ଏହି ସମୟରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ରାଜସିକ ମହଲଗୁଡ଼ିକୁ ପବନ ଓ ମେଘମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଜାଡ଼ୁ ଦେଉଥିଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଶ୍ମି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ସମୃଦ୍ଧି ଭରିଗଲା। ଚାରିପାଖରେ ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାଳା ପର୍ବତକୁ ଘେରି ରହିଲା। ନାଗ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ଦେବତା ତରୁ, ଓ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧୀ ଦେହଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ସେବାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରସ ଓ ଧାତୁ ଏହି ପର୍ବତଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ଶିରୋଧାର୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ସେବକ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ନଦୀ, ସାଗର, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ, ହିମଶିଳା ପର୍ବତର ମହିମାକୁ ଅଧିକ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ ରୁଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦେବତାମାନେ ମିଳି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଆଭୂଷଣ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ଉପକରଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମଧ୍ୟ, ପିତାମହ, ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଶୋଭିତ ହେଲା। ଚାମୁଣ୍ଡା ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଖପରମାଳା ଗଠି, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ଶଂକର, ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯେ ଦୈତ୍ୟରାଜମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବେ।” ଏହି ସମୟରେ, ଶୌରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଦହନଶୀଳ ମୁକୁଟ ଓ ସର୍ପ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ମୁହଁରେ ଘମ ଝରି, ଗଜଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ବାୟୁ, ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧୀର ଓ ଶ୍ୱେତ ବୃଷଭକୁ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସମ ଦ୍ୟୁତି ଦେଇ ଶୋଭିତ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକିରଣ କରୁଥିଲା। ଶିବ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଚିତାଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ନିଜ ହାତରେ ମଣିଷ ମାନ୍କାର ମାଳା ଧାରଣ କଲେ। ଯମ, କ୍ଲବ୍ଧ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ଓ କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ମହାମାଣିରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଥିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କ ହାତର ନାଗ ବାଳା ଖସାଇ, ନିଜେ ଭାସୁକି ଓ ତକ୍ଷକଙ୍କୁ କଣ୍ଠ ଆଳଙ୍କାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଲେ। ତାପରେ, ସେନାନାୟକମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକାଏକି ଭାବେ ବୀରକଙ୍କୁ ନିଆନ୍ତି, ଯିଏ ସାଗର ଦେବତାଙ୍କ ତରଫରୁ ତାଜା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୂମିକୁ ଘୋଷଣା କର, ପ୍ରଭୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ଶୋଭାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।” ସାତଟି ସାଗର ଆଇନା ସଦୃଶ ଦଢ଼ି ଥିଲା। ଶିବ ଏହି ବିଶାଳ ଜଳରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ କେଶବ, ପୃଥିବୀକୁ ଅଂଗୀକାର କରି ଥାପି, ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ।" ମାତୃମାନେ ରତିଙ୍କୁ, ଯିଏ ବିଧବା ଚିହ୍ନଧାରିଣୀ, ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଦେଖାଇଲେ ଯେ ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ପ୍ରେରଣାରେ ଦେବୀମାନେ ହସ୍ୟମୁଖେ କହିଲେ, “ମଦନବିହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରତି ଆସିଛନ୍ତି, ପ୍ରଭୁ।” ଶିବ ତାଙ୍କ ବାମ ହାତର ଇଙ୍ଗିତରେ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଗିରିଜାଙ୍କ ମୁଖଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ତାପରେ ହର, ହିମାଳୟ ଗୁହା ପରି ଧଳା ବୃଷଭକୁ ମୃଦୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେନାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ପର୍ବତ ଗୁଡ଼ିକୁ ମହାବଜ୍ର ପରି କମ୍ପିତ କଲେ। ତାପରେ ହରି, ତଳେ ଧୂଳି ଲଗାଇ, ଜଣେ ଦୃତ ଚରଣ ନେଇ, ପ୍ରମୁଖ ବୃକ୍ଷମାନେ ତଳେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଏହି ପଥରେ ବାଧା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ପୁତ୍ର, ମୁଁହ ଭୃକୁଟି କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞାରେ ଶକ୍ତି ପାଇ, କହିଲେ, “ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବାମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ। ଆଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ପର୍ବତରୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ।” “ମହାସାଗର ତାଙ୍କ ଜଳକୁ ପାଷାଣ ସମ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆଗମନ ଏକ ବଡ଼ ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନ। ଏହି ସେନାପତିମାନେ, ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇବେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।” “ମଧୁମକ୍ଷିକା ନିଜ ରୂପକୁ ନେତୃତ୍ୱ କରେନାହିଁ, ପିନାକଧାରୀ ଚଉଡ଼ା ମୁହଁ ଆଗକୁ ଯାନ୍ତିନାହିଁ। ବ୍ୟର୍ଥରେ ଯମ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦନ୍ତ ଦେଖାଇ, ଶୀଘ୍ରତା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।” “ନଗରବିଧ୍ଵଂସକ ରଥ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ପଦ ମାତୃମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରୁ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହି ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ, ପଦାଟୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି; ହରପ୍ରିୟାଙ୍କ ସେନା ଦୁଇ ଦିଗରେ ଯାଆନ୍ତି।” “ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ, ପବନରେ ଝୁଲୁଥିବା ଚାମରା, ପତାକା ଉଉଡ଼ି, କ୍ରୀଡ଼ାରେ ମଗ୍ନ। ସେମାନେ କାହିଁକି ନିଜ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତିନି ନିୟତ ଆଶ୍ରମ ପାଲନ କରନ୍ତି?” “ଆଭୂଷଣର ଧ୍ୱନି କିନ୍ନରମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେନି। ଯେଉଁମାନେ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଷଡ୍ଜ ଓ ମଧ୍ୟମ ସ୍ୱର କାହିଁକି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ? ଏଠାରେ ଅଧିକ ଲୋକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସ୍ୱରରେ କଥା କରିବେ।” “ବିଭିନ୍ନ ତାଲ, ମାପିତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଛନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଅତ୍ୟଧିକ ଭେଦରୁ ଚେତାବନି ମାନିଛନ୍ତି, ସେ ଗୌଡ଼କମାନେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଯାନ୍ତି।” “ଷାଡ଼୍ଗ ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ନିଜ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ସହିତ କାହିଁକି ଏକାସାଥିରେ ଚାଲିନାହିଁ? ଯେଉଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅର୍ଥ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନିଁ ଏହିପରି ବୁଝନ୍ତି।” “ଏମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶୋଭାମୟ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା, ପର୍ବତପତିଙ୍କ ଯଶ ଅନେକ ହାତୀ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ କରୁଛନ୍ତି।” “ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କିପରି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି, ବିଭିନ୍ନ ବଧୂମାନେ ମିଶି? କୁଳମାନେ ଢୋଳର ଝଙ୍କାର କରୁନାହାନ୍ତି, ତାଳ ମିଶାନ୍ତିନାହିଁ—କାହିଁକି ଏହି ତାଳ ଶୃଙ୍ଗାର ନୁହେଁ?” ଏହିପରି ଭାବେ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପର୍ବତକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ବୀରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା।