ଯେତେବେଳେ ସେ ଏପରି କଥା ଶୁଣିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଥର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ପକେଇ ଦେଲେ, ମୁହଁ ଧୋଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ବେଳେ ସମସ୍ତ ଘଟଣାର ଆଦି କାରଣ ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ବିଜୟାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ, ସେ ରଜତ ରଙ୍ଗର ପ୍ରଭା ସହିତ ରଜତ ଦଳ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପ୍ରଭା ନିବିଡ଼ ଅଭାସ ନେଇ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଶୀଖରରୁ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶାନ୍ତ ଚାଳି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମଧୁର ଦୁଧ ଝରୁଥିବା ଶିବାନୀ ଗିରିଜା ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଆସ, ଆସ! ତୁମେ ଏବେ ମୋର ପୁତ୍ର ହେଲ, ବିରକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ।” ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଂକୋଳାଗେଇ ଦେଲେ, ଗାଳରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଓ ସେ ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ବେଳେ ମମତାରେ ମୁଁହେଇଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ଘ୍ରାଣ କରି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ପରିଷ୍କାର କରି, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର—ଘଣ୍ଟି ଲଗିଥିବା କଟିବନ୍ଧ, ଚୂଡ଼ା, ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ବାହୁବଳୟ, ହାର, ଓ ଜଘନ ଅଳଙ୍କାର—ସ୍ୱୟଂ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଦେବମନ୍ତ୍ରରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ନନା ପ୍ରକାର ମୃଦୁ ଓ ରଙ୍ଗିନ ପତ୍ର, ଏବଂ ଶୁଭ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ବିଜ ମିଶ୍ରିତ କରି ତାଙ୍କ ଶରୀରର ରକ୍ଷା ପୂଜା କଲେ। ଏପରି ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗୋରୋଚନା ଓ ତରୁଣ ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ଦେବୀ କହିଲେ, “ଏବେ ଯା, ଯା ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହ ଖେଳ। ପର୍ବତରେ ସତର୍କ ରୁହ, ଖାଇ ଯିବା ଖାଦିରେ ପହଞ୍ଚିବ ନାହିଁ, ଜହ୍ନବୀ ନଦୀର କୂଳକୁ ଯିଅ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଜଳ ଉତ୍ତାଳ ଓ ବନେ ଦୁଷ୍ଟ ବାଘ ରହିଛି। ପର୍ବତ ଢାଳରେ ନାଗ, ବୃକ୍ଷ, ହାତୀ, ଓ ଭଙ୍ଗୁର ପାଥର ଭରିଛି—ସେଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ତୁମେ ଧୀରେ ଚାଲ। ଗଣେଶଙ୍କ ଅନେକ ସନ୍ତାନମଧ୍ୟରେ, ମୋ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା ପୁତ୍ରତ୍ୱ ଭାବ ତୁମେ ଧାରଣ କର। ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଶୁଭ ଫଳ ଆଶା କରିଥିଲେ, ଏହି ଶୁଭତା ଏବେ ତୁମେ ପାଇଛ; ଏହି ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅବିଚଳ ରୁହୁ।” ତାପରେ, ଛୁଆ ବୟସର ଖେଳ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେକୁ ଡାକି ହସି କହିଲେ, “ମୋତେ ମୋ ମାଁ ସ୍ୱୟଂ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଲାଲ ଚିହ୍ନ ଲଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଏହି ସିନ୍ଦୁବାର ଫୁଲ, ଏହି ଚମେଳି ମିଶ୍ରିତ ମାଳା ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଛି। ସେଇ ସାଥୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍ଗୀତ ଯନ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ଏ କିଏ? ଏହି ଖେଳନାଟିକି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବି।” ସେ ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର, ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବ—ଏପରି ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ପର୍ବତକନ୍ୟା ଜନାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବାହାରେ ଛୋଟ ନାୟକ ଖେଳୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସାର୍ବଭୂମା ମାଁ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଅବାକ ହେଲେ। ଶିଶୁପ୍ରତି ମମତା ଥିବା ଲୋକ କିଏ ମୋହରେ ନ ପଡ଼ନ୍ତି? ଯିଏ ଅବୁଝ, ମୂଢ଼, ମାଂସ, ମଳ, ମୂତ୍ରର ଦେହ—ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟେ ସମସ୍ତେ ମୋହିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ, ଯାନ-ବାହନ ସହିତ, ଏହି ରୂପ—ଏହି ତଳୱାର, ଏହି ତଳୱାରକାର, ଅଲଗା, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ—କିଏ କାହା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଆଘାତ କରିବ? ଚୁପଚାପ କହ, ତୁମେ କି ଅସ୍ତ୍ର ଚାହୁଛ? ଏହି ଭୟାନକ ରୂପ ସହ ପର୍ବତରେ କିଛି କରିବା ନାହିଁ; ଅସ୍ତ୍ରର ଶିକ୍ଷକ ଏଠାରେ କାହାକୁ ମାରି କ’ଣ ଉପକାର କରିପାରିବ? ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ଦେବୀ ଛୋଟ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେବତାଙ୍କ ଦେବଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଅଟୁଟ ରୁହ; ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ, ଝରଣା, ଅଗ୍ନି ଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଅ; ଜୀବମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଝରଣାର ଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୁଅ।” ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପବନ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଇଛାମତେ ବେଗରେ ବହୁ, ଧୂଆଁ ଢାକିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୁଅ, ଗଜ୍ଜନ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପବନର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧୂଳି ଚଢ଼ା ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖର ତଳେ, ଆକାଶବାସୀମାନଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ଅରଣ୍ୟ ଗୃହରେ, ନନା ରୂପର ଭାରି ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ, ମଣ୍ଡରା ଗୁହାରେ ସେଇ ସାଥୀମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶୋଭାମୟ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ, କୋମଳ ପତ୍ର, ଓ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଶିଳ୍ପନୀ ମହିଳାମାନେ ଚକ୍ଷୁ ଅପଲକ ରଖି ରୂପର ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ପର୍ବତକନ୍ୟା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା ଓ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ସ୍ମୃତି କଲେ। ଏଠାରେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲାଭିଥିବା ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ ଯିଏ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ପୁତ୍ରତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖେଳିବାରେ କେମିତି ତୃପ୍ତି ଆସିପାରିବ? ସେ ଯିଏ ଭବିଷ୍ୟତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ପ୍ରତିକ୍ଷଣେ ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ଲୟରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ସାଥୀମାନେ ସହିତ ନମନ କରୁଥିଲେ। କେବେ ଗନ୍ଧ ପର୍ବତର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ, ରତ୍ନ ଜାଲ ତଳେ, ବଡ଼ ସାଲ ଗଛ ତଳେ; କେବେ ନନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ; କେବେ ଗଛ ମୂଳରେ ହଂସ ଘୁରୁଥିଲେ। କେବେ କମଳ ଭରିଥିବା କାଦି ଓ ଜଳରେ, କେବେ ମାଁର କୋଳରେ ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମାନ୍କୁଳ; ଗଣପତି ଶିଶୁ ଖେଳରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗାଉଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ, ପିନାକଧର ଭଳି ଖେଳର ଆନନ୍ଦରେ ଗମ୍ଭୀର। ଏପରି ଭାବରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭୋଗ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରେ, ପର୍ବତ ଦୂରେ ଥିଲା। ଯେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଠି-ବସି, ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ସ୍ଥିର ଭାବରେ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସଦା ପୂଜିତ, ଶ୍ରୀମୟ, ଚଉଡ଼ା ମୂଳ ଓ ଉଚ୍ଚ, ମେରୁ ପ୍ରଭୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ କିଛି ଦାନ ନ କଲେ। ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନୀତି ଚାଲିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ସମସ୍ତ କଥାରେ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଶେଷରେ ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ଋଷିମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ତାଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଫେରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଜଗତରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୀର୍ଘ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଏହା ମନକୁ ଏମିତି ଦୂଷିତ କଲା, ଯେପରି ଏକ ତେଢ଼ ମନର ଦ୍ୱେଷ।