ଏକ ଜଳବିହୀନ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯିଏ ଜଣେ ଜଣେ କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷୁଦ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ପାନି ଭରି ଏକ କୁଆଁ ତିଆରି କରେ, ସେ ଏହି କୁଆଁର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନ୍ଦୁ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିପାରିବେ। ଦଶଟି କୁଆଁ ସମାନ ହେଉଛି ଏକ ପୋଖରୀ, ଦଶଟି ପୋଖରୀ ସମାନ ଏକ ଝିଲିକ, ଦଶଟି ଝିଲିକ ସମାନ ଏକ ପୁଅ, ଏବଂ ଦଶଟି ପୁଅ ସମାନ ହେଉଛି ଏକ ବୃକ୍ଷ; ଏହି ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନିୟମ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଏପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ପରେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏହିପରେ, ଦେବଦେବ ଶଙ୍କର, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବାମ ହାତ ଧରି ମୃଦୁତା ସହିତ ମଧୁର ଭାବେ ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲା—ବଡ଼ ଦ୍ୱାର, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଝୁଲୁଥିବା, ଫୁଲ ମାଳାରେ ଭରିଥିବା ମଞ୍ଚଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଖେଳ ଗୁହା ଚମତ୍କାର ଭାବେ ଧୋଇ ମଜାଇ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧିରେ ଭରିଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ମହିଳା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକାଣି ତାଳମେଳରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା। ଭିତର ଦିଏଲା ଦେବ ଗୀତ ଗାଉଥିବା କିନ୍ନରମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା, ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା। ପ୍ରାସାଦ ଚାରିପାଖରେ ମୟୂର ଏବଂ ଖେଳୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତକାରମାନେ ଭରିଥିଲେ, ହଂସମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ପ୍ରାସାଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦଣ୍ଡ ମଞ୍ଚକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲା, ବେଳେ ବେଳେ କିନ୍ନରମାନେ ଏଠାରେ ଭିଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ଟିପିର ମୁକୁଟ ଉପରେ ପୋଉଥିବା ଟିଆ ରତ୍ନ ଉପରେ ଟିଆ ଟିଆ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରାସାଦର ଦିଏଲା ମୁକ୍ତା ଦାନା ପୋମ୍ଗ୍ରାନେଟ୍ ଦାନା ପରି ଆଭା ଦେଉଥିଲା; ସେଠି ଦେବୀ ଦାୟସ ଖେଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ନୀଳ ନୀଳ ନୀଳମଣି ଭୂମିରେ ଦୁଇଜଣ ଖେଳ ପାଇଁ ଦାଣ୍ଡାଇ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଖେଳରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ଏପରି ଦେବୀ ଏବଂ ଶଙ୍କର ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ଘର ଭିତରେ ଏକ ବିଶାଳ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୁତୁହଳ ଭରା ଦେହର ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଶବ୍ଦ କ’ଣ?” ଶଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ଏହା ପୂର୍ବେ ଦେଖିନାହାଁ, ମହାଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ। ଏହେଁ ମୋର ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ, ସଦା ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳିଥାନ୍ତି।” “ତାପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ, ନିୟମ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସେବା ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ପୂର୍ବେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ମୋ ସମୀପକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ମୋର ହୃଦୟର ଅତି ପ୍ରିୟ, ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି, ବିଶେଷ ଗୁଣ ଏବଂ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।” “ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରିପାରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୁଅନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ମହାନାଗମାନେ ସଦା ମୋତେ ଘେରି ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କେବେ ମୋର ଗଣମାନେଠାରୁ ଅଲଗା ହୁଏ ନାହିଁ।” “ଏହି ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ଏମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଗଣମାନେ, ପାହାଡ଼ରେ ଖେଳୁଥିବା। ଏପରି କହି, ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ।” ଏଉଁ ଏକ ଜାନେଲା ନିକଟକୁ ଗିଅ, ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରା ମୁହଁରେ ବାହାରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ କେହି ସ୍କିନି, କେହି ଉଚ୍ଚ, କେହି ଛୋଟ, କେହି ମୋଟା, କେହି ବଡ଼ ପେଟ ଥିଲେ। କେହି ବାଘ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କେହି ଛାଗ ଓ ମେଷ ରୂପ ନେଇଥିଲେ; ଅନେକ ବିଭିନ୍ନ ପଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିମୁଖ, କଳା ଓ ଧୂସର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କେହି ମୃଦୁ, କେହି ଭୟଙ୍କର, କେହି ହସୁଥିବା ମୁହଁ, କଳା ଓ ଧୂସର ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ; କେହି ପକ୍ଷୀ ମୁହଁ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ପଶୁ ମୁହଁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କେହି ରେଶମ ବା ପଶୁଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କେହି ନଗ୍ନ ଓ ବିକୃତ ଦେହରେ ଥିଲେ; କେହି ଗାଈ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କାନ, କେହି ହାତୀ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କାନ, କେହି ଅନେକ ମୁହଁ, ଅନେକ ଆଖି, ଅନେକ ପେଟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କେହି ଅନେକ ପା ଏବଂ ହାତ ଧାରଣ କରି ବିଭିନ୍ନ ଦେବାସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ; କେହି ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। କେହି ବଘ୍ରମୁଖ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ କବଚ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ; କେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯାନରେ ଆସି, ଦିବ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଆକାଶରେ ଚଳିଥିଲେ। କେହି ବୀଣା ରବି ଗୁଞ୍ଜାଇଥିଲେ, କେହି ବିଭିନ୍ନ ଭାଙ୍ଗିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ଏମାନେ କିଏ, କେତେ ଜଣ, ନାମ କ’ଣ, ସ୍ୱଭାବ କ’ଣ? ଏଠାରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ବିବରଣୀ ଦିଅ।” ଶଙ୍କର କହିଲେ, “ଏମାନେ ଗଣନାତୀତ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ରାସ୍ତା, ଜର୍ଜରିତ ବଗିଚା, ଘର, ଦାନବ ଦେହ, ଶିଶୁ ଏବଂ ପାଗଳମାନେ—ଏମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। କେହି ଉଷ୍ମା ପାନ କରନ୍ତି, କେହି ଫେନ, କେହି ଧୂଆଁ, କେହି ମଧୁ; କେହି ରକ୍ତ ପାନ କରନ୍ତି, କେହି ସବୁ ଖାନ୍ତି, କେହି ବାୟୁ ଓ କେହି ପାନି ଉପରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ନୈବେଦ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ସତ୍ୟକଥା, ଏମାନେ ଅନନ୍ତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ପଶୁଚର୍ମ ରେଶମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ, ମୁଞ୍ଜ ମେଖଳା ଧାରଣ କରି, ମୁହଁରେ ଲାଲ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗ, ଅଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା କମଳ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ରୂପରେ ମଧୁର ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ପଥର, କଂସା ଓ କାଠର ଝାଞ୍ଜ ମାଡ଼ି ଖେଳୁଛନ୍ତି। ଏହି ଗଣମାନଙ୍କ ଠାରେ ଯିଏ କିନ୍ନରମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଆବାର ଆବାର ଗାନ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଗଣନାୟକ କିଏ?