ହର୍ଷରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହୋଇ, ମାଳା ଓ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ ନେଇ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳ ଦଳରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲାଇଲେ, ଋତୁମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିରୂପେ ଏଠାରେ ଆସି ଗାଇଲେ ଓ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ, ଅସ୍ଥିର ଦେବତାମାନେ ହିମାଚଳ ପର୍ବତକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ୱଭକ୍ଷକ ଭଗବାନ ଏକ ଏକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବିବାହ ନିୟମାନୁସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ପର୍ବତରାଜ ହିମାଚଳ ନିଜ ହସ୍ତେ ଜଳ ଦାନ କରିଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହୋତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ସହର ନାଶକ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ସେଠାରେ ଏକ ରାତି ବ୍ୟତୀତ କଲେ। ପରେ, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ଗୀତ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ସଙ୍ଗେ ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ପ୍ରଭାତରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସ୍ତୁତି କରି ସେମାନେ ଜାଗ୍ରତ କରିଲେ। ତାପରେ, ସେ ହିମାଚଳରାଜଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, ଉମାଙ୍କ ସହିତ ବାୟୁ ଗତିରେ ଶୂଳଧାରୀ ଉପରେ ଚଢି, ମନ୍ଦରାଚଳ ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ। ନୀଳ-ଲାଲ୍ ଅଙ୍ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବିରାହେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡିଲେ—କାରଣ, ଜଗତରେ କିଏ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଝିଅ ଦେଇ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ? ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘଦିନ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ପର୍ବତ ଉପର ନଗରୀ ରତ୍ନ, ସ୍ଫଟିକ ଓ ସୁନାର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ତାହାର ସ୍ଫଟିକ ଗୋପୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ଅମରମଣ୍ଡଳୀ ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ। ଉମାଙ୍କ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ନୟନ ଭଗବାନ ମନୋହର ବାଗିଚା ଓ ଗୁପ୍ତବନରେ ବିହାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମକର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଗଭୀର ଭାବେ ଆସକ୍ତ ହେଲା। ବହୁ ଦିନ ବ୍ୟତୀତ ହେବା ପରେ, ହିମାଚଳ କନ୍ୟା ଏକ ସନ୍ତାନ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ। ସହ ମିତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବୀ କୃତ୍ରିମ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପର୍ବତଜା ଦେବୀ ନିଜ ଦେହକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲ ଲଗାଇଲେ। ଦେହରେ ଲଗିଥିବା ମାଟି ଓ ଚୂର୍ଣ୍ଣକୁ ଏକଠା କରି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ହାତୀମୁଣ୍ଡିଆ ଏକ ପୁରୁଷ ତିଆରି କଲେ। ଦେବୀ ଏହି ଛୋଟ ପୁଅ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପାଣିରେ ରଖିଦେଲେ। ଶିବ ଓ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କ ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ସେ ପୁଅ ବିଶାଳ ଆକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହି ବଡ଼ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ "ପୁଅ" ବୋଲି ଡାକିଲେ, ଜାହ୍ନବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ "ପୁଅ" ଡାକିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ହାତୀମୁଣ୍ଡିଆଙ୍କୁ "ଗାଙ୍ଗେୟ" ବୋଲି ପୂଜିଲେ। ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କୁ ବିନାୟକମାନଙ୍କର ଅଧିପତ୍ୟ ଦେଇଲେ। ପୁନି, ରଙ୍ଗିନ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ ପୁଅ ଲାଗି ଖେଳିଲେ, ଏବଂ ମନୋହର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ ଏକ ଚମତ୍କାର ଅଶୋକ ଚଡ଼ିଆ ଚାରାକୁ ପାଳିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଓ ଦେବତାମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ସଠିକ ନିୟମ ଓ ଶୁଭ ଆଚାର ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ପାଳନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭବାନୀ, ତୁମେ ଭବତୀ, ଶୁଭ, ଏହି ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।" ସାଧାରଣତଃ, ଲୋକମାନେ ପୁଅ-ନାତି ଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର ଫଳ ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ସମୟ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ନ ମିଳିପାରେ। ଏବେ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି, ଏହାର ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର। ଦେବତାମାନେ ପଚାରିଲେ, "କୃତ୍ରିମ ସନ୍ତାନ ଦେଇ ବୃକ୍ଷ କଣ ଫଳ ଦେବ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ— "ଯେଉଁଠି ପାଣି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯେ କେହି ବୁଦ୍ଧିମତା ଭାବେ ଏକ ଖୁଆ ଖୋଦିଥାଏ, ପ୍ରତି ଜଳବିନ୍ଦୁ ପାଇଁ ସେ ବର୍ଷକୁ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବ। ଦଶ ଖୁଆ ଦଶ ତାଳାବ ସମାନ, ଦଶ ତାଳାବ ଦଶ ପୁଅ ସମାନ, ଏବଂ ଏକ ବୃକ୍ଷ ଦଶ ପୁଅ ସମାନ—ଏହା ମୋର ନିୟମ, ଯାହା ଜଗତର ଉପକାରକ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭବାନୀଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ପୂଜି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶଙ୍କର ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବାମ ହାତରେ ଧରି, ସ୍ନିଗ୍ଧତାରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଘରକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ କରିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଚମତ୍କାର ରାଜପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ମୁକ୍ତାମାଳା ଓ ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ମନୋହର ଖେଳ ଗୁହା ସ୍ଫୁର୍ତି ଓ ସଫାଇରେ ଭରିଥିଲା, ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଫୁଲ ଗନ୍ଧ ଓ ମତାଳା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା। ଅନ୍ତଃପ୍ରାଚୀର ମଧୁର କିନ୍ନରଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ଅଦୃଶ୍ୟ କିନ୍ତୁ ମନକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା ଧୂପର ଗନ୍ଧ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ମୟୂର ଓ ଖେଳୁଥିବା ନାରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତକାର ଓ ହଂସ ଦଳର ଚିତ୍କାରେ ଦ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା, ସ୍ଫଟିକ ତଳ ଏବଂ ମଞ୍ଚ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ପ୍ରାସାଦ ପବିତ୍ର, ଅବିକଳ, କିନ୍ନରମାନେ ଭରିଥିଲେ, ଏଠାରେ ଟିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ପ୍ରବାଳ ମଣିରେ ଠୁଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ। ପ୍ରାସାଦର ପ୍ରାଚୀର ମୁକ୍ତା ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଦାନା ଦାନା ଦାନା ସଙ୍ଗେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଏଠାରେ ଦେବୀ ଚକ୍କର ଖେଳ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ନୀଳ ନୀଳ ନୀଳମଣି ଭୂମି ଉପରେ ଦୁଇଜଣ ଖେଳୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଖେଳ ସମୟରେ ଘର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେଲା। ଏହା ଶୁଣି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ ହରାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ଏହା କ’ଣ?" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ହର କହିଲେ—"ତୁମେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପୂର୍ବେ ଦେଖିନାହାଁ। ଏମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ, ସେମାନେ ସଦା ଏହି ପର୍ବତରେ ଖେଳୁଥିଲେ।" "ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ନିୟମ ଓ ତୀର୍ଥସେବନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏମାନେ ମୋ ସମୀପକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ମୋର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରିୟ, ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରି, ମହା ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।" "ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶକୁ ସମର୍ଥ ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଏ।