳାର ଛାୟାରେ ଶୋଭିତ କମରା, ମୂଦୁ ଚାଳରେ ଚାଲିଗଲା, ପାହାଡ ଝିଅ ସହିତ। ସେଉଁଥିରେ, ପାହାଡ ଝିଅଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଗଳା ଭାଙ୍ଗି ଦେବତା ଦଢ଼ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ ପବିତ୍ର ହେଲା। ପାହାଡ ଝିଅ, ନୀଳ ପଦ୍ମର ତଳ ପରି ରଙ୍ଗ ଓ କଳା ଚକ୍ଷୁ ସହିତ, ରାତି ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ, ଅନ୍ଧାରରେ ଲିନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଖେଳାଳି ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ— “ମୋ ଶରୀରରେ, ସୁକୁମାରି, ଫିକା ଆଲୋକ ଏକ କଳା ଛାୟା ସହିତ ଚମକୁଛି; ଶୁଧ୍ଧ ସାନ୍ଧାନ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ସର୍ପର ପରି, ଏହା ଗଛକୁ ଆଉଁ ଧରିଛି। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଉଛ; ରାତି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଉଛି।” ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଗିରିଜା ଖୋଲା କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା, ମୁହଁ ଭୃକୁଟି ଦ୍ୱାରା ତେଢ଼ ହେଲା। “ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅବସାଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଉପହାସ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି ଯାହା ଚାହିଁଥିଲି, ସେଉଁଠି ପ୍ରତି ପଦେ ଅପମାନ ମିଳିଥାଏ। ମୁଁ ତେଢ଼ ନୁହଁ, ଶର୍ବ; ମୁଁ କଠୋର ନୁହଁ, ଧୂର୍ଜଟି; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗର ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲା, ଖ୍ୟାତି ଓ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲା। ମୁଁ ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତରେ ନୁହଁ, ଭାଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ନୁହଁ; ଦ୍ୱାଦଶ ଆକୃତିର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହା ଜାଣିଛନ୍ତି, ମହାଦେବ। ତୁମେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖି, ତୁମ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଉପହାସ କରୁଛ; ତୁମେ ମୋତେ କୃଷ୍ଣା ଓ ମହାକାଳୀ କୁହୁଛ, ଯେପରି ମୁଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମୁଁ ପାହାଡରେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଜକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବି; ଏକ ଜୀବନ୍ତ ନାରୀ ପାଇଁ, ଏକ ଠକେଇବା ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ କିଛି କରିବା ନାହିଁ।” ତାଙ୍କର ରାଗ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଭବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କଥାରେ ଭୟ ଓ ସ୍ନେହ ମିଶିଥିଲା— “ପାହାଡ ଝିଅ, ମୁଁ ଉପହାସରେ ଆନନ୍ଦ ନୁହଁ, ମୁଁ ଆତ୍ମାର ଅଜ୍ଞାତ ନୁହଁ; ମୁଁ ତୁମ ନାମ କେବଳ ଭକ୍ତି ଭରା ମନରେ କହିଛି। ମନ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାହାଡ ଝିଅ, ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନାହିଁ; ଯଦି ଏପରି, ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା, ତୁମେ ଆଉ ମୋପରି ରାଗ କରିବା ଦରକାର ନୁହଁ। ମୁଁ ଖେଳାଳି ଭାବରେ କହିବି; ତୁମ ରାଗ ଦୂର କର, ଶୁଧ୍ଧ ହାସ୍ୟବଦନ; ମୋ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଏହି ସମ୍ମାନ ଦେଇଛି। ସ୍ନେହ, ଅସମ୍ମାନ, କିମ୍ବା ଉପହାସ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିରତା ଆଣିଦିଏ; ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ମଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି କେବେ ରାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁ।