ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଆଜି ଆମ ଚକ୍ଷୁ ଆମ ମନର ଆଶାକୁ ପୂରଣ କରିଛି।" ଦେବତାମାନେ ଭୀଡ଼ରେ ତାଙ୍କର କଙ୍ଗନ ଢିଲା ହୋଇଗଲା, ଦ୍ୱାରରେ ମୃଗମାନେ ଅଟକି ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେପରି ହେଉ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଦେବଗଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ। ତାପରେ, ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ବିଧିମାନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କଲେ। ଶର୍ବଙ୍କର ହସ୍ତଗ୍ରହଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସାକ୍ଷିରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ହେଲା; ପୃଥିବୀର ମହାପ୍ରଭୁ ଦାତା ହେଲେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ଦେବ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ବର ଥିଲେ ପଶୁପତି, କନ୍ୟା ଥିଲେ ବିଶ୍ୱରାଣୀ; ସମସ୍ତ ଜୀବ, ଚଳ-ଅଚଳ, ଦେବ-ଦାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତଥାପି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅଂଶରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ନୂତନ ଧାନ, ଚାଉଳ ଏବଂ ଔଷଧୀ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଭୂମିଦେବୀ ଉତ୍ସୁକ ଏବଂ ମନୋହର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ମଣି ଓ ଭୂଷଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଭାରୁଣ ମଧ୍ୟ ଏପରି କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଭୂଷଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଦେହଧାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା। କୁବେର ମଧ୍ୟ ଦେବତ୍ବ ହେବା ଉପଲକ୍ଷେ ସୁନା ଭୂଷଣ ନେଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ଦାନ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ମଧୁର ଏବଂ ଶୀତଳ ହୋଇ ବହିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭାବରେ ଶୁଭ୍ର ଛତା ଧରିଥିଲେ। ଅନନ୍ଦ ଏବଂ ମାଳାରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଅନେକ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହାତରେ ଧରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଅତି ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲାଇଲେ; ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଆସି ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଅସ୍ଥିର ଦେବମାନେ ହିମାଚଳ ପର୍ବତକୁ ଅନ୍ନତ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଦିଗ୍ଦିଗ୍ ଚାଲିଗଲେ ସୂର୍ୟନେତ୍ର ଶିବ, ସମସ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ। ପ୍ରସ୍ତାବିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶିବ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ପର୍ବତରାଜ ଆଚମନ ଜଳ ଦେଲେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ନଗର ନାଶକ ଶିବ ରାତିଟିଏ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଅତିବାହ କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଗୀତ ଏବଂ ଅପ୍ସରା ନୃତ୍ୟରେ ରାତି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପ୍ରଭାତେ, ଦେବ-ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିରେ ଜାଗି, ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ହିମାଚଳ ରାଜାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଉମା ସହ ବାୟୁ ଗତିରେ ଶିଙ୍ଗଧାରୀ ବାହନରେ ବସି ମନ୍ଦାର ପର୍ବତକୁ ଯାଇପାରିଲେ। ନୀଳ-ରକ୍ତବର୍ଣ୍ୟ ଶିବ ଉମା ସହ ଯାଇବା ପରେ, ପର୍ବତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ବିରହରେ ଶୋକାକୁଳ ହେଲେ; ଏହି ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ଜନଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ ଯେତେବେଳେ ଜନନୀ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ବିଦାୟ କରନ୍ତି? ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ପର୍ବତ ନଗର ମଣି, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଏବଂ ସୁନାର ତେଜରେ ଚମକିଉଠିଲା, ତାହାର କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ତୋରଣ ଚମକୁଥିଲା; ଏହା ପରେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଉମା ସହ ଦେବତା, ସୂର୍ୟନେତ୍ର ଶିବ, ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ମକର ଚିହ୍ନରେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ, ଦେବତାଙ୍କ ମନ ଦେବୀପ୍ରତି ଗଭୀର ଭାବରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା; ବହୁ ସମୟ ପରେ ପର୍ବତ ନନ୍ଦନୀ ଏକ ସନ୍ତାନ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସହଚରୀମାନେ ସହ ଉମା ତାଙ୍କର ନିଜର ମନ୍ତ୍ରଣା ଶିଶୁମାନେ ସହ ଖେଳିଲେ; ଏକଥିରେ ପର୍ବତ-ଜା ଦେବୀ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲ ଲଗାଇଲେ। ଦେହ ଚମ୍ପା ଏବଂ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଲୁଚି ଘସିଲେ; ଏହି ଲେପ ନେଇ ଏକ ହାତୀମୁଖ ସହ ମନୁଷ୍ୟ ତିଆରି କଲେ। ଦେବୀ ଏହି ଶିଶୁ ସହ ଖେଳିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଜଳରେ ରଖିଲେ; ଶିବ ଏବଂ ଜାହ୍ନବୀର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହି ଶିଶୁ ବିଶାଳ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ବଡ଼ ଶରୀର ନେଇ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କଲେ; ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ "ପୁଅ" ବୋଲି ଡାକିଲେ, ଜାହ୍ନବୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପନାମ ଦେଲେ। ଦେବମାନେ ହାତୀମୁଖ ଶିଶୁକୁ "ଗାଙ୍ଗେୟ" ଭାବରେ ପୂଜିଲେ; ପ୍ରଜାପତି ବିନାୟକମାନଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ପୁନଃ ରଙ୍ଗିନ ଦେବୀ ଏକ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଖେଳିଲେ; ଚାରୁମୁଖୀ ଦେବୀ ଏକ ଆଶୋକ ଗଛର ଅଙ୍କୁରକୁ ମନୋହର ଭାବରେ ପୋଷଣ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଧି ଏବଂ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ଦେବମୁଖ୍ୟ ଆଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଭବାନୀ, ତୁମେ ଭବତୀ, ଶୁଭ, ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ଜନ୍ମିଛ।" ସାଧାରଣତଃ ଲୋକମାନେ ପୁଅ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଏବଂ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଫଳ ପାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଲୋକ ପୁଅ ବିନା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଏହା ଭାଗ୍ୟର ଅନୁଷ୍ଠାନ। ଏବେ ମାର୍ଗ ଦେଖାଯାଇଛି, ତୁମେ ନିୟମ ନିସ୍ତାପନ କର; କଳ୍ପିତ ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ଗଛରୁ କିଏ ଫଳ ପାଇବ? ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ। "ଯେଉଁଠି ଜଳ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଳକୁ ବୁଦ୍ବିମାନ ଭାବରେ କୂଏଁ ତିଆରି କରିଥିବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁନ୍ଦ ଜଳ ପାଇଁ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ସ୍ଵର୍ଗରେ ବାସ କରିବେ।" "ଏକ ପୋକରା ଦଶ କୂଏଁ ସମାନ, ଏକ ଝିଲି ଦଶ ପୋକରା ସମାନ, ଏକ ପୁଅ ଦଶ ଝିଲି ସମାନ, ଏକ ଗଛ ଦଶ ପୁଅ ସମାନ; ଏହି ମୋର ନିୟମ, ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହସ୍ପତି ନେତୃତ୍ୱରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭବାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଶଙ୍କର ଦେବ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବାମ ହାତ ଧରି, ଶୁଭ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭିତରେ ନେଇଗଲେ। ସେଠି ଏକ ରମ୍ୟ ପ୍ରାସାଦ ଥିଲା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରପାଳ, ମୁକୁତ ମାଳା ଲଟକିଥିଲା ଏବଂ ଫୁଲ ମାଳାରେ ଭିତର ଏସେସେ। ତାହାର ଖେଳ କୁହୁଡି ଚମତ୍କାର ଭାବରେ, ସ୍ନାନ ଏବଂ ଚମକିଥିଲା, ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂରଣ, ମଦିରା ପକ୍ଷୀମାନେ କୁହୁଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ। ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱାର ଦେବୀ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଶବ୍ଦ ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ତଥା ଅଭିଲାଷିତ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧ ନିମନ୍ତେ ହରାଇ ଯାଉଥିଲା। ମୟୂର ଏବଂ ଖେଳିବା ନାରୀମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞମାନେ ଭରି ଥିଲେ, ହଂସ ଝୁଣ୍ଡ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଖମ୍ଭା ତଳ ମଞ୍ଚକୁ ଧାରଣ କରୁଥିଲା।