ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ବିରକାଙ୍କୁ ଗଣେଶଙ୍କର ଅନେକ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁତ୍ରତ୍ୱର ଭାବ ତୁମେ ଧାରଣ କର। ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଶୁଭତା ଚାହିଥିଲେ, ସେ ଏବେ ତୁମେ ପାଇଛ; ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତ୍ରେ ଅଟୁଟ୍ ରହୁ। ସେ ବି, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଉପଚାରକମାନେ ଏକଠା କରି, ଶିଶୁ ରଙ୍ଗର ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ହୋଇ, ହସି ହସି କଥା କହିଲେ—“ଏଠି, ମୋ ମା ନିଜେ ମୋତେ ଭୂଷିତ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଏହି ସିନ୍ଦୁବାର ଫୁଲ, ଏଉଁ ଚମେଲି ମିଶା ମାଳା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଛି। କିଏ ଏଉଁ ଉପଚାରକମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି? ମୁଁ ଏହି ଖେଳନା ମୋ ହାତରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି।” ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର, ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ମାନେ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଜାଲି ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଶିଶୁ ବୀରକୁ ବାହାରେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି, ସାର୍ବଜନୀନ ମା ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିର ହୋଇଗଲେ। ସେଉଁ ଲୋକମାନେ, ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିନଥିବା କିଏ? କେବଳ ଅବୁଦ୍ଧ, ମାଂସ, ବିସ୍ଥା, ମୁତ୍ର ମିଶି ଗଠିତ ଦେହ ଥିବା ଲୋକ ଏଥିରୁ ଦୂରେ ରହିପାରନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଭଗବାନ ଭିତର କୋଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଉପଚାରକମାନେ, ଯାନ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ଲୋକର ରକ୍ଷକମାନେ, ଏହି ରୂପ—ତଳୱାର, ତଳୱାର-ନିର୍ମାତା, ବିରକ୍ତ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ; କିଏ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବ? କିପାଇଁ କରିବ? ଏହି ଶସ୍ତ୍ର ଦାଣ୍ଡ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷା ଅଛି କି? ଉପଚାରକମାନେ ଶୁନ୍ୟ ରହିଲେ। ପାହାଡ଼ରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ କିଛି କରିବା ନାହିଁ; ଶସ୍ତ୍ର କୁଶଳୀ ମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇ କିପାଇଁ କରିପାରିବେ? ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମୟରେ କହିଲେ—“ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥ ଭାବରେ ଲୋକର ରକ୍ଷକମାନେ ପଛୁଆ କରିବା ଚାହିଁନି।” ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ତାହାପରେ ଶିଶୁ ବୀରକୁ କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାମାନେ ପଛୁଆ କର, ପାହାଡ଼, ଜଳପାତ, ଅଗ୍ନି ଦେବୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ଯାଉ, ଜଳପାତର ଜଳରେ ନିମଜ୍ଜନ କର।” ସୁନା ହାଲା ହାଲା ପବନ ଅପେକ୍ଷାକ୍ରମେ ପାହାଡ଼ ଉଦ୍ଭିଦରେ ଉଡ଼ୁ, ଧୂମାବୃତ ଦେଶରେ ଫୁଲମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ପବନର ଗୁଞ୍ଜନରେ। ସୁନା ପ୍ରସ୍ତର ଶିଖର, ସୁନା ଧୂଳିର ଭାରରେ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ, ଆକାଶବାସୀ ମାନଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ ନିବାସରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ଜନମାନେ ମଣ୍ଡରା ଗୁହାରେ ବସିଥିଲେ; ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ମଣ୍ଡାରା ଫୁଲ, କୋମଳ ପତ୍ର, ପଦ୍ମ ଦେଖି, ନିପୁଣ ନାରୀମାନେ ଆଖି ଅପରିମିତ ରୂପର ରସ ପିଇଲେ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶିଶୁ ବୀରକୁ ମନେ ପକାଇ, ପୁତ୍ର ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଉପାଧିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ରତ୍ୱ ପାଇଥିବା, ଖେଳୁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କେମିତି ସନ୍ତୋଷ ମିଳିପାରିବ? ସେ, ଭବିଷ୍ୟତର ନିର୍ମାତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିବ୍ୟ ଗୀତରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆତୁର, ଉପଚାରକମାନେ ସହିତ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ସିଂହ ଦହାଡ଼ିଥିବା ଗନ୍ଧ ପାହାଡ଼, ରତ୍ନ ଜାଳ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ତଳେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ମାଳା ମଧ୍ୟରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଗଛ ମୂଳରେ, ହଂସ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଅଳ୍ପ କାଦରେ, ପଦ୍ମ ତଳା ଜଳରେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ମାର ଆଝାରେ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅପ୍ରଭାବିତ; ଉପଚାରକମାନେ ମାନ୍ୟର ଶିଶୁ ବୀର ଶିଶୁ ଖେଳରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ନିବନ୍ଧା ଗାନରେ ଭାଗ ନେଇ, ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ପରି ଖେଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଖାଇଲେ। ବିଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦ ପ୍ରକାଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଶାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଦୂର ହୋଇଗଲା। ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆସି ଯାଉଥିବା ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧ ସଦା ମନରେ ଗଢ଼ି ରଖ। ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚଉଡ଼ା ମୂଳ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ, ମେରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇନଥିଲେ। ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ରହିଛି; ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସବୁ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରିପାରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଶେଷରେ ନିଜ ଜନମାନେ ପ୍ରକାଶରେ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି। ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ତଡ଼ିତ ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ମନକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କରନ୍ତି। ଏପରି, ବିଶ୍ୱରେ ଅନ୍ଧାର ଦୀର୍ଘ ହେଉଥିଲା, କୁଟିଳ ହୃଦୟର ଦ୍ୱେଷରେ ମନ ଦୂଷିତ ହେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ସମାନ ଧଳା ବସ୍ତ୍ରର ଛାଁ ଦେଇ ଶୟନ ପାଳି ଥିଲା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସର୍ପର ମୁଣ୍ଡର ରତ୍ନରେ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ପରି ଦେଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ପରି ରୂପ ନେଇ, ମଣିର ଘଣ୍ଟି ଓ ମୁକୁତ ମୁକୁତ ଲଟକିଥିଲା। କୋଠା ମଧୁର ହଲା ହଲା ଛାଁ ଦେଇ ଶୋଭିତ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ସହିତ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭାବରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କର ବାହୁର ଆଲିଂଗନରେ ଗଲା ହେବାରୁ ତାଙ୍କ ଗଳା ଯୋଜା ହୋଇଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମଶିର ଚନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱିପ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା। ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ଅନ୍ତରୀ, ରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ; ତାହାପରେ ଖେଳାଳି ଦେବତା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋ ଦେହରେ, କୋମଳା, ଫିକା ଆଲୋକ ଅନ୍ଧାର ଛାଁ ସହିତ ଦେଖାଯାଉଛି; ଶୁଧ୍ଧ ସର୍ପ ସନ୍ଧାନରେ ଶୟନ କରିଥିବା ପରି, ଏହି ଦେହ ଗଛରେ ଲଗିଛି। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଛୁଇଁ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତୁମେ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି ଦୋଷ ଦେଉଛ; ରାତି ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଇଛି। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଗିରିଜା ଖୋଲା କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରେଗା ହୋଇ, ମୁହଁ ଭୃକୁଟି କରି ମୂଡ଼ିଗଲା। “ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଅବୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ ଲୋକ ସମ୍ମାନରେ ନିସ୍ତୃତି ପାଇଥାଆ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି ଚାହିଥିଲି, ସେ ସଦା ପ୍ରତି ପଦେ ଅପମାନକୁ ପାଇଛି। ମୁଁ କୁଟିଳ ନୁହଁ, ଶର୍ବ; କଠୋର ନୁହଁ, ଧୂର୍ଜଟି; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଗଲା, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ନେଲା।