ଯେଉଁ ରୂପ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ତାହା ପାଇଁ ଉମା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କଠୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଇ ରୂପରେ ତିନି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଯିଏ ସେଇ ଦେବୀୟ ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପୂରଣ କରେ, ସେଉଁଠି ଉମା ତାଙ୍କର ହେବେ; ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଅବଧି ଚେତନ୍ନ ରହିବା ଦରକାର। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କର ପିତା ହିମାବତଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଉମାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଉମାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ତାପ ଏବଂ ତାଙ୍କର ତେଜ ରବି ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା। ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ବନ୍ଦନା କରି, କହିଲେ, "ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରିୟା, ଆକର୍ଷକା, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ରୂପକୁ ଦହିବା ଚେଷ୍ଟା କରନାହାଁ।" ସକାଳେ ଶଙ୍କର ତୁମ ହାତ ଧରିବେ, ଓ କନ୍ୟା; ଆମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏସାରିଛୁ, ତୁମ ପକ୍ଷରେ ଅନୁରୋଧ କରିଛୁ। ଏବେ ପିତାଙ୍କ ସହ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବା। ଏପରି ଶୁଣି, "ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଆସିଛି" ବୋଲି ଭାବି, ଉମା ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ତ୍ୱରିତେ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ହିମାବତଙ୍କ କନ୍ୟା ଉମା, ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତଳମଳ କରୁଥିଲେ; ଏକ ରାତି ତାଙ୍କୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପରି ଲାଗିଲା। ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବୀମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଉମାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ମହଲରେ, ଋତୁମାନେ ଦେହଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ଝିଅଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ପବନ ଓ ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ର ରାଜମହଲ ସଫା କରୁଥିଲେ; ଶ୍ରୀଦେବୀ ନିଜେ ଉମାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତେଜ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବିକିରଣ କରୁଥିଲା; ଚିନ୍ତାମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ହିମାବନ୍ତକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଥିଲା। ନାଗ, କାମଧେନୁ ବୃକ୍ଷ, ଦେବତା ବୃକ୍ଷ ଓ ଦେବୀୟ ଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ ଔଷଧି ଦେହି ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରସ ଓ ଧାତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନି, ତାଙ୍କର ସେବକ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଚଳ-ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନେ ହିମାବନ୍ତଙ୍କ ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଁଥିଲେ। ମହାର୍ଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦେବତାମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଆଭୂଷଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା; ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଅଲଂକୃତ ହୋଇଥିଲେ। ଚାମୁଣ୍ଡା ଆଶୀର୍ବାଦ ଭରିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ବଡ଼ ଖପର ମାଳା ଗଠି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଓ ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯିଏ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍ସବଂଶକୁ ବିନାଶ କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ।" ସୌରି, ମୁଣ୍ଡରେ ଅଗ୍ନିମୟ ମୁକୁଟ ଓ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଘମେ ଭିଜି, ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଚର୍ମର କୋଣ ଚର୍ବିରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲା। ବାୟୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭକୁ, ଯାହା ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ସମାନ ଧଳା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବସି, ତାଙ୍କ ତେଜକୁ ବିକିରଣ କରୁଥିଲେ; ସେ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ। ଶିବ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଚିତାର ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ଚାନ୍ଦି ସମାନ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଯମ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଗଦା ନେଇ ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଯାହା କୁବେର ଆଣିଥିଲେ। ନିଜ ହାତର ଅଲଂକାର ସର୍ପ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ବାସୁକି ଓ ତକ୍ଷକଙ୍କୁ କଣ୍ଠ ଅଳଂକାର ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାପରେ, ଗଣନାୟକମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିରକଙ୍କୁ ଆଣିଲେ, ଯିଏ ସାଗର ନାଥଙ୍କ ତରୁଣ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, "ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀକୁ ଘୋଷଣା କର, ପ୍ରଭୁ ସଜି-ଧଜି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।" ସାତଟି ସମୁଦ୍ର ଆଇନା ଭାବରେ ଦଢ଼ି ଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଦେଖିଲେ। ପୃଥିବୀକୁ ଅଂକୁରେ ଧରି, କେଶବ ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଦେବ, ତୁମ ରୂପ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।" ମାତୃମାନେ ବିଧବାର ଚିହ୍ନ ଥିବା କାମଦେବୀଙ୍କୁ ପଠାଇ, ସଂକେତ କଲେ ଯେ ସମୟ ଆସିଛି। ଏପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଦେବୀମାନେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ କହିଲେ, "ମଦନ ବିହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରତି ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛନ୍ତି।" ତେବେ, ଶିବ ନିଜ ବାମ ହାତର ଇଂଗিতରେ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଗିରିଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ଏହାପରେ ହର ଧଳା ହିମାଳୟ ଗୁହା ସମାନ ବୃଷଭକୁ ମୃଦୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ଆଗେଇଲେ; ତାହାର ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଗଣମାନେ ଉଡ଼ାଇଦେଲା, ପାହାଡ଼କୁ ମହାବଜ୍ର ସମାନ କମ୍ପିତ କଲା। ତାପରେ ହରି, ପୃଥିବୀର ଧୂଳିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ମହାବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଛାୟାରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଗକୁ ଯାଅ, ଏହି ପଥରେ ବାଧା ଦିଅନାହାଁ।" ପୁଅ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଭୃକୁଟି ଚିତ୍ତ କରି କହିଲେ, "ଆକାଶରେ କିଛି ବାଧା ନାହିଁ; ଆଗକୁ ଯାଅ, ପାହାଡ଼ରୁ ଦୂରେ ରୁହନାହାଁ।" "ମହାସାଗର ତାଙ୍କର ଜଳକୁ ପାଥର କରିଦିଅ, କାରଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆସିବାକୁ ବଡ଼ ଅବରୋଧ ହେବେ। ଗଣନାୟକମାନେ, ଅଚଞ୍ଚଳ ରୁହ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଚଳ ପ୍ରଭୁମାନେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।" "ମଧୁମକ୍ଷିକା ନିଜ ରୂପକୁ ଆଗେଇ ନେଇଁ ଚାଲେନି, ପିନାକଧାରୀ ଶିବ ମଧ୍ୟ ଆଗେଇ ଚାଲନ୍ତିନି। ଯମ ବ୍ଯର୍ଥରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତ୍ୱରା ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।" "ନଗର ବିନାଶକାରୀଙ୍କ ରଥ ଘୋଡ଼ାର ଚାଲିବା ମାତୃମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରୁ ମୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅନୁସରୀ ସହିତ ପଦାତି ଭାବରେ ଯାଉଛନ୍ତି; ହରପ୍ରିୟାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଦୁଇଟି ପଥ ଧରି ଯାଉଛନ୍ତି।" "ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଯାନରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ପବନରେ ଚମର ଉଡ଼ୁଛି, ପତାକା ଫଫଡ଼ୁଛି, ସେମାନେ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଉଛନ୍ତି।